Just another WordPress.com site

Αντώνης Κρητικός : αεράκι και ψιθύρους λαλούν

 


Νίκος Χατζηκυριάκος Γκίκας:

Μυθολογικό (Λεπτομέρεια),1972

 

 

 

Ε κ δ ρ ο μ ή   σ τ ο   Α μ φ ι α ρ ά ε ι ο ν

Πάρε  τη  θέση  σου  σε  μια  χαμένη  κερκίδα. Συγκεντρώσου. Δεν θα σε ενοχλήσει κανείς.  Μια ωραία μέρα σαν κι αυτή, η φύση

παιχνιδίζει με τον ήλιο στα φυλλώματα,

τις σκιές των δέντρων να κρύβουν καλά τις ομορφιές του δάσους.  Κατά κύματα, μια συμπυκνωμένη παρουσία επιδρά ολόγυρα

στις πέτρες και τη γη, καλολαξευμένοι λίθοι κάποτε, του οράματος στερέωμα του τόπου, φθαρτά όλα έξω από τα δέντρα,

αναγεννώνται αυτά μόνο,

στοργικοί σύντροφοι στον αιώνα, επιβλέπουν προς τη σκηνή, αποσπάσματα διασκορπισμένα, ήχους, ενέργειες, δονήσεις,

βλέμματα, συνέργειες,

στη γη όλα ποτισμένα, θρέφουν την αναμονή, κόσμε προσμένουν σε, ένας χορός αγριολούλουδων και πουλιών μελίρρυτος,

φρουροί της εγκατάλειψης, προετοιμάσου να

 τον δεις να ξεμυτίζει,

κάτι που φέρουν ολόχρωμο, στάλες, χνόες, αχτίδες, αχούς, κόβουν τον αέρα, αεράκι και ψιθύρους λαλούν, αχρίουν, ρίζες ώς τον

ουρανό, ζεστή σκηνή, πρόθυμη, στο πάθος, αγκάλη δάεια, επίθυμη   Ω  δένδρεον!  ~ πουλί,

δε φοβάσαι τώρα εδώ, μάρτυρες της προσμονής, κοινόν του τόπου,  ί α μ α .

 

 

 


Η   Ζ ω ή   τ η ς   Κ ο ι μ ή σ ε ω ς

Μαύρο  λινό  σώμα

Ο λυγμός της πομπής έσπρωχνε στο μέρος
το πράσινο και υγρό  σ’ ελιές ανάμεσα  τόσο που χτύπαγε την κάσα  απ’ τα ριζά

Βάρος που ανεβαίνει ασημοκόπο καρπούς γεμισμένο
Ασημοειδή πρόσωπα διασταυρωμένα χλωρές ελλείψεις
Ανεξίτηλα της ύλης : φυλλοροούσα αχνό σχέδιο

Ό,τι κινιέται  είναι  αχός
Μαζί
Η φύση οργάζετο   μαζί οι φίλοι μου
αναστημένοι  Υμνωδία  αγκαλιά Σου

Σπιθηρόμωβο σύννεφο ξεχώρισε
Σαν φύλλο να καλύψει από    να δείξει
Ήλιο και Βροχή

Με ορμή ουράνιας στιγμής κύκλωσε    εννοώντας τη σπείρα

Ανάπαυση

Ένα χάσμα   πέρα για πέρα μια σκαφτιά όλο κι όλο

Ώς τα πολύ βαθιά γαλάζια

                                                                                              

                                                                 

  Ά ρ ν η σ ι ς

Δεν θα στολίσω με λέξεις την αγάπη

Ίνα, αδόκητα, εδώ και μέρες

με την πρώτη αυγή στα μάτια

κι απομεσήμερα μοναχικά

και κάθε νύχτα

πριν την πρώτη σιγή στο κρεβάτι

καταφάσκω

 

 

 

 

Α ν τ ώ ν η ς  Κ ρ η τ ι κ ό ς

 

. . . . . . . .

Ο Αντώνης Κρητικός γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη το 1980 και μεγάλωσε στην Αθήνα.

Σπουδάζει μουσική – ευρωπαϊκή και βυζαντινή, ενώ ολοκληρώνει τα διπλώματα Κιθάρας και Σύνθεσης. Παράλληλα, παρακολουθεί μαθήματα  συγγραφικής  με την αρωγή της ποιήτριας Ματίνας Μόσχοβη.

Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στο περιοδικό  Νησίδες  της Ρόδου – τεύχος 3.

 

 

 


3 responses

  1. Ραλλού

    Ενδιαφέροντα τα κείμενά σας, φίλε Αντώνη…ο τρόπος που χειρίζεστε το λόγο είναι αξιοσημείωτος…η δε ευαισθησία σας (με την έννοια της οξύτητας των αισθήσεων) δεν περνάει διόλου απαρατήρητη…το ποίημα «Άρνησις» θα με ενδιέφερε να το ερμηνεύσω μελοποιημένο…

    Σεπτεμβρίου 30, 2011 στο 12:39 πμ

    • Αγαπητή φίλη

      Ελπίζω ο Αντώνης να δει το καλό σχόλιό σας!

      Ευχαριστώ για την επικοινωνία.

      Σ. Η.

      Σεπτεμβρίου 30, 2011 στο 2:22 μμ

  2. Αντων Κρης

    Ευχαριστώ.
    Μπορούμε να έρθουμε σε επικοινωνία να το συζητήσουμε.
    AK

    adonis192003@yahoo.gr

    Σεπτεμβρίου 30, 2011 στο 5:58 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s