Just another WordPress.com site

Σπύρος Ηλιόπουλος : Οι τελευταίοι μονόκεροι

 

 

 

Ταΐστε τους λουλούδια

Λευκούς  μονόκερους αν δείτε
με  μάτια θαλασσιά
και πόδια μακριά και ντελικάτα
τις νύχτες να χορεύουν
στη σιγαλιά των άστρων

ή αν σε κάποια ερημική ακρογιαλιά τους βρείτε
μοναχικές κυρίες να συντροφεύουν
μ’  ỏνειροθαμπωμένα μάτια
και ξέπλεκα μαλλιά
ταΐστε τους λουλούδια αν μπορείτε

και  να μην πείτε
ότι μονόκεροι
πια τώρα  δεν υπάρχουν
κι ίσως ποτέ, ποτέ να μην υπήρξαν

1982

Jake Baddeley : The Unicorn’s Bride

 

Έγκλειστος

Είναι παράξενες ώρες
που η θαμπή της ζωής του τύρβη
τα πήγαιν’ έλα
τα πόσο κάνει τούτο ή το άλλο
χάνονται
κι αλλάζει  αλλόκοτα το φως στο δωμάτιο
όταν ξυπνάει ξαφνιασμένος  από λήθαργο
μεσημεριάτικο κυριακάτικο
και πέφτει το σούρουπο κιόλας
και τα σούρτα φέρτα
τα πάω για τσιγάρα
δεν έχουν νόημα κανένα
σαν τις αχτίδες του πρωινού ήλιου
στο πάτωμα
δεν έχουνε πια σημασία.
Εκείνες τις  ώρες
σαν υπνοβάτης γυρνά
απ΄ το χολ  στην κουζίνα
άσκοπα κι  αφηρημένα
μα ενδόμυχα ίσως ελπίζοντας
μες στο ψυγείο του νά ‘βρει
ένδοξη μοίρα  ή φοβερή
τις σκοτεινές λεοπαρδάλεις της σελήνης
ή τους ανήσυχους μάγους τού Γουίλυ
και μένει μετέωρος
ανάμεσα χολ και κουζίνα
φιλντισένιους μονόκερους
να ονειρεύεται.
Είναι παράξενες ώρες

1988

Unknown Artist : Unicorn in Captivity

 

Κούφιο  φεγγάρι

Θυμάσαι τότε που ζήλευες τον ήλιο
γιατί  τα φιλιά του ήταν πιο καυτά απ’ τα δικά σου
έλεγες και γελούσες
Τότε που μού  ‘σφιγγες τα χέρια με λαχτάρα
ή και με κάποια τρυφερή  απόγνωση
και κυνηγούσες τη ματιά μου
στο φεγγάρι
και πέρα μακριά
εκεί που ξένοιαστοι έτρεχαν
οι μονόκεροι των άστρων
Τώρα κι ο ήλιος μ’ αποφεύγει
Τα χέρια μου γροθιές
στις τσέπες
τις χειραψίες φοβούνται
Το βλέμμα μου βαθιά φυλακισμένο
μες στις κόχες
Γιατί αρρώστησαν τα όνειρα
χάθηκαν οι μονόκεροι
και κρύφτηκαν οι ποιητές
στα καταφύγια
Κι εσύ καλή μου έχεις τώρα για καρδιά
ένα κούφιο φεγγάρι.

 1999

Σ π ύ ρ ο ς  Η λ ι ό π ο υ λ ο ς

 

 

 

Η κόρη κι ο μονόκερως

8 responses

  1. Α. Π.

    Ψυχρό σαββατιάτικο πρωινό και το πτερόεν μας δέχεται με μια ζεστή καλημέρα με τους ωραίους στίχους των λευκών μονόκερων. Σύμβολα μαγικά του κάλλους τα μυθικά αυτά πλάσματα μας αποκαλύπτονται μέσα από εικόνες λυρικές διάστικτες από τρυφερότητα και θλίψη και μας προσφέρονται ως καταφύγιο μακριά από την πεζή πραγματικότητα. Ένα ευχαριστώ από καρδιάς στους δημιουργούς της ξεχωριστής αυτής ανάρτησης.

    Νοεμβρίου 12, 2011 στο 1:47 μμ

    • Το πτερόεν που, εκ φύσεως, ίπταται και με 9 μποφόρ και στα μεγάλα κρύα, ένιωσε να ζεσταίνονται τα παγωμένα φτερά του –κι η καρδιά του.

      Για την αντιγραφή

      Σπύρος

      Νοεμβρίου 12, 2011 στο 3:19 μμ

  2. Nανα Τοκατλη

    πιο βαθειά
    δεν θα μπορούσαμε
    τους μονόκερους
    να θάψουμε,
    τις δυνατότητες
    της ύπαρξής μας
    είπαμε καλίτερα
    να μη ξέρουμε
    τον καλπασμό τους
    να μη δούμε
    μη τάχα μας παρασύρει
    στο θάμπος ενός κόσμου
    μαγικού, ανώτερου
    για την πενιχρή
    ζωή μας.

    Νανα Τοκατλή 12 11 11

    Νοεμβρίου 12, 2011 στο 2:35 μμ

    • Έξοχη και άμεση ποιητική ανταπόκριση σε όσα συμβολίζει ο μονόκερως.
      Σ’ ευχαριστώ Νανά.

      Σπύρος

      Νοεμβρίου 12, 2011 στο 3:10 μμ

  3. ΑΝΔΡΕΑΣ Τ

    Μόνο-ο-καιρός μας κρυώνει γιατί ο
    μονόκερως μας ζεσταίνει
    κι ας είναι παράξενες οι ώρες…

    Νοεμβρίου 12, 2011 στο 4:09 μμ

    • Χαχαχα! Έτσι! Πάντα στις παράξενες ώρες εμφανίζεται…

      Αξίζει να γράψουμε δυο λόγια για το πλάσμα που λέγεται μονόκερως.
      Η πρώτη αναφορά σ’ αυτό γίνεται από τους αρχαίους Έλληνες. Στον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση ήταν το πιο διαδεδομένο και σημαντικό μυθικό ζώο, σύμβολο της αγνότητας, της χάρης, της ομορφιάς, που μόνο μια παρθένα μπορούσε να το πιάσει. (Αυτός ο όρος δεν ισχύει σήμερα, καθώς οι μονόκεροι μπορούν να πιαστούν από όλες τις γυναίκες με αγνή ψυχή, γνωρίζοντας πως όλες οι ερωτευμένες γυναίκες είναι ουσιαστικά παρθένες.) Το κέρας του είχε/έχει την ιδιότητα να καθαρίζει το μολυσμένο/δηλητηριασμένο νερό και να θεραπεύει τις αρρώστιες. Μέχρι τον 19ο αιώνα, οι ιστορικοί, οι γιατροί και βέβαια οι ποιητές, πίστευαν στην ύπαρξη του μονόκερου. Και σήμερα αρκετοί πιστεύουν στην ύπαρξή του αλλά δεν το ομολογούν για ευνόητους λόγους (βλ. το διήγημα του Τζέημς Θέρμπερ, «Ο Μονόκερως στον Κήπο». Ένας άλλος συγγραφέας/ποιητής του 20ου αι. που αναφέρεται στους μονόκερους είναι ο Γέητς). Σχετικά με το κυνήγι του μονόκερου (βλ. βίντεο στην ανάρτηση) ο Ντα Βίντσι έγραψε πως η αγάπη που έχει ο μονόκερως για τις ωραίες κόρες είναι τόσο μεγάλη, ώστε παραμερίζοντας κάθε φόβο, πάει και κοιμάται στην αγκαλιά τους. Αυτό εκμεταλλεύονται οι κυνηγοί…

      Σπύρος

      Νοεμβρίου 12, 2011 στο 4:21 μμ

  4. mi mou tous kyklous tarate

    «χάρτινο το φεγγαράκι, ψεύτικ’ η ακρογιαλιά
    αν με πίστευες λιγάκι, θα ‘ταν όλ’ αληθινά»

    του Μάνου Χατζιδάκι

    – αντιστοιχία του «κούφιου φεγγαριού» στην καρδιά και συναφών συνειρμών του ποιήματος.

    Εύη

    Νοεμβρίου 13, 2011 στο 9:50 μμ

    • Πιστεύουμε (εμπιστευόμαστε) περισσότερο τους πιλότους και τις αεροπορικές εταιρίες, τους πολιτευτές και τους …πρωθυπουργούς, παρά τους δικούς μας ανθρώπους. Κι έτσι τα φεγγάρια γίνονται χάρτινα, οι ακρογιαλιές ψεύτικες και οι καρδιές κούφιες.

      Θερμή καλημέρα Εύη
      (και κάνει ένα κρύο…)

      Σπύρος

      Νοεμβρίου 14, 2011 στο 4:25 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s