Just another WordPress.com site

Νανά Τοκατλή: «…να ‘ναι όσο γίνεται μικρή η προδοσία»


Η   Ν α ν ά    Τ ο κ α τ λ ή  γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Τελείωσε με υποτροφία το Γυμνάσιο στις ΗΠΑ.  Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο εργαστήριο του Γ. Μαυροϊδη και σκηνογραφία με τον Β. Βασιλειάδη. Έλαβε διετή υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας. Έχει στο ενεργητικό της 17 ατομικές εκθέσεις  και συμμετοχή σε πολλές ομαδικές. Έργα της φιλοξενούνται, εξάλλου, στη συλλογή της Σερβικής Ραδιοτηλεόρασης στο Βελιγράδι, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, στο Μουσείο Βορρέ, στη συλλογή Ζ. Πορταλάκη και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στη Γερμανία και στην Αυστρία.

Η  Ν. Τ. έχει εκδώσει: To the counterpoint (ποιήματα στην αγγλική γλώσσα), Πορεία, Αθήνα 2003, Άγγελοι και άλλες μικρές ιστορίες, Καλλιέπεια, Αθήνα 2008, Η Κυκλική Συμφωνία: Ποιήματα, Αθήνα 2011. Έχει επίσης δημοσιεύσει ποιήματά της σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Με ιδιαίτερη ευχαρίστηση, το  π τ ε ρ ό ε νπου έδωσε εξ’ αρχής έμφαση στη σχέση μεταξύ ποίησης και ζωγραφικής, φιλοξενεί, για δεύτερη φορά, ποιήματα της  Ν. Τ.

Σ. Η.

 

 

 

Ζωγραφική: Νανά Τοκατλή

 Στον πιο κάτω σύνδεσμο παρουσιάζονται ακουαρέλες της  Ν. Τ. στο Μουσείο της Αλοννήσου

 http://www.alonissosmuseum.com/pages/NanaTokatli.html

 

 


   βράχος

έκρηξις

ήλιοι

 

 

 

από τα «τρία ερωτικά»

1

 Απλωμένο ήταν
το βελούδο
δίπλα στο ατλάζι,
στη διάθεσή μου ήταν
και τα δύο εκεί,
την απόφασή μου περιμένοντας.
Με μια χειρονομία μου
το ατλάζι απομακρύνεται—
έμεινε το βελούδο.
Οι δυο μας τώρα,
εσύ κι εγώ,
μόνοι επιτέλους.
Τώρα μπορούσα να τολμήσω.
Χαϊδεύοντας το βελούδο απαλά,
μπορούσα, άλλη μια φορά,
να έχω, με θαυμαστή ακρίβεια,
τη θύμηση του αγγίγματός σου.

3

Καλά θα είναι απόψε∙
ένα έργο που δεν έχω δει
στην τηλεόραση απόψε.
Ούτε σκέψεις
ούτε τύψεις συνειδήσεως,
μονάχα θα συγκεντρωθώ,
θα νιώσω όπως παλιά.
Μα τώρα τίθεται το ζήτημα
περί της καταστάσεως των πραγμάτων
(αυτό είναι κάτι που θα συζητούσαμε)
κι ύστερα έρχεται η κριτική:
πώς μας μεταχειρίζονται τα «μέσα»
(δεν θα είχαμε πολλά να πούμε και γι’ αυτό;)
Κι έπειτα διαφωνούν—
έχουν κι οι δυο το δίκιο τους, αναμφιβόλως
(μα εμείς θα συνεχίζαμε με τον προσωπικό, τον ήπιο τόνο μας).
Κι έπειτα φιλιούνται.
Διάβολε! — Πόσο μου λείπεις!

(Περιοδικό Δυτικές Ινδίες: Ταξιδεύοντας δια του λόγου… (Ιανουάριος 2001), τεύχ. 3, σελ. 20-21. Απόδοση από το αγγλικό πρωτότυπο: Σπύρος Ηλιόπουλος)

χρόνια  αγαθά

μέθυσέ με
αγράμπελη,
αγιόκλημα,
ρολόι με
στήμονες για δείκτες.
βυθίζομαι σ’ αρώματα
τα βλέφαρα βαραίνουν
έρχονται εικόνες
χρόνια αγαθά
που τα συντρόφευε
της άγνοιας η αγνότης.
για κείνον τον εαυτό
τώρα γίνεται πάλη
να ‘ναι όσο γίνεται
μικρή η προδοσία.

 

 

μικρό  τρελό  πουλί

μικρό τρελό πουλί
κάθετα ανάμεσα στα φύλλα πετάγεσαι
κάνεις στροφή και με πορεία τόξου
στην πρασινάδα χάνεσαι.
ξανά σε βλέπω ίσια πάνω να πετάς
και ξάφνου ημικυκλική βουτιά να κάνεις
στηθάκι κίτρινο, κοιλίτσα γκρι
λίγα γραμμάρια στον αέρα.
χαρούμενο πουλί
μου δείχνεις
πως χωρίς τρέλα
ρηχή είν’ η ζωή.

 

 

το  συννεφάκι

πώς ξέμεινες συννεφάκι
και μοναχό σου αιωρείσαι
ανάμεσα στου πέλαγου
και τ’ ουρανού το μπλέ;
σχήμα φορτηγού πλοίου έχεις
σε ρότα απροσδιόριστη
βέβαιου χαμού.

(Από τη συλλογή Η κυκλική συμφωνία, σελ.33, 56, 57 )

 

η   κίνηση

δάκτυλα δράχτια
μέσα στα
πλούσια μαλλιά

κίνηση
φιλαρέσκειας,
ανασφάλειας και
ματαιοδοξίας

κίνηση τόσο κοινή,
ανάρμοστη
σε ένα τόσο
αρμονικό,
ευγενικό
προφίλ.

(ανέκδοτο ποίημα)

 

τέλος εποχής

Παραθυρόφυλλα
σφραγισμένα,
δωμάτια πλυμένα
με χλωρίνη καθαρά,
κλεισμένα για τον χειμώνα.
Τέλος εποχής.
Οι άνθρωποι εδώ
λίγο θα ξεκουραστούν,
θα θυμηθούν το χώμα,
τα κτήματα
τα παραμελημένα,
αφρόντιστα για μήνες.
Θ΄ αρχίσει ο κόπος
της ελιάς, του τόνου,
τ’ αμυγδάλου.
Μαζί με το θέρος
ανεχώρησε κι η βεβαιότης.
Τέλος εποχής.

(ανέκδοτο ποίημα)

 

Ν   α   ν   ά     Τ   ο   κ   α   τ   λ   ή

 

 

 

15 responses

  1. ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΒΗΤΑ

    Δε θάν΄ η προδοσία ποτέ μικρή
    . . . . . .

    Ορνεοκέφαλοι, ανύποπτους διαβάτες
    θ’ αποκεφαλίζουν
    Νεκρόσιτοι, φρέσκα κόκαλα παιδιών
    θα γλύφουν
    και θα κοπροκρατείται το παρόν
    τα σαββατόβραδα
    τη συνοδεία δημοφιλών καλλιτεχνών
    όσο οι ποιητές θα είν’ ευγενικοί.

    Οκτωβρίου 15, 2011 στο 8:17 μμ

  2. Ολιγόλογη και φίνα η ποίηση της Νανάς
    Ν. Μ.

    Οκτωβρίου 15, 2011 στο 8:36 μμ

  3. Κώστας Φαινέκος

    Νανά είσαι Τοκάτλη άλλο!!!!

    Οκτωβρίου 17, 2011 στο 7:11 μμ

    • !!!!!!!! έξοχο!!!!!!!! Πιστεύω ότι θα δει το σχόλιό σας.

      Σπύρος Ηλιόπουλος

      Οκτωβρίου 17, 2011 στο 10:09 μμ

  4. mi mou tous kyklous tarate

    Η ποίηση της Ν.Τ. λειτουργεί ως έναυσμα εικονογραφίας.

    Γεννιέται έτσι, εικόνα απ΄την εικόνα, με τον ποιητικό σχολιασμό του Αμβρόσιου Βήτα να θυμίζει φουτουριστικό κόμικ του Βόσνιου Enki Bilal.

    Εύη Μαλλιαρού

    Οκτωβρίου 18, 2011 στο 11:39 πμ

    • ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΒΗΤΑ

      Εδώ σε …προχωρημένη κατάσταση!

      ΑΤΙΤΛΟ

      «Σκυλοκοίτες και νεκρόσιτοι κι ερεβομανείς
      κοπροκρατούν το μέλλον.»
      Οδ. Ελύτης

      «Νά ‘ναι όσο γίνεται μικρή η προδοσία»
      Νανά Τοκατλή

      Δε θάν΄ η προδοσία ποτέ μικρή
      Ορνεοκέφαλοι, ανύποπτους διαβάτες
      θ’ αποκεφαλίζουν στις πλατείες
      Νεκρόσιτοι, φρέσκα κόκκαλα παιδιών
      θα γλύφουν στα πλατύσκαλα
      και θα κοπροκρατείται το παρόν
      τα σαββατόβραδα
      τη συνοδεία δημοφιλών καλλιτεχνών
      όσο οι ποιητές θα είν’ ευγενικοί.

      ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ Β

      Οκτωβρίου 18, 2011 στο 12:24 μμ

    • Enki Bilal, ναι, σίγουρα …βλέπω και Max Ernst, Εύη.
      Πολύ μακριά όμως από την απόλυτη απαισιοδοξία του Μπάυρον…. («όσο οι ποιητές….»)

      Byron

      “Darkness”

      I had a dream, which was not all a dream.
      The bright sun was extinguish’d, and the stars
      Did wander darkling in the eternal space,
      Rayless, and pathless, and the icy earth
      Swung blind and blackening in the moonless air;
      Morn came and went–and came, and brought no day,
      And men forgot their passions in the dread
      Of this their desolation; and all hearts
      Were chill’d into a selfish prayer for light:
      And they did live by watchfires–and the thrones,
      The palaces of crowned kings–the huts,
      The habitations of all things which dwell,
      Were burnt for beacons; cities were consumed,
      And men were gathered round their blazing homes
      To look once more into each other’s face;
      […]The world was void,
      The populous and the powerful–was a lump,
      Seasonless, herbless, treeless, manless, lifeless–
      A lump of death–a chaos of hard clay.
      The rivers, lakes, and ocean all stood still,
      And nothing stirred within their silent depths;
      Ships sailorless lay rotting on the sea,
      And their masts fell down piecemeal: as they dropp’d
      They slept on the abyss without a surge–
      The waves were dead; the tides were in their grave,
      The moon their mistress had expir’d before;
      The winds were withered in the stagnant air,
      And the clouds perish’d; Darkness had no need
      Of aid from them–She was the Universe.

      Οκτωβρίου 18, 2011 στο 1:05 μμ

  5. Νανα Τοκατλή

    Χαίρομαι για τη συζήτηση και ευχαριστώ για τα σχόλια.

    Οκτωβρίου 18, 2011 στο 11:18 μμ

  6. Mimh S

    Νανα μου σ ευχαριστω που μου δωσες χωρο να αφουγκραστω ,αναπνευσα βαθεια
    πηρα δυναμη,και πολιτισμο ουσιας.
    Νανα μου στοχασου και δωσε μας περιθωριο στα ματια της ψυχης σου,κυττα μεσα σου,
    και οτι μας αξιζει παραχωρησε μας…..
    Σ ευχαριστω που δεν εισαι δηθεν…….
    Καληνυχτα Γλυκεια μου
    Μιμη Σπυροπουλου

    Οκτωβρίου 20, 2011 στο 9:55 μμ

    • Κι εμείς ευχαριστούμε για την επικοινωνία. Ελπίζουμε η Νανά να δει το σχόλιό σας, αγαπητή φίλη.

      Σπύρος Ηλιόπουλος

      Οκτωβρίου 20, 2011 στο 11:27 μμ

  7. elenadams

    Κομψή,χαμηλόφωνη,μοναχική με ξαφνικές εκρήξεις…Εικόνες χειρουργικής ακρίβειας.Όμως πολύ βαριά η λέξη προδοσία…

    Νοεμβρίου 5, 2011 στο 3:05 μμ

    • Η Νανά έλαβε γνώση του σχολίου σας. Ευχαριστούμε για την επικοινωνία.

      Νοεμβρίου 5, 2011 στο 10:15 μμ

  8. Μιχάλης Παπαδόπουλος

    Δε χρειάζονται πολλά για να δώσεις ανάγλυφη μορφή, μαζί και χρώμα,
    σε καταστάσεις που φαίνονται επίπεδες ή ισοπεδωμένες … Λίγη ψυχή μόνο, αλλά που
    την καταθέτεις τίμια και αυτούσια!! Να είσαι κάτι σαν τη Νανά δηλαδή..!!!

    Νοεμβρίου 9, 2011 στο 4:10 μμ

    • «Λίγη ψυχή» — το μέγα ζητούμενο αγαπητέ φίλε.

      Σ.

      Νοεμβρίου 9, 2011 στο 5:49 μμ

    • Νανα Τοκατλή

      Ευχαριστώ για τα καλά λόγια , αλλά πάντα μετά την ευχαρίστηση έρχεται το βάρος και η ευθύνη αυτών των λόγων. Νάσαι καλά!

      Νοεμβρίου 9, 2011 στο 5:52 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s