Just another WordPress.com site

Νίκος Καρούζος : «…ώς την αγαλματώδη σιωπή του νου»

 

 

 

 

Gustav Klimt 


 

Τί είναι η μουσική

Σαν την πηγή που ακούεται μακριά
στους δροσερούς καρπούς και στις σκιές των εντόμων
έρποντας ο λαμπρός αστρίτης
όπου σε μάζες όνειρου φλέγεται ο τραγοπόδης
η χαρά των ήχων έρχεται ώς το αίμα
ώς την αγαλματώδη σιωπή του νου.

 

Στο δάσος του Μάλερ

Έχει πένθος η ψυχή καθώς ακούει τους αυλούς μελανοστάλακτους
ώρες με λυπηρά δευτερόλεπτα λένε τη βροχή
στα ζούδια
και στην ουράνια κλεισμένη θύρα
σάλπιγγες του κλαυθμού σάλπιγγες δίχως άστρα
τυφλά πουλιά και πάνε στην αθώωση
ο ύπνος του δράκου π’ αφήνει στα παιδιά
την ανάσα και θυμούνται ήσυχα πως ο τρόμος
απλώνει το νυχτερινό δίχτυ στο δάσος
όταν οι φαιόχροες άνεμοι πνέουν αργά
την αχώριστη τύχη κινώντας απάνω στα δέντρα
φύλλα τραγούδια κι αμίλητοι χυμοί
που γεννούν ένα υγρό θαύμα στην πέτρα των ήχων
ένα φεγγάρι πληγωμένο στα μάτια
και χύνεται ώς τη χαραυγή σ’ όλο το δάσος αίμα
σκοτεινό βασίλειο της πρωίας
οι γυναίκες είν’ ακόμη μεθυσμένες από βόρεια παραμύθια
οι γυναίκες είναι σα μαινάδες σκοτωμένες κάτω από μεγάλα δέντρα
μαζί με σαύρες οπού ξεκουράζονται στις αστραπές
και λάμπουν όλα για λίγο.
Πάλι να γίνουμε φίλοι, λέει ο θεός,
για να χαρίσουμε την αύρα στα στήθη
όπως ο θρήνος βγαίνει απ’ το χρόνο σε μια συννεφένια γαλήνη
πάει στους ακέραιους νεκρούς
εδώ που η νύχτα λιώνει τόσα όνειρα στενάζοντας
και δίνει όλη την αγάπη στο νερό
με θανάτους κι αθόρυβα τύμπανα
μακριά πολύ μακριά και μακρύτερα
δόντια θηρίων που βλέπει συχνά στο χώμα του δάσους
ο άνθρωπος από μεγάλη ερημιά περπατώντας.
Άσπρος χειμώνας κι ο ακούσιος αετός πέφτει χάμω
πέρα είν’ η χαραυγή των πνευστών ονείρων
ένας ατέρμων ιαματικός ιερέας κρέμεται ψηλά
τι άσπρος χειμώνας έχω ανάγκη χοντρά ρούχα
διψώ
την ακέραστη ματιά της γυναίκας
που τραγουδά τώρα μονάχη
κυνηγημένη από κοπάδι αγριμιών
εδώ στις μαυροκίτρινες πεταλούδες.
Άλλη μια χαρά και πάλι το αίμα να χύνεται
δεν έχω στήθη, δεν έχω στήθη
λέει βαθιά στον άνεμο η Ανδρομέδα
είμαι γκρεμός από φως και φοβερίζω τα δέντρα νυχταγκαλιασμένα
τρέχουν ολοένα τα ελάφια
κι ακούγονται νερά δίχως φεγγάρι.
Άσπρος χειμώνας οι δαίμονες του δρυμού σε περάσματα.

 

Η μουσική

Φύλλα δροσερά των ήχων απ’ το ουράνιο δέντρο
με χυμούς καθώς χάνονται σε παντρειές τραγουδιών
όπου η σιγή δεν έχει ακόνι και στέκει μονάχος
ο λυτρωτής τ’ αστέρια σα μεγάλα νομίσματα κόβοντας
να φέρετε, να φέρετε τον τρόμο στην καρδιά μου.

Φύλλα χαμηλόπνοα των ονείρων ένας αέρας
δυνατός μπορεί ν’ αλλάξει τη φωνή σας
για να λάμψουν οι ρομφαίες από χρώματα
στη χαραυγή του στήθους όταν είμαι πάλι και σας κράζω
να φέρετε, να φέρετε τον τρόμο στην καρδιά μου.

Φύλλα γεμάτα θάνατο φύλλα στον ήλιο μαύρης Ανοίξεως
τί σχολείο που είναι η θλίψη
και τα πουλιά πέρα στην άσπιλη λαλιά βαθαίνουν ετοιμασίες
θάμβος μια χλόη μικρή και την παράκληση
να φέρετε, να φέρετε τον τρόμο στην καρδιά μου.

 

Ν ί κ ο ς  Κ α ρ ο ύ ζ ο ς

Από τη συλλογή Η έλαφος των άστρων,1962:
Νίκος Καρούζος, Ποιήματα, Αθήνα, Άκμων, 1981



Γουσταύος Μάλερ :

Από το Τραγούδι της Γης


Από την 3η Συμφωνία

5 responses

  1. αγαπώ ιδιαίτερα τον Καρούζο όμως θα σταθώ στην εξαιρετική επιλογή ποιημάτων και μουσικής, μου άρεσε πολύ

    να είσαι καλά και καλό μήνα

    Νοεμβρίου 1, 2011 στο 4:08 μμ

    • Είναι πάντα μεγάλη ικανοποίηση να βλέπω ότι άνθρωποι με το δικό σου εικαστικό και μουσικό κριτήριο ανταποκρίνονται με ζεστασιά στις επιλογές.

      Με το «Τραγούδι της Γης» έχω μια εμμονή δεκαετιών. Πιστεύω ότι κυρίως αυτά τα δύο έργα του Μάλερ είχε κατά νου αυτός ο απίστευτος ποιητής με το προφίλ πυγμάχου…

      Καλό μήνα και καλή προετοιμασία για την ατομική σου έκθεση ζωγραφικής, που πλησιάζει…

      Σ.

      Νοεμβρίου 1, 2011 στο 5:23 μμ

  2. ΑΝΔΡΕΑΣ Τ

    O συντοπίτης Νίκος Καρούζος είναι από τους μεγαλύτερούς μας ποιητές. Κι ας πήγαν να του δώσουν σύνταξη βου ποιητή.
    Κι όπως είχε γράψει κι ο Σαχτουρης:

    Για τον Νίκο Καρούζο

    Καημένε Νίκο
    τί ζωή ήταν κι αυτή
    κατατρεγμένος από τους Κατσιμπαλήδες
    οι πλούσιοι φτύναν πάνω στη φτώχεια σου
    όμως εσύ καλά έκανες
    έπινες τα ουζάκια σου
    κι όλους αυτούς τους μούντζωνες
    και πριν να φύγεις
    πρόφτασες κι αρπάχτηκες
    από ένα κάτασπρο σύννεφο
    από ψηλά τώρα από το σύννεφο αυτό
    κοιτάζεις
    την αθανασία σου.

    Νοεμβρίου 1, 2011 στο 9:10 μμ

    • Κι όπως θά ‘λεγε ο ίδιος, Αντρέα,

      Κατάρα κι ανθοδέσμη θανάτου στο ιερατείο
      που καταρτίζει η μέλισσα
      την αχα’ί’ρευτη σφήκα περιφρονώντας.

      Σ.

      Νοεμβρίου 1, 2011 στο 9:29 μμ

  3. Α. Π.

    «Σαν την πηγή που ακούεται μακριά
    η χαρά των ήχων έρχεται ώς το αίμα

    και λάμπουν όλα για λίγο
    μακριά πολύ μακριά και μακρύτερα
    και στην ουράνια κλεισμένη θύρα
    φύλλα τραγούδια κι αμίλητοι χυμοί
    με θανάτους κι αθόρυβα τύμπανα. . . »

    Κάπως έτσι ένιωσα διαβάζοντας την επιλογή αυτή.
    Στάθηκα ιδιαίτερα στο Δάσος του Μάλερ
    που με μάγεψε με τις εικόνες αλλά και τον
    εσωτερικό ρυθμό του.
    Αρμονικό συνταίριασμα λόγου ήχων και χρώματος
    σε μια ιδιαίτερα φροντισμένη ανάρτηση. Ήδη το πτερόεν
    μας έχει δημιουργήσει προσδοκίες προσφέροντάς μας
    διανοητική και αισθητική απόλαυση.

    Νοεμβρίου 2, 2011 στο 2:41 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s