Just another WordPress.com site

Βασίλης Κομπορόζος : Didgeridoo

 

 

Ο Βασίλης Μιχ. Κομπορόζος  γεννήθηκε στο Αγρίνιο το 1974. Είναι καθηγητής της  Αγγλικής Γλώσσας στη ΔΕ – Μεταφραστής, Πτυχιούχος του Τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας Αθηνών, με Μεταπτυχιακό (ΜΑ) στη «Μετάφραση-Μεταφρασεολογία».

Οι δημοσιεύσεις του περιλαμβάνουν ποιητικές συλλογές (Από το Συναξάρι των Ονείρων, 2003,  Αϋπνίες Ονείρων, εκδ. Γαβριηλίδης 2004, Ο Κιθαρωδός και τα Σκουπίδια, εκδ. Ίβυκος 2007), καθώς και συνεργασίες  σε λογοτεχνικά περιοδικά και ιστοσελίδες ποίησης.

Έχει μεταφράσει, μεταξύ άλλων, Κυπριακή ποίηση και πεζογραφία από τα Ελληνικά  στα Αγγλικά και έχει συγγράψει  δοκίμια, χιουμοριστικά έμμετρα παραμύθια  και θεατρικά  έργα με παράλληλο ανέβασμά τους σε μαθητικές θεατρικές παραστάσεις.

Ασχολείται επίσης με τη  μετάφραση κειμένων Middle English  (Αγγλικά του 14-15ου αιώνα) και τη μελέτη της  Λατινικής Γλώσσας.

 

 

Τέχνη των Αβοριγίνων της Αυστραλίας

 

D I D G E R I D O O*

Didgeridoo
αρχέγονες ακούστηκαν οι νότες
σα φως αρχέγονο και χαρά βρέφους
didgeridoo παλμός πρωτόλειος
στην ανόθευτη πεδιάδα

didgeridoo θλιμμένα αντιλάλησε
στο σκοτεινό λειμώνα των ευκαλύπτων
μέτρα του παρελθόντος απώτερα
πριν η ιστορία μάθει τη γραφή

και καβάλα στην πλάτη της χρόνο χρόνο
αιώνες διαβαίνει χιλιετίες υπερβαίνει
αφτιασίδωτο αέρα ν’ αγκαλιάσει

didgeridoo ξέθαψε κραυγή και ρίγος
την ιστορία ντύνοντας παράπονο
didgeridoo γονάτισε μπροστά της
απόκρυφα κι απόκοσμα για να μάθει

didgeridoo μια νύχτα κι ένας μουσικός
φθόγγοι σκοτεινοί σα ζούγκλα
και λέξεις σαν τις τρύπες των τερμιτών
στο ακατέργαστο ξύλο

didgeridoo τοιχογραφίες θρύλων
και λανθάνοντα αισθήματα
πέντε αισθήσεις στην αρχική πνοή τους
έξι ήπειροι στα γεννοφάσκια τους
σαν μουσική στο σάστισμα και τη μέθη
των πρώτων σίγουρων βημάτων της
τότε που λίγα ξύλα και μια φωτιά
σκορπούσαν απλόχερα την ευτυχία
τότε που οι άνθρωποι
διάφανες είχαν μνήμες της χώρας
του Γιχών του Φισών του Τίγρη του Ευφράτη
κι επέλεξαν ολότελα να τις διαγράψουν

didgeridoo απόδραση σ’ άλλο παρόν
εκεί που ο καθένας ακούει
τη δικιά του σιωπηλή κι έναστρη μουσική.

. . . . . . . . . . . .

(*) Πανάρχαιο μουσικό όργανο των Αβοριγίνων της Αυστραλίας, το οποίο χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα. Κανονικά «ετοιμάζεται» από την ίδια τη φύση: Πρόκειται για ένα μακρόστενο κλαδί ευκαλύπτου στο οποίο έχουν ανοιχθεί τρύπες από τους τερμίτες, Έπειτα οι Αβορίγινες ζωγραφίζουν πάνω του διάφορες παραστάσεις.

 

 

Ε Χ Α Σ Α   Μ Ι Α   Λ Ε Ξ Η

Κάπου μού  ‘πεσε
και δεν μπορώ να τη βρω.
Τέσσερεις συλλαβές θαρρώ
ένα φυτώριο στίχων
σπάργανο ποιήματος.

Έχασα την έμπνευση.
Και να πεις πως ήταν μεγάλη!
Μια λέξη μόνο
τόση όση χρειάζεται
για να ενηλικιωθεί ένα ποίημα
στους λειμώνες του χαρτιού.

Έχασα αποκλίνουσες στιγμές
απ’ το εκκρεμές του μυστικού μου χρόνου
και ίσιο δρόμο από τις λοξοδρομίες
του μυαλού.

Έχασα λίγα γράμματα
την αύρα που τα κάνει λέξη
και το χρώμα που παίρνουν
σαν αποθηκεύονται στο μυαλό.

Έχασα μια φωνή
απ’ τα κιτάπια του αίματός μου
μια ενέργεια μια έγκλιση
το υποκείμενο και τ’ αντικείμενό της.

Ίσως να είναι παιχνιδιάρα
να μου κάνει φάρσα.
Ίσως πάλι να μου ετοιμάζει
κανένα επίγραμμα

«ο μεγάλος ποιητής
που νόμισε πως βρήκε τη λέξη».

 

Π Ο Ι Η Σ Η

Απομονωμένη λέξη
γυμνή
καυτές χαίνουσες πληγές
αίμα ποτάμι
πάνω στα βράχια
της τόλμης
που τα κατασπαράζουν
με το φαρμάκι τους
οι Λερναίες Ύδρες
των κυμάτων
του κόσμου

και παραδίπλα
ένας δαυλός αναμμένος
που δεν τολμάνε
να ζυγώσουν.

 

 

Β  α  σ  ί  λ  η  ς    Κ  ο  μ  π  ο  ρ  ό  ζ  ο  ς

. . . . . . . . . . . .

«Ποίηση»: αδημοσίευτο

«Didgeridoo», «Έχασα μια λέξη»: Ο Κιθαρωδός και τα Σκουπίδια, Ίβυκος 2007, σελ. 19 και 23.

Πηγή για  Τέχνη των Αβοριγίνων της Αυστραλίας:

http://www.google.gr/imgres?q=australia+aboriginal+art&hl=el&client=firefox-a&hs=vfj&sa=X&rls=org.mozilla:el:official&biw=1280&bih=882&tbm=isch&tbnid=mv9mrmOY4j989M:&imgrefurl=http://blog.gmedical.com/Locums-for-a-Small-World/%3FTag%3DAboriginal%2520Art&docid=lg6cxsw01r8RQM&w=400&h=247&ei=UBZeTuvTHsbE4gTv-JEQ&zoom=1&iact=hc&vpx=327&vpy=495&dur=231&hovh=176&hovw=286&tx=114&ty=64&page=11&tbnh=149&tbnw=242&start=219&ndsp=23&ved=1t:429,r:19,s:219

 

 

7 responses

  1. ΜΙΚΡΗ ΛΟΥΛΟΥ

    Ωραία τα ποιήματά σας !Περισσότερο μου άρεσε το πρώτο,από τη μέση και κάτω όπου αρχίζει να γίνεται καθαρά αρχετυπικό.
    Το δεύτερο μου άρεσε,γιατί ενώ φαινομενικά δείχνει προσκόλληση στη λέξη,κρύβει εντούτοις
    μιά κάποια υπέρβαση του ίδιου του λόγου και εμένα αυτό πολύ μου πάει.
    Εύγε και πάντα να δημιουργείτε!

    Αυγούστου 31, 2011 στο 1:24 μμ

    • Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια! Είναι μια δύσκολη υπόθεση η ποίηση και τόσο γλυκιά. Και φυσικά πρέπει να προσπαθείς να ζεις ποιητικά για να γράψεις ποίηση.
      Δεν μπαίνω κάθε μέρα στο διαδικτυο αλλά θα προσπαθώ να διαβάζω ποιήματα του ‘πτερόεντος ‘ όσο πιο συχνά μπορώ,

      Αυγούστου 31, 2011 στο 5:51 μμ

      • ΠΡΟΣΟΧΗ!
        Υπέβαλα, κατά λάθος, το σχόλιό μου μέσω της γυναίκας μου.
        Βασίλης Μ. Κομπορόζος

        Αυγούστου 31, 2011 στο 5:57 μμ

  2. Βασιλίδης

    Μπράβο στον πολύ καλό ποιητή και στο πτερόεν που μας τον γνώρισε.
    Γεια σας!

    Αυγούστου 31, 2011 στο 2:46 μμ

  3. Προς Β.Κ.

    Αγαπητέ κύριε, πάλι με πρόλαβε η Μ.Λ. γράφοντάς σας πράγματα που ήθελα να σας εκφράσω.
    Ετσι είναι, το πρώτο ποίημα αυτοανακοινώνεται ως αρχέγονο και λίγο-λίγο κορυφώνεται σαν τέτοιο.
    Απογειώνεται δε από την στροφή: «didgeridoo μια νύχτα κι ένας μουσικός/ φθόγγοι σκοτεινοί σα ζούγκλα/ και λέξεις σαν τις τρύπες των τερμιτών/στο ακατέργαστο ξύλο»
    (!, το θαυμαστικό δικό μου)
    Το αρχέγονο, όταν διατυπώνεται αυθεντικά, μεταφέρει αυτό το πρωτογενές ρίγος. Εύγε, το πετύχατε!

    Βασιλική Φράγκου

    Αυγούστου 31, 2011 στο 3:06 μμ

  4. Τα λόγια είναι περιττά. Δεν τολμώ, ωστόσο, να εκφέρω γνώμη διότι τον έχω στο σπίτι και τον χαίρομαι (αυτόν, τα βιβλία του και τα παιδιά του). Επικροτώ, λοιπόν, τη γνώμη των υπολοίπων.

    Αυγούστου 31, 2011 στο 5:44 μμ

  5. Βασίλης Κομπορόζος

    Επιτέλους στέλνω σχόλια με το δικό μου όνομα και όχι της συζύγου Αρχοντούλας. Θα ήθελα να παραθέσω ένα ωραιότατο και μεστό σοφίας δίστυχο του Αμερικανού ποιητή Ronert Frost: We dance round in a ring and suppose/ but the secret sits in the middle and knows.

    Αυγούστου 31, 2011 στο 6:43 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s