Just another WordPress.com site

Νάνος Βαλαωρίτης : Παραγραφές / Prescripciones

 

 


 

Giorgio de Chiricho: Mobili in una Vale


 

 

ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΣ  ΕΝΑ,  ΔΥΟ,  ΤΡΙΑ

 

Η διάλυση είναι μεγάλη φθείρονται
Οι κουρτίνες παλιώνουν φεγγίζουν
Αρχίζουν να φαίνονται οι κλωστές
Και τα πόδια αυτών που περνάνε απ’ έξω

Τα λόγια θρυμματίζονται, οι εκφράσεις
Χάνουν την συνοχή τους τη φρεσκάδα τους
Κουράζονται ξεθωριάζουν τα γράμματα
Τσαλακώνεται το νόημά τους

Οι κλειδώσεις μου χαλαρώνουν
Πέφτουν στριφογυρίζοντας
Σαν χτυπημένα πουλιά
Μ’ έναν παράξενο γδούπο

Οι προτάσεις ξεφτίζουν όλα αλλάζουν
Οι λέξεις που λέγαμε με τόσο πάθος
Ακούγονται ολότελα ξένες
Κομμένες στα δυο απ’ των βαποριών τις καρένες

Οβίδες σφυρίζουν επάνω απ’ τα κεφάλια μας
Τραίνα τρέχουν σε τροχιές ανώμαλες μέσα στη νύχτα
Τα μάτια του Οβιδίου γεμίζουν δάκρυα
Σαλιγκάρια αφήνουν χνάρια που φέγγουν στο δάσος

Εισχωρούν στο μυαλό μου αλλοιωμένες οι φράσεις
Η διάβρωση των ιδεών ραγίζει καρδιές
Η σκόνη μαζεύεται πάνω στα έπιπλα
Επάνω στα γυμνά σου μέλη τα χάδια μου εξαντλήθηκαν

Επάνω στα τέλειά σου δόντια μάτια ο κόσμος χτυπιέται
Στο ξύλινο στήθος σου δυο βυζιά σταυρωμένα
Το δάσος της ήβης στην κοιλιά κυματίζει
Σβησμένο από το χέρι του καιρού το πρόσωπο λείπει.

Ώκλαντ, 1986-1987

(Νάνος  Βαλαωρίτης, Ήλιος ο δήμιος μιας πράσινης σκέψης, Εκδόσεις  Καστανιώτη, Αθήνα 1996)

 

 


PRESCRIPCIONES UN, DOS, TRES

 

La destrucción es grande se desgastan
Las cortinas viejas y raídas
Empiezan a aparecer hilos
Y las piernas de paseantes

Las palabras se hacen añicos, las expresiones
Pierden su coherencia su frescor
Las letras se cansan se desvanecen
Se arruga su sentido

Mis articulaciones se relajan
Caen dando vueltas
Como pájaros heridos
Con un ruido sordo extraño

Se apagan las oraciones todo cambia
Las palabras que decíamos con tanta pasión
Suenan totalmente extrañas
Sesgadas en dos por las quillas de los buques

Unos proyectiles silban sobre nuestras cabezas
Los trenes corren en órbitas irregulares en la noche
Los ojos de Ovidio se llenan de lágrimas
Caracoles dejan sus rastros que lucen en el bosque

Las frases entran alienadas en mi cabeza
La corrosión de las ideas rompe los corazones
El polvo se junta sobre los muebles
Mis caricias se agotaron sobre tus miembros desnudos

Sobre tus dientes perfectos la gente llora y patalea en vano
En tu pecho de madera dos tetas crucificadas
El bosque del pubis oscila en el vientre
Borrado por la mano del tiempo falta el rostro.

Auckland, 1986-1987

 
(Nanos Valaoritis, Sol el verdugo de un verde pensamiento, Kastaniotis Editorial, Atenas 1996)

Ανέκδοτη Μετάφραση :   Ξ  έ  ν  ι  α    Κ  α  κ  ά  κ  η

 

 

 

Giorgio de Chiricho: Piazza d’ Italia

 

 

 

 

Η  ΖΩΗ  ΜΟΥ  ΜΕΤΑ  ΘΑΝΑΤΟΝ  ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ

 

Θα συνεχίσω άραγες να γράφω και μετά θάνατον; Έχω γράψει σε ώρα τροπικής θύελλας τις παραμονές του τέλους κι όταν το πλοίο βυθιζόταν τραγούδησα στο κατάστρωμα κι όταν γκρεμίζονταν οι πυλώνες του ναού, έκρουσα τις φωνητικές μου χορδές με την τελευταία μου πνοή…

Έγραψα σε ώρες συσκότισης λόγω διακοπής ρεύματος, σε ώρα ψυχικού κλονισμού, παγιδευμένος κάτω από χαλάσματα χωρίς αέρα κι αντικρίζοντας εκτελεστικά αποσπάσματα δικτατοριών. Έγραψα ακούγοντας εκκωφαντικές συναυλίες σκληρού ροκ και στο κρεβάτι μου όταν κοιμόμουνα: τώρα χρειάζομαι μόνο χαρτί και καλαμάρι και θα συνεχίσω να γράφω στον αιώνα τον άπαντα.

Μα που θα βρω χαρτί και καλαμάρι στον τάφο;

Χμ, δεν το ‘χα σκεφτεί αυτό. Θα πρέπει να τα παραγγείλω εγκαίρως από πριν. Και σε μεγάλες ποσότητες. Μα τι θα κάνω αν σαπίσει; 

Τότε θα πρέπει να γράψω με πνευματική πένα, σε πνευματικό χαρτί. ΄Η ακόμα καλύτερα, θα υπαγορεύσω σε κάποιο συγγραφέα που ζει στοιχειώνοντάς τον αφού πεθάνω.Έτσι άλλωστε ο τυφλός Μίλτωνας δεν υπαγόρευε στην κόρη του κάθε μέρα τη συνέχεια του Απολεσθέντος Παραδείσου, όπως την είχε σκεφτεί την προηγούμενη νύχτα, κι ο Iρλανδός Φέργκους Μακρόιχ δεν υπαγόρεψε το επικό αφήγημα του «Τέιν» από το μνήμα του, σε κείνον που το κατέγραψε, κι ο Όμηρος δεν έκανε έκκληση στις Μούσες να τον βοηθήσουν με την Ιλιάδα και την Οδύσσειά του, κι όπως μαρτυρούν οι ηθοποιοί που φτιάξανε την πρώτη έκδοση των έργων του —το χέρι του Σαίξπηρ έγραφε απευθείας ό,τι σκεφτότανε χωρίς να σβήνει ποτέ του τίποτα, κι ο Ουίλιαμ Μπλέικ δεν αντέγραφε τον Μίλτωνά του από ένα άλλο μεγάλο ποίημα  που υπήρχε κάπου στο Υπερπέραν, κι ο Βυάσα δεν υπαγόρευε από μνήμης την «Μαχαμπαράτα» στον ελεφάντινο θεό της γραφής Γκανέσα, κι ο Αριστέας δεν έγραψε την «Αριμασπεία» επιστρέφοντας από τους νεκρούς, κι ο Ντάντε δεν έκανε το ίδιο ταξίδι Στη μέση του δρόμου της ζωής του,  κι όπως μας λέει ο Πλάτωνας, ο Αρμένιος ΄Ηρ δεν περιέγραψε τον Κάτω Κόσμο με πολλές λεπτομέρειες, κι όλοι αυτοί οι Σαμάνες της Κεντρικής Ασίας δεν κάνουν ταξίδια νοερά στον άλλο κόσμο περιγράφοντάς τον την ίδια ώρα στο ακροατήριο τους, κι ο Οδυσσέας δε ξαναγύρισε από τον Άλλο Κόσμο περιγράφοντας τον την ίδια ώρα στο ακροατήριο τους, κι ο Οδυσσέας δε γύρισε από το Υπερπέραν ύστερα από 20 χρόνια, μόνο και μόνο για να ξαναφύγει αμέσως για άλλες περιπέτειες, κι ο Ουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς δεν έγραψε το “Όραμα”  από πνεύματα που μιλούσαν μες απ’ τη γυναίκα του σε κατάσταση ύπνωσης […]  

 

(Νάνος Βαλαωρίτης, Η Ζωή μου μετά θάνοτον εγγυημένη, Εκδόσεις  Νεφέλη, Αθήνα 1993)


6 responses

  1. Βασιλίδης

    Πολλά καλούδια και σήμερα, Ν.Β. Χ 2 + μια μουσική και ρέουσα μετάφραση, ωραία επιμέλεια.

    Γεια σας!

    Εγγονόπουλο δεν βάζετε ποτέ;

    Οκτωβρίου 9, 2011 στο 1:07 μμ

    • Όλα αυτά μαζί, μας βγάζουν ένα 4Χ4, δλδ. Ευχαριστούμε!
      Εγγονόπουλο; Πως όχι; Θα τον βρείτε στη Σελίδα με τους Αγαπημένους Ποιητές (που, οφείλω να εξηγήσω) είναι περισσότεροι απ’ όσους εμφανίζονται εκεί. Προσωπικά, είμαι τόσο «εγγονοπουλικός», που θα μπορούσα να είχα αναρτήσει πολλά ποιήματά του (και κάποιες μεταφράσεις του).
      Γενικά αποφεύγουμε να βάζουμε πολύ γνωστούς ποιητές, χωρίς να τους αποκλείουμε, βέβαια, διότι χωρίς διάλογο με την ποιητική παράδοση όλα είναι στον αέρα.
      Εγγονόπουλο, λοιπόν, ναι, ανυπερθέτως. Το πόσο σύντομα δεν μπορώ να προσδιορίσω. Κι έπειτα για τον Ε. θα ήθελα να ετοιμάσω μια πολύ ξεχωριστή ανάρτηση.
      Και πάλι ευχαριστούμε για την τακτική και γόνιμη, νομίζουμε, επικοινωνία.

      Σ. Η.

      Οκτωβρίου 9, 2011 στο 2:33 μμ

  2. όπως πάντα μια εξαιρετική και άρτια ανάρτηση
    ένα ευχαριστώ από μένα διότι είναι απίστευτα σημαντικό
    με μια τέτοια παρουσίαση να φέρνεις κοντά στους αναγνώστες
    ένα ξεχωριστό ποιητή

    Οκτωβρίου 9, 2011 στο 3:57 μμ

    • Ξέρω ότι έχεις υψηλό κριτήριο, εξαιρετική αίσθηση αυτών των πραγμάτων. Αν δεν πω ότι αυτά είναι πολύ ενθαρρυντικά για μένα, που άνοιξα το «πτερόεν»….προχθές, θα είμαι αχάριστος και …κανάγιας (μια λέξη που «έπαιζε» πολύ στα αναγνώσματα των παιδικών μου χρόνων).
      Και κάτι άλλο. Έχω ήδη συλλέξει 8 κείμενά σου (για το θέμα που λέγαμε, αν θυμάσαι) και ψάχνω ένα συγκεκριμένο που δεν το βρίσκω. Αλλά την ηλεκτρονική σου διεύθυνση δεν τη βρήκα στα ιστολόγιά σου, μάλλον η πρεσβυωπία…Αν μπορείς στείλ’ τη μου στη δική μου abraxa@otenet.gr ή πες μου πώς θα τη βρω.

      Σπύρος

      Οκτωβρίου 9, 2011 στο 4:27 μμ

  3. mi mou tous kyklous tarate

    Η δομή του φαντασιακού υπερ-χώρου είναι έκδηλη στις περιγραφές, τόσο στο ποίημα του Ν. Βαλαωρίτη όσο και στην ισπανική «μετάφραση».

    Me gusta mucho el surrealismo en espanol. Muy buena traduccion!

    Οκτωβρίου 10, 2011 στο 9:53 μμ

    • Όπως καλά γνωρίζεις, η γνώμη σου έχει ιδιαίτερη σημασία για μας… Muchas grazias!
      Ελπίζουμε να σου αρέσει και το μικρό αφιέρωμά μας στον Μίλτο Σαχτούρη.

      Σπύρος

      Οκτωβρίου 11, 2011 στο 2:58 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s