Just another WordPress.com site

Λίζα Διονυσιάδου : Στον δρόμο του νερού

Η   Λ ί ζ α   Δ ι ο ν υ σ ι ά δ ο υ   γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη και ζει στην Αθήνα και την Αίγινα.  Σπούδασε Αρχιτεκτονική στην Μόσχα. Έχουν εκδοθεί δύο ποιητικά βιβλία της, τα  Εν λευκώ  και  Προς τα έξω (Οδός Πανός, 2001) και τρία πεζά: Ο Καθρέφτης,  Το τι του Τίποτα (Ροές, 2003, 2009),  Από μια σταγόνα γάλα (Publibook, 2011).

 

 

 Φωτογραφία: John Harrison

 

Στον δρόμο του νερού

Στον δρόμο του νερού,
φυτρώνουν πικροδάφνες
και καλαμιές λικνίζονται στον άνεμο.
ο δρόμος του νερού
είναι μονόδρομος.
κυλάει το νερό
—διασχίζοντας,
αδιαφορώντας,
παρασύροντας—
και, αμερόληπτα,
το πεπρωμένο του εκπληρώνει.

(Από την συλλογή Εν λευκώ, Οδός Πανός 2001) 


 

 

Φωτογραφία: Σπύρος Ηλιόπουλος


Η σκιά του σύννεφου

Βουνοπλαγιές,
στη σκιά του σύννεφου.
Από κάτω, η χώρα,
η χαϊδεμένη του ήλιου.

Είναι φευγαλέα η σκιά
στη χώρα του ήλιου,
—παρηγοριέμαι—,
σμάρι πουλιών,
περνούν τα σύννεφα,
λίγο κρατάει η μιζέρια.

Τα όνειρα μες το κεφάλι μου,
πιο γρήγορα απ’ τα σύννεφα
ταξιδεύουν.
Μάταια παλεύουν να απαγκιάσουν
στην συννεφένια σκιά.

Φυσάει ο φθινοπωριάτικος άνεμος,
όνειρα περιπλανώμενα.
πάνω από ξεραμένα χώματα,
αλλάζουν τα χρώματα του ονείρου.

Ήρθαν κι αυτή τη χρονιά οι κυνηγοί.
Ακόμα κι όταν τρέχουν τα βάσανα,
εκείνοι ελαύνουν
στις απαγορευμένες ζώνες.

«Απαγορεύεται το κυνήγι»,
αναγράφεται στις πινακίδες,
μα σε κείνο τον τόπο,
ανάγνωση έμαθαν μόνο τα ορτύκια
και οι πέρδικες.

Πού είναι αυτό το νησί;
Θέλω να στολίσω τα σπίτια του
με πέτρινα χαϊκού.

Τα σπίτια απλώνονται,
άσπρη, άμορφη λάβα,
κόμποι,
δεμένοι σε ηλίθια διατάγματα.

Πετάει η σκιά του σύννεφου
στις βουνοπλαγιές,
ανήμπορη να φέρει τη γαλήνη.
Όσο και να ταλαντεύεται
δεν αφήνει τα ίχνη της,
σαν το νερό γλιστράει
μέσα απ’ τα  χέρια μου.

(Ανέκδοτο ποίημα)


Λ  ί  ζ  α   Δ  ι  ο  ν  υ  σ  ι  ά  δ  ο  υ

 

 

 

Ο δρόμος του νερού

5 responses

  1. Ρέουν αυτοδύναμα τα ποιήματα και δεν ξέρω ποιο έρχεται πρώτο, ο ήχος ή η εικόνα, το νερό ή το κελάρισμά του. Η «σκιά του σύννεφου» μού έφερε ασυναίσθητα στο νου το «μπαλκόνι» των Δελφών. Ωραίο παχνίδι γλώσσας και εικόνας. Ο ήχος του νερού και του ανέμου, ο ήχος της ύπαρξης να μάς θυμίζουν τη δύναμη και την αδυναμία μας.Too many words, για να πω πως μού άρεσαν τα ποιήματα πολύ.

    Οκτωβρίου 17, 2011 στο 1:07 μμ

    • Χαίρομαι πολύ που είσαι κοντά μας Αρχοντούλα. Ελπίζω η Λ. Δ. να δει το σχόλιό σου!

      Σπύρος

      Οκτωβρίου 17, 2011 στο 4:32 μμ

    • Λίζα Διονυσιάδου

      Ευχαριστώ πολύ Αρχοντούλα ! το σχόλιό σου σχετικά με τον ήχο και την εικόνα με χαροποιεί ιδιαίτερα…

      Οκτωβρίου 17, 2011 στο 5:40 μμ

  2. ποίηση ποταμός και ταξίδι μαζί, με άγγιξε
    απλά, άμεσα, καθαρά

    αυτό άλλωστε δεν είναι ποίηση
    η ανεπαίσθητη αύρα του ψίθυρου της καρδιάς?

    Οκτωβρίου 17, 2011 στο 8:01 μμ

  3. Λίζα Διονυσιάδου

    «Aνεπαίσθητη αύρα του ψίθυρου της καρδιάς’ ! λοιπόν Σιλένα αυτό ακριβώς συνέβη ! πόσο σε ευχαριστώ που με έκανες να το συνειδητοποιήσω ! οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν πριν αρκετά χρόνια στα Κύθηρα . ήμουν μόνη και έξω απο το σπιτάκι που έμενα φύτρωναν πικροδάφνες ακολουθώντας την ροή του νερού…

    Οκτωβρίου 17, 2011 στο 11:26 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s