Just another WordPress.com site

Ανδρέας Τσιάκος : θα της πω για τα όνειρα που μεγαλώνουν και φωτίζουν το ταβάνι μου

 

 

 

Μόλις χθες, μιλούσαμε με την καλή  σχολιάστρια του ιστολογίου Μ. Λ. για έλλειψη οξυγόνου, ανάσες και αναπνευστικές συσκευές. Και ιδού, σήμερα, πέντε ασκήσεις αναπνοής …  

Ο  Α ν δ ρ έ α ς  Τ σ ι ά κ ο ς  γεννήθηκε το 1979 στο Άργος. Έχει κυκλοφορήσει τις ποιητικές συλλογές: Πόσα ποιήματα χωράει ο σάκος; (2007) και Ασκήσεις Αναπνοής (2011), από τις εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑΔΑ.

 

 

 

Σχέδια  και  εξώφυλλο

Κυριάκος Μακρής

 

 

 

Ο  Ε Ρ Ω Τ Α Σ   Ε Ι Μ Α Ι

Aπ’ το πουθενά πλησιάζει, συστήνεται σαν πόνος και ενοικιάζει το καλύτερο δωμάτιο του εγκεφάλου μου, –σκόνη είναι παγιδευμένη στη γωνία, κύκνος και θάνατος αργός, έχει τη γεύση κάποιου γλυκού, μη με ρωτάς τι γλυκό, έχω ξεχάσει αυτή την αίσθηση, λειτουργώ μόνο με το συναίσθημα–, αφήνει προκαταβολή δυο νοίκια μπροστά, δεν έχει οικογένεια μόνο μια τσάντα αλλαξιές για τα σαββατοκύριακα, φορά μαύρα κάτι θα πενθεί νομίζω δεν είμαι σίγουρος, κρατά στα χέρια του ρίζες, μια γλάστρα πλαστική και ένα ξύλινο παράθυρο δίχως τζάμια, δεν μιλά, ωραία λέω, ήσυχος φαίνεται, του δίνω τα κλειδιά, τον ξανακοιτώ, κάποιον μου θυμίζει, δεν βαριέσαι λέω, λάθος θα κάνω, αποκλείεται να ’ναι αυτός που πιστεύω, παίρνει τα κλειδιά λίγο βιαστικά, ανοίγει την πόρτα, πριν μπει στο δωμάτιο τον ακούω να ψιθυρίζει, κάτι σαν τραγούδι έμοιαζε, σκέφτηκα τι είδους πόνος είναι αυτός που τραγουδά, αλλά πάλι το τραγούδι είναι κι αυτό ένας πόνος , ένα μοναχικό παιχνίδι στην τράπουλα του χρόνου, το τραγούδι απαλύνει τον πόνο, στην έσχατη περίπτωση σε συμφιλιώνει με τον πόνο, για δες τώρα μήπως θέλει να γίνουμε φίλοι και μου το λέει έτσι γιατί ντρέπεται, αλλά θα τρελαθώ, πόνος και να ντρέπεται δεν υπάρχει, κάνω μια κίνηση να του μιλήσω, γυρίζει σαν να κατάλαβε τι σκεφτόμουνα και μου λέει:

— « …ο έρωτας είμαι…»!

 

N Ε Ο Σ  Ο Δ Η Γ Ο Σ

Σπρώχνω το φορτηγό των ονείρων μου, στην μεγάλη ανηφόρα να το ανεβάσω θέλω, εκεί που γέρνει η πινακίδα προς τα κάτω, 0 χλμ., η μηχανή σβηστή, όχι τα φρένα λειτουργούν κανονικά άψογα μπορώ να πω έτοιμα να γδάρουν τα λάστιχα είναι, οι καθρέφτες είναι λίγο σπασμένοι αλλά εντάξει έχω συνηθίσει χωρίς να τους κοιτάζω, μια αντανάκλαση είναι όπως τα περισσότερα πράγματα στην ζωή, έλα μην στα λέω εγώ τώρα τα ξέρεις, κρεμάω πάνω τους τουλάχιστον ένα χαϊμαλί, μια φωτογραφία, όλα χρησιμεύουν και για άλλους σκοπούς και ομορφαίνω την καμπίνα μου, τα καθίσματα σχεδόν καινούρια, δεν  έχω καθίσει πότε στην θέση του οδηγού, ακυβέρνητο ήταν το φορτηγό μου και τα όνειρά μου στοιβαγμένα πίσω στην καρότσα ήταν, σαν ποιήματα στο συρτάρι ή σαν έπιπλα που τα μετακομίζεις από πόλη σε πόλη και από σπίτι σε σπίτι με το νάιλον τυλιγμένα, άθικτα, νέος οδηγός είμαι αν κατάλαβες, για χρόνια κοβόμουν στα σήματα, μπέρδευα τις πινακίδες, έλεγα προτεραιότητα αριστερά εκεί που έπρεπε να στρίψω δεξιά, γι’ αυτό με βλέπεις τώρα να σπρώχνω από μπροστά, να το ανεβάσω θέλω με την όπισθεν  και να το αφήσω να τρέξει στην κατηφόρα με ταχύτητα εθνικής οδού.

 

Ε Ξ Ω Λ Ο Γ Ι Σ Τ Ι Κ Η   Τ Α Ι Ν Ι Α

Τώρα το σώμα μου θα ζητά ψυχή και αίμα όπως ζητούν τα τρένα στους σταθμούς ένα ταξίδι ακόμα, θα ‘ναι αντάρτικο πιστόλι η αγάπη μου, με έξι σφαίρες στην καρδιά και με την έβδομη στην τσέπη, σε μια άκρη θα γυρεύει κάποια να φανεί ή έστω η σκιά της, ασκόπως θα στοχεύει ψηλά στον ουρανό την τράπουλα της Αφροδίτης, αφού όταν δε με σκέφτεσαι δεν υπάρχω, παρά μονάχα στα βιβλία της λογιστικής θα ψιχαλίζει το δάκρυ μου τις πράξεις που ‘χαν σκοπό να λευτερώσουν την πρόσθεση και την αφαίρεση από τα βαρετά σχολικά τετράδια, μα εσύ λέει θα σαι εξωλογιστικό βιβλίο κρυμμένο στις παλιές ελληνικές ταινίες και διάλογος στο διάλλειμα κάποιας παράστασης σπουδαίας, το πρώτο όνομα στις ορχήστρες των πειραματικών συνόλων, η γεύση που κρυώνει το μυαλό μου και το πρώτο φως που είδα σαν γεννήθηκα και πίστεψε η μάνα μου πως ο καρπός της θα γίνει λουλούδι καλοκαιρινό, μα έφυγε ο πατέρα μου να πιεί ένα ακόμα μπουκάλι ποτό αναγνωρίζοντας αμέσως την παρουσία του στο καθρέφτη των ματιών μου, και  πέταξε ύστερα από δέκα οχτώ  χρόνια το τελευταίο του τσιγάρο πάνω μου, πριν μπει στο χώμα ή πριν  ταξιδέψει στα σύννεφα — για λίγο είπε κι αυτός ότι φεύγει, και τον πίστεψα — γιατί τις ταινίες τις είχε ξαναδεί και γνώριζε το τέλος.

 

Μ Ε   Α Λ Λ Α  Μ Α Τ Ι Α

Όχι δεν γύρευα να βρω μπελάδες, γύρευα απλώς να έρθει η ζωή, να καθίσει στην καρέκλα που κοιμάμαι να δει τα πράγματα όπως τα βλέπω εγώ, να δει παιδιά στην παραλία να γυρίζουν στην μάνα τους μ’ ένα σπασμένο χαρταετό, να δει το χρώμα που έχουν τα φτερά των αγγέλων να δει πως γίνεται η πέτρα φαγητό, να δει που βρίσκεται η αγάπη μου μόνη να της πει πως είμαι μόνος κι εγώ, να κοιτάξει πέρα από τους βράχους τα σημάδια που έγραψε ο τραυματίας εραστής, να γυρίσει το μέτωπο στο μέλλον να αποδώσει την πείνα στο παρελθόν, να μου δωρίσει μια ματιά σαν στιλέτο τις μέρες να κόβω σαν ψωμί ξερό, να δει πως φλέγεται ο πόνος όταν η νύχτα δεν ξημερώνει ποτέ, να τρομάξει το χέρι που στρίβει το κέρμα που τζογάρει την καθημερινότητα, να δει πως γεύεται ο κόσμος το νοίκι που δεν χρωστάει ποτέ, να δει την άνοιξη να ξεκληρίζει τις καρδιές που επιθυμούν την ανάσταση, κι όταν ακόμα κουραστεί και πνιγεί από ανάσα που δεν ξέρει τι σημαίνει ζωή, να συγχωρέσει όσους σκοράρουν σε άδεια δίχτυα και δεν έχουν δει την ζωή τους στα μάτια ποτέ, όχι δεν γύρευα να βρω μπελάδες μα είναι μπελάς να γυρεύεις την ζωή.

 

Τ Ο   Γ Ρ Α Μ Μ Α

Εδώ και κάμποσο καιρό, γράφω και ξαναγράφω ένα γράμμα που ο παραλήπτης είναι η μητέρα τον φόβων μου, προσπαθώ με δάκρυα και γέλια να της εξομολογηθώ την καθημερινή μου ζωή και να, ήρθε η ώρα, το πήρα απόφαση, θα της γράψω για τους δρόμους που δεν πέρασα, για κείνη την βροχή που δεν δρόσισε την αυλή των ματιών μου, θα της πω για τα όνειρα που μεγαλώνουν, που μεγαλώνουν και φωτίζουν το ταβάνι μου, για τις σκιές πέρα από τα παράθυρα που ’ναι στα κάγκελα αραγμένες και παίζουν σκάκι στα πλακάκια, θα της γράψω πώς τρέμουν τα χέρια μου κάθε φορά που πάω να υπογράψω μια σύμβαση για δουλειά, πόσο αβέβαιος νιώθω από την στιγμή που έφυγες για το καινούριο σου λιμάνι, ότι τα σύννεφα πολλές φορές μοιάζουν σαν αληθινά, θα της γράψω ότι σ’ αυτόν τον τόπο που ζω ακόμα κι η θλίψη μου κλαίει, πως την νύχτα τα ρολόγια σταματούν το τικ τακ και ξεκινούν σαν μπάντα του δρόμου να παίζουν μουσική στο ρυθμό της καρδιάς μου, ναι επιτέλους πήρα το θάρρος να της γράψω, να της το ταχυδρομήσω αλλά φοβάμαι, πολύ το φοβάμαι,  πως το γράμμα θα έρθει σε μένα.

 

 

Α  ν  δ  ρ  έ  α  ς   Τ  σ  ι  ά  κ  ο  ς

Από τη συλλογή  Ασκήσεις Αναπνοής

 

 

 

 

 

Α ν δ ρ έ α ς   Τ σ ι ά κ ο ς

  « Τ ο   γ ρ ά μ μ α »

« Μ ε  μ ι α   ά λ λ η   μ α τ ι ά»

 ( « Μ ε   ά λ λ α   μ ά τ ι α »)

14 responses

  1. Βασιλίδης

    Ο ροκ –Λειβαδίτης που βάλατε με συγκίνησε.Και είναι τόσο νέος στα χρόνια.Μπράβο σ’ αυτόν και μπράβο σεσας .Τι να πω και για τους Πεσσόα, Ρουμί…Πάντα εκλεκτικοί.
    Γεια σας!

    Σεπτεμβρίου 8, 2011 στο 1:51 μμ

  2. ΓΚΑΛΊΝΑ

    αμεσοτητα, αληθεια, συγκινηση
    ευχαριστω

    Σεπτεμβρίου 8, 2011 στο 6:48 μμ

  3. ΜΙΚΡΗ ΛΟΥΛΟΥ

    Η φωνή σας είναι πολύ όμορφη και ταιριάζει στην ποίηση αγαπητέ κύριε!
    Καλή συνέχεια!
    Μ.Λ

    Σεπτεμβρίου 8, 2011 στο 7:37 μμ

  4. Ευχαριστούμε τους τακτικούς φίλους σχολιαστές Μ. Λ. και Βασιλίδη και καλωσορίζουμε την Γκαλίνα !

    Στον ποιητή θα ευχηθώ κι από εδώ δημιουργική συνέχεια με όνειρα που μεγαλώνουν, μιας και «απ’ όνειρα και κόκαλα είμαστε καμωμένοι», όπως λέει μια παλιά ιρλανδέζικη παροιμία –«έλα μην στα λέω εγώ τώρα τα ξέρεις».

    Σ. Η.

    Σεπτεμβρίου 8, 2011 στο 8:35 μμ

  5. ΑΜΦΙΑΡΑΟΣ

    ΕΝΑΣ ΒΑΘΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ
    ΕΥΓΕ

    Σεπτεμβρίου 9, 2011 στο 6:29 πμ

  6. Ελένη Σ

    ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ με συγκίνησε όσο λίγα ποιήματα
    Σε ευχαριστώ Αντρέα Τσιάκο
    αν και με ξενύχτισες 🙂
    E.

    Σεπτεμβρίου 9, 2011 στο 7:45 πμ

  7. Αντρίκο πολύ όμορφα όλα.
    Άντε και στο παραμύθι🙂 που ετοιμάζεις!

    Νεκτάριος

    Σεπτεμβρίου 9, 2011 στο 11:34 πμ

    • @ΑΜΦΙΑΡΑΟΣ

      @Ελένη Σ

      Είμαστε ενθουσιασμένοι από τα σχόλια τα δικά σας και των άλλων, από την υποδοχή και την αποδοχή του Αντρέα Τσιάκου εδώ στο «πτερόεν».

      @molisxypnisa

      Είναι και πολύ χαρισματικός παραμυθάς, απ’ όσο τον ψάξαμε στο δίκτυο, και γράφει πολύ ωραία, πολύ τρυφερά τραγούδια. Κι εμείς του ευχόμαστε από καρδιάς να έχει επιτυχία σε όλα του τα σχέδια!

      Σ. Η.

      Σεπτεμβρίου 9, 2011 στο 11:51 πμ

  8. Αδριανος

    μπραβο Ανδρεα,πολυ ωραια δουλεια!!

    Σεπτεμβρίου 9, 2011 στο 1:22 μμ

    • Αδριανέ, είναι σίγουρο ότι ο Α. Τσιάκος είναι τυχερός που έχει τόσους φίλους όσους αξίζει –και φαίνεται πως έχει πάρα πολλούς!

      Σ. Η.

      Σεπτεμβρίου 12, 2011 στο 10:22 μμ

  9. Φώτης

    Σε κάθε ποίημα ο Ανδρέας Τσιάκος σε παραπλανά μέσα σε μία ατμόσφαιρα ανεκπλήρωτων πόθων και επιθυμιών, έπειτα σε πείθει πως είσαι έτοιμος να γευθείς αυτά που σου στέρησε η ζωή, αλλά στο τέλος, ένα βήμα πριν από την κάθαρση, σε φέρνει αντιμέτωπο με τον ίδιο σου τον εαυτό, με τη γυμνή αλήθεια, με τους νόμους του σύμπαντος.

    Όλα τα ποιήματα αποπνέουν μια γλυκιά νοσταλγία με ένα βίαιο τέλος, ακριβώς όπως ο κύκλος της ζωής.

    Ανδρέα, τα ποιήματά σου είναι κοφτερά μαχαίρια που πάνω τους καθρεπτίζεται μία ζωή γεμάτη αγκάθια, και εσύ, ο ποιητής, να προσπαθείς με τα χέρια σου βουτηγμένα στο αίμα να σκάψεις το χώμα και να αναδείξεις τα άνθη τα κρυμμμένα, να μας μεθύσεις με τα χρώματα και τις ευωδιές τους, να είναι το ταξίδι μας ωραίο.

    Σεπτεμβρίου 12, 2011 στο 7:23 μμ

    • Πολύ καλά τα λες Φώτη, κι εμείς στο ΠΤΕΡΟΕΝ νιώθουμε πολύ «σπουδαίοι» που φιλοξενήσαμε την ποίηση ενός τόσο νέου ανθρώπου και τόσο καλού ποιητή. Ελπίζουμε, και του το είπαμε, σε νέα συνεργασία –και σύντομα!

      Σ. Η.

      Σεπτεμβρίου 12, 2011 στο 10:18 μμ

  10. Ο γυμνός άνθρωπος με γυμνό μάτι. ένα καταιγιστικό stream of consciousness (δεν ξέρω τον αντίστοιχο ελληνικό όρο) γεμάτο συναισθήματα, κάποιες στιγμές κωμικό και τραγικό μαζί. μού άρεσε πολύ.

    Οκτωβρίου 9, 2011 στο 10:45 μμ

    • Καλώς την! Stream of consciousness, εσωτερικός μονόλογος, κ α τ α ι γ ι σ τ ι κ ό ς, όπως λες!
      Θερμή καλημέρα!

      Σ. Η.

      Οκτωβρίου 10, 2011 στο 8:20 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s