Just another WordPress.com site

Γιώργος Βέης : Μετάξι στον κήπο

 

 

Οκόσων όψις ακοή  μάθησις, ταύτα εγώ προτιμέω
                                                                                                 Ηράκλειτος
απομάγευση τοπίου ίσον θάνατος

 

Σήμερα το πτερόεν φιλοξενεί τον γνωστό ποιητή και λογοτέχνη  Γ ι ώ ρ γ ο   Β έ η.  Δημοσιεύουμε ποιήματά του  από την τελευταία του  συλλογή:  Mετάξι στον κήπο, εκδόσεις ύψιλον/βιβλία 2010.

Ο  Γ. Β.  έχει εκδόσει δέκα ποιητικές συλλογές  (1970-2008). Ανάμεσά τους, η συλλογή  Λεπτομέρειες κόσμων  κέρδισε  το Βραβείο «Λάμπρος Πορφύρας» της Ακαδημίας Αθηνών το 2008.

Έχει επίσης εκδόσει οκτώ ταξιδιωτικά. Το βιβλίο Ασία , Ασία: Σινικές και άλλες μαρτυρίες, Κέδρος,1999 και 2000, κέρδισε το Κρατικό  Βραβείο 2000, και αρκετές μεταφράσεις.

Eίναι πρέσβυς της Ελλάδας στην Ινδονησία.

. . . . . . . .

Έχω την εντύπωση ότι ο Γ. Β.  και σ’ αυτή τη συλλογή, και μ’ έναν  ιδιαίτερα  εσωτερικό τρόπο, κινείται ανάμεσα στην εφιαλτική  πραγματικότητα και στην μαγεία του τοπίου – ζωής. Αυτό, σε πρώτο πλάνο, και με τον τρόπο που εκφράζεται, μοιάζει να είναι αντιφατικό και συχνά παράδοξο.

Στιγμές μάλιστα, το πήγαιν’-έλα ανάμεσα στο σκοτάδι και το φως, γίνεται αξεδιάλυτο, ωσάν να ήσαν και τα δυο, ένα σώμα. Η ταχύτητα δε της εναλλαγής νοημάτων αλλά κυρίως αποχρώσεων, καθώς και τα διαφορετικά επίπεδα προσέγγισης, καθιστούν αυτή την ποίηση κάθε άλλο παρά ευκολοδιάβατη.

Όμως, αυτά έχει το «αγγελικό και μαύρο, φως», του Σεφέρη, το ίδιο συμβαίνει και με τον «ήλιο κυκλοδίωκτο» του Ανδρέα Κάλβου και πάνω απ’ όλα αυτό μας διδάσκει με την «κυκλοθυμία» του Λόγου του ο Ηράκλειτος.

Μήπως τελικά δεν πρόκειται για αντιφάσεις και για αντίθετες  έννοιες, αλλά για αλληλοσυμπληρούμενες δυνάμεις; Το  ποίημα της συλλογής,  «Εκείνη η λίμνη» (σελ. 11) σηματοδοτεί έντονα αυτή την συλλογιστική.

Σε ό,τι αφορά τα λιγοστά ερωτικά ποιήματα, αν και το ερωτικό στοιχείο με την ευρύτερη αλλά και την εγγύτερη αίσθηση είναι σχεδόν διάχυτο, μοιάζουν λιγότερο πολύπλευρα και πολυπρισματικά, για ν’ αποκτήσουν μια λιτή απογύμνωση (δες «Ιπταμένων δικαίωμα»  σελ. 45, και «Οι βεβαιότητες των μετοίκων», σελ. 32).

Τέλος,  ευχόμαστε το μετάξι του  κήπου ν’ απλωθεί λίγο-λίγο παντού γύρω μας κι εντός μας,  έτσι ώστε να μην σκοτώνουμε την μαγεία του τοπίου-ζωής, να μην τα …απομαγεύουμε!

Β α σ ι λ ι κ ή   Φ ρ ά γ κ ο υ

 

 

Henri Rousseau : Sorpresa

(Λεπτομέρεια)

 

 

ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΠΟΔΗΜΩΝ

Ας κάνουμε το παν να ξεμπερδέψουμε
εγκαίρως όλες τις κλωστές
τις σκευωρίες του χαμένου χρόνου
να ξεπλύνουμε καλά καλά
το παρόν από τα σκουπίδια της σκέψης

έξω φυσάει δυνατά Οδύσσεια

κι έχουμε πιεί τόσο πολύ
κι έχουμε πει τόσα πολλά για τον άνεμο
που φέρνει έλεος και στοργή
παντού μέσα στα ερείπια αυτού του κόσμου
ίσως τώρα να μας πάρει μαζί του
χωρίς επιστροφή χωρίς αστέρια

μόνο όχι άλλο εδώ
μόνο όχι άλλο εδώ

 

ARS POETICA

Οι στάλες
στα πέταλα της πρώιμης άνοιξης
σχηματίζουν πάλι το μονόγραμμά μας.

Πάχνη παλίμψηστη.

Στο μπαλκονάκι
με θέα τον διαλογισμό
πέντε το απόγευμα,
σαν από πολύ παλιά άρωμα γιασεμιού ελαφρύ
διακριτικό
πανίσχυρο όμως
σε πάει όπου θέλει αυτό

αναχώρηση

επιστροφή

αναχώρηση

επιστροφή

 

ΥΠΟΘΕΣΕΙΣ     

(μεταξύ Ορχομενού και Αθήνας)

Αν, επιστρέφοντας  στο σπίτι από μίαν αποτυχημένη
εκδρομή, νιώσουμε κάποιον ανάμεσά μας
να αιωρείται συνέχεια από τις ανάσες μας
καθώς θα περπατάμε χέρι χέρι
θα τον φιλήσουμε κι αυτόν στο στόμα
ή μήπως θα τον σκοτώσουμε;

Μα είσαι ήδη στον ουρανό, δίπλα μου
δηλαδή στην απέναντι γωνία,
σε έχω δει πίσω από τις ανταύγειες
της προσωρινής μεταμόρφωσης σε νερό
σε βροχή που έρχεται από το χάος

(Άλλοτε εσύ την περίμενες, την έλεγες ευλογία)

 

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει τώρα ν’ αρχίσουμε να γράφουμε
όλο και περισσότερα ποιήματα
για να καθαρίσουμε το τοπίο
από τον τρόμο, την απειλή και τον θάνατο
πρέπει τώρα να εξορκίσουμε τους εφιάλτες
που κρύβονται ακόμη μέσα στην ελευθερία
έτοιμοι να μας πιούν όλο το αίμα
κι επειδή όποιος σήμερα ξεχαστεί μέσα στον εαυτό του
θα είναι αύριο λησμονιά και στάχτη
πρέπει τώρα να μάθει τι θα πει εχθρός και αδικία
διότι η πραγματικότητα δεν γίνεται κατανοητή
χωρίς την κατανόηση της αθλιότητας και της απελπισίας
κι επειδή κάθε δευτερόλεπτο μετράει
πρέπει από τώρα να πάμε στο σχολείο της φαντασίας
για να σώσουμε ξανά τα όνειρα.

 

ΤΟ ΤΡΙΠΛΟ ΣΟΝΕΤΟ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ

III

Θα δώσει αξία στ’ όνειρο και ζωή στο γράμμα;
Πάνω από τα πεύκα, πάνω απ’ τη ρεματιά τώρα
γέρνει το παρελθόν, όπως ακριβώς θα το θέλαμε∙
μήπως θ’ αλλάξει επιτέλους τα ονόματά μας;

Απομάγευση τοπίου ίσον θάνατος, πληγές
κλείνουν, οι βελόνες, οι λεύκες, τα πικρά τα χόρτα
συμφωνούν μαζί μας, λέξεις από σελήνη χρυσές
ίπτανται, σιγή γεννάει η μεταφυσική μας

σύντροφοι το μέλι, η αλήθεια του αέρα,
επιστατεί εδώ  η μαντική άκου, πέταλα
πέτρες ανοίγουν στη μέση, όχι με φαντασία

αλλά με εξαίσιο χάδι, δωρεά τιμία
της άνοιξης δηλαδή τρομερή αλκή, η ίρις
σαν έρωτας που ρίζωσε στου μυαλού σου την κοίτη.

 

ΕΚΕΙΝΗ Η ΛΙΜΝΗ

Όπως το μηδενικό βάρος του ουσιώδους
η μουσική δηλαδή από το φλάουτο
του δόκιμου μοναχού
έτσι ακριβώς και το μήνυμα φτάνει από εκεί
που δεν το περιμένουμε
χωρίς μεσάζοντες
χωρίς φιλοφρονήσεις μιας ασήμαντης ρητορείας

όχι τόσο διφορούμενο ή δυσνόητο

αλλά ξαφνικά δικό μας
σαν το σκοτάδι
που δεν μπορούμε βέβαια να το πούμε
ούτε καν να το δείξουμε
λες και είναι κλεμμένο διαμάντι
ατίμωση ή έκλαμψη

θα ενωθεί όπου νά’ ναι με τα χρώματα του φθινοπώρου.

 

IΠΤΑΜΕΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

Την ψάχνει,
όλο κοντά της τριγυρίζει
και σπάει κάθε τόσο τα μούτρα  του
σαν τον Θησέα χωρίς την Αριάδνη του
δεν μπορεί να την ξεχωρίσει
όσο κι αν προσπαθεί
γιατί εκείνη ξέρει να κρύβεται καλά
στο φως του μεσημεριού
ίσως γι’ αυτό θα ονειρευτεί σε λίγο
ότι είναι κι αυτός πέρδικα
που θέλει να πετάξει,
να σωθεί μες στον αέρα.

 

Γ   ι   ώ   ρ   γ   ο   ς       Β   έ   η   ς

 

 

L u z   C a s a l 

Piensa en mi

 

6 responses

  1. ΜΙΚΡΗ ΛΟΥΛΟΥ

    Μαγική ανάρτηση
    μεταξένια ποίηση
    ερωτικό video,
    Μας ανα-τρι-χιά-σα-τε!
    Μ.Λ

    Σεπτεμβρίου 11, 2011 στο 9:52 πμ

    • Πολύ αιθαντική σας βρίσκω μικρή Λουλού!
      Μεταξένια η ποίηση του Γ. Βέη αλλά και με αρκετά αγκάθια που όμως μ’ έναν μαγικό τρόπο δεν αγκυλώνουν!
      Β.Φ.

      Σεπτεμβρίου 11, 2011 στο 10:42 πμ

  2. @ Μ. Λ.

    Τόσο πολύ; Αλλά τι να κάνουμε; Το μετάξι, μετάξι είναι…

    Σ. Η.

    Σεπτεμβρίου 11, 2011 στο 10:27 πμ

  3. hyperion77

    Από τους λίγους ποιητές της γενιάς του που με έχουν συγκινήσει σε διάρκεια. Απολύτως προσωπικό το βίωμα εννοείται!

    Σεπτεμβρίου 11, 2011 στο 11:27 πμ

  4. Βασιλίδης

    σύντροφοι το μέλι, η αλήθεια του αέρα,
    επιστατεί εδώ η μαντική άκου, πέταλα
    πέτρες ανοίγουν στη μέση, όχι με φαντασία

    αλλά με εξαίσιο χάδι, δωρεά τιμία
    της άνοιξης δηλαδή τρομερή αλκή, η ίρις
    σαν έρωτας που ρίζωσε στου μυαλού σου την κοίτη.

    ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ

    Γεια σας!

    Σεπτεμβρίου 12, 2011 στο 11:34 πμ

    • @hyperion77

      Φαίνεται όμως ότι το βίωμα το μοιράζεσαι με πολούς άλλους…

      @Βασιλίδης

      Φίλτατε, ξέρεις πάντα να διαλέγεις αντιπροσωπευτικούς / «πεμπτουσιακούς» στίχους.

      Σ. Η.

      Σεπτεμβρίου 12, 2011 στο 10:32 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s