Just another WordPress.com site

Γέητς : Για τη μητέρα Σελήνη

 

Η ανάρτηση αφιερώνεται στη Σιλένα

 

 

Στίχοι γραμμένοι με κατήφεια

Πότε ήταν η στερνή φορά που κοίταξα
τα στρογγυλά πράσινα μάτια, τα μακριά τρεμουλιαστά κορμιά
των σκοτεινών λεόπαρδων του φεγγαριού;
Όλες οι άγριες μάγισσες, αυτές οι τόσον ευγενείς κυρίες,
παρ’ όλα τα σκουπόξυλα και τα δάκρυά τους,
τα οργισμένα δάκρυά τους, έχουν φύγει.
Οι ιεροί κένταυροι των λόφων έχουνε χαθεί∙
δεν έχω τίποτ’ άλλο εχτός από τον πικραμένον ήλιο∙
εξόριστη μητέρα, ηρωική σελήνη χάθηκες πια
και τώρα που τα πενήντα μου έχω φτάσει
πρέπει ν’ αντέξω το δειλό τον ήλιο.

The Wild Swans at Cool, 1919

 

 

Βλέπω Φάσματα του Μίσους και της Ολόγιομης Καρδιάς…

(α π ό σ π α σ μ α)

Τα πόδια τους μακριά, λεπτά και ντελικάτα, τα μάτια θαλασσιά:
οι μαγικοί μονόκεροι,  στη ράχη κουβαλούν κυράδες.

Σφαλούνε οι κυράδες τα ονειροπόλα μάτια τους. Δεν είναι οι προφητείες,
αναμνήσεις από ημερολόγια της Βαβυλώνας,
που έκλεισαν τα μάτια των κυράδων —λίμνη το πνεύμα τους
όπου η πεθυμιά βουλιάζει απ’ το ίδιο της το βάρος.
Μόνο η γαλήνη μένει σαν οι καρδιές είναι γεμάτες
από την ίδια τους τη γλύκα, το κορμί από την ίδια του τη χάρη.

Οι συννεφόχρωμοι μονόκεροι, τα θαλασσιά τα μάτια,
τα βλέφαρα μισόκλειστα που τρεμοπαίζουν, ράκη από σύννεφο ή δαντέλα,
ή  μάτια που ο θυμός τα κάνει να γυαλίζουν, χέρια που η μανία ισχνά τα κάνει,
δίνουν τη θέση τους στο αδιάφορο πλήθος, δίνουν τη θέση τους
σε χάλκινα γεράκια. Μήτε η ρέμβη που ευφραίνει
μήτε το μίσος των μελλούμενων, μήτε η λύπη  για τα χαμένα—
τίποτα, μονάχα του νυχιού το άρπαγμα και του ματιού η ευαρέσκεια
και η κλαγγή αμέτρητων φτερών που έσβησαν τη σελήνη.

Από το ποίημα “Meditations in Time of Civil War” (viii), 1923, The Tower, 1928

W.   B.  Y E A T S
Μετάφραση για το πτερόεν: Σ π ύ ρ ο ς  Η λ ι ό π ο υ λ ο ς

 

 

Η Συγκίνηση του Πλήθους

(α π ο σ π ά σ μ α τ α)

…Όλοι οι μεγάλοι δάσκαλοι έχουν καταλάβει πως δεν μπορεί να υπάρξει μεγάλη τέχνη χωρίς τη … ζωή του μύθου … Υπάρχουν κάποιοι που καταλαβαίνουν ότι τα απλά πράγματα, τα πράγματα δίχως μυστήριο που ζουν στο άπλετο φως του μεσημεριού, έχουν τη φύση του ήλιου, και ότι τ’ αμυδρά πράγματα, τα πλούσια σε εικόνες, έχουν μέσα τους τη δύναμη της σελήνης. Δεν είναι αλήθεια πως οι Αιγύπτιοι το σκάλισαν σε σμάραγδο ότι όλα τα ζωντανά πράγματα έχουν τον ήλιο για πατέρα και τη σελήνη  για μητέρα; Και δεν έχει λεχθεί πως ο ιδιοφυής άνθρωπος παίρνει τα περισσότερα απ’ τη μητέρα του;

(1903)

William Butler Yeats, Μυθολογίες και Οράματα, εισαγωγή-μετάφραση-σχολιασμός  Σπύρος Ηλιόπουλος, Αθήνα, Γαβριηλίδης, 1999

 

 

 

 

Η Λορίνα Μακένιτ τραγουδάει ποιήματα του Γέητς

2 responses

  1. συγκλονιστική ΠΟΙΗΣΗ

    δεν έχω λόγια, με ταξίδεψε τούτη η ανάρτηση

    σ’ ευχαριστώ

    Νοεμβρίου 2, 2011 στο 5:38 μμ

    • Σιλένα έκανα αυτή την ανάρτηση, όπως και σχεδόν όλες, κομάτι κομάτι. Με πρόλαβες πριν προσθέσω τον επίλογο του Γέητς σε ένα σχετικό δοκίμιο (αυτό το σκέφτηκα εκ των υστέρων), τα βίντεο με τον μελοποιημένο Γέητς, και την αφιέρωση, καθώς ήμουν ΣΙΓΟΥΡΟΣ ότι η ανάρτηση θα σου άρεσε πολύ!
      Τώρα είναι πλήρης.
      Σ.

      Νοεμβρίου 2, 2011 στο 6:38 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s