Just another WordPress.com site

Τάσος Κάρτας : φτιάχνω παραμύθια με φωτιά αγγέλων, φωλιές με χρώματα πουλιών

 

Τ ά σ ο ς  Κ ά ρ τ α ς  

  Εκπαιδευτικός, διδάσκει λογοτεχνία σε Λύκειο της Θεσσαλονίκης. Παλιότερα είχε εκδώσει τις ποιητικές συλλογές «Σπονδή στην Επικοινωνία» και «Άσκηση Συναγερμού» (μοιράστηκαν σε φίλους) Εκτός εμπορίου και οι ανέκδοτες εσαεί ποιητικές συλλογές που εκθέτει στην προσωπική ηλεκτρονική σελίδα: «κ ART ά SOS in MEDIAS res 69 Χρυσηίδες Ρέμβης» και στο ιστολόγιο «ΕΠΙΝΕΙΟ νοσταλγίας μαγικού ΡΕΑΛΙΣΜΟΥ» (πέρα βρέχει scrabble Νοημάτων Μονόλογων–επιδείνωση άστατου Ποιήματος).

 

 

Νίκος Εγγονόπουλος : Η επιστροφή των πουλιών

 

36η Χρυσηίδα Ρέμβης

φτιάχνω ιστορίες με ποιήματα,
παραμύθια με φωτιά αγγέλων
φωλιές με χρώματα πουλιών
σιωπή βροντή του σύννεφου
αγάπη σε κρηπίδα ανάγλυφη…

όσο να βλεφαρίσει εντός της φως η αγριομέλισσα
ένα λουλούδι που σαλεύει μίσχο και καρπό
ανέμισε σιωπηλούς αντίλογους έρωτα
ώσπου να πεις «κύμινο»
πρωινή κατακλείδα ενδεκασύλλαβου-
μια φωτιά με καίει και κρυώνω κατά μέσα…

σκορπιός όνομα μιας νύχτας
τοξότης κεντρική αρτηρία για φυγή
λιοντάρι τον κορμό βουλιάζει
δίδυμος εφιάλτης ο καιρός–
καθένας κάτι δικό του θα κρατήσει μυστικό

όνειρα δεμένα στην άτονη λήγουσα
από τη σκέψη του σώματος
παντός επιστητού

Frida Kahlo : Me and my Parrots

 

40η Χρυσηίδα Ρέμβης 

ω σώμα αιώνιο σχήμα έρωτα κατά βάθος
ω σιωπή λαβύρινθε της αχανούς ψυχής
τετράγωνο της φωτιάς,
γη και ύδωρ στον κύβο,
αέρηδες φουρτουνιασμένης θάλασσας
πολύφυλλα ιδεογράμματα
στη νιοστή τους δύναμη

βρέχει λοιπόν μοναξιά στίχων

μ’  ένα τσιγάρο τρέχει πιο εύκολα ο ρεμβασμός
διφορούμενων πόθων
προβλέψιμη μαινάδα η σκέψη
καταμεσής στο ρήμα της
κι απ’ την άλλη μεριά ενός κίτρινου φύλλου
χαλαρή διάθεση μες την καρδιά του φθινοπώρου

θα ’ρθουν αναδρομικά μέρες του στοχασμού
θα εξισωθεί ο χαμένος καιρός
με το μελλούμενο δρόμο
αρκεί να κρατήσεις καθάριο έρωτα φιλοσοφίας
απέναντι στον ίλιγγό της

Henri Rousseau : Boat in a Storm

 

41η Χρυσηίδα Ρέμβης

 αντί «ωραίο πλάσμα»
γράφω στον απέναντι στίχο
«ο κήπος βλέπει να λάμπουν οι σταγόνες των στιγμών»

κι άλλα στιχάκια απ’ το πανέρι
μιας διπλανής μου Χρυσηίδας Πόρτας
μαζεύω
και δρομολόγια επιθυμιών αεί και νυν
με είλωτες υπερρεαλισμούς στολίζω

εκ των υστέρων
εισβάλλουνε σε φόντο μπλάβο μυθικό
Χρυσηίδες Λέξεις
συμπληγάδες λίμπιντο
δροσοσταλιά κόκκινης κλωστής
και τα μπουμπούκια κρήνες,
παρομοίωση που πέτυχε δούρειο χρησμό:
«σε γνωρίζω από τη λέξη,
που είχε κάποτε ένα πέλαγος χρωμάτων βλέμμα…»

βλέπετε;
μιλώ μιαν άλλη γλώσσα,
διαμελίζοντας ιμάτια προσχήματα

με υποτάσσει η πεμπτουσία στων ανατροπών:
σήμερα παραλήρημα φυλλοβόλου λόγου,
έκπληκτες λέξεις,
αύριο γόρδιο κενό χρόνου, χώρου, ιδεών
σημειολογία Κυριακής
με ρίγος δεκαπεντασύλλαβο
θεομηνία τελευταίου σώματος ερήμην εφηβείας

 

Nίκος Εγγονόπουλος : Αδελαῒς

 

42η Χρυσηίδα Ρέμβης

είναι κρυφή η στιγμή που θα σε πάρει
επιθυμία λέξεων για φιλιά

παρά ένα φιλί πανσέληνος κι απόψε
στο παραμύθι στο όνειρο υγρά φιλιά
γέμισε ο ουρανός σύννεφα άνθη, σύρε κόψε
να παίζεις έρωτα μες τη νυχτιά

παρά ένα φιλί ολόγιομη η αγκαλιά
λέξεις και χρώματα σαστισμένοι φρουροί
ξυπνούν οι αισθήσεις με τα φιλιά
φρυκτωρίες στίχων λευκό πανί

φεγγάρια του έρωτα σ’ όλο το σώμα
απ’ την επιθυμία του πού να κρυφτείς;

Rene Magritte : The Lovers


43η Χρυσηίδα Ρέμβης

Τότε, που σαν το πουλί το πληγωμένο

θα μαθαίνεις αναπνοές και χρώματα
στο ιδεόγραμμα μιας ζωής
μακριά πολύ μακριά στην Ατλαντίδα Γη της Ποίησης

Έτσι έφυγες απ’ την κλειστή την πόρτα
όπως υποχωρεί ο άνεμος
σφυρίζοντας

Αποθέωση έσω ερημίας
που ανάμεσα σε δυο μαινόμενα βλέμματα
άστραψε γαλάζιο ουρανό
κι ύστερα βρόντηξε δαιμονισμένες σιωπές

νηστεύοντας το περιττό ενδεχόμενο φιλί

του «σ’ αγαπώ»

Και πώς να την εκλάμψεις τόση σιωπή
συμμαζεύοντας το πεταμένο
ανάμεσα σε δυο στιχάκια
«αντίο»

έτσι κι αλλιώς,
μια λέξη εφήμερη απ’ τα φεγγάρια της
θα μπαινοβγαίνει ολόγυμνη
στη βουβή θεομηνία βάρβαρου ποιητή

Μισθοφόρος ρέμβη SMS με διάθεση για Ποίημα
δι’ ευχών που θα θυμίζουν
θάλασσα, ουρανό, όνειρα… Ιδού…

Rene Magritte : The Ship

 

44η Χρυσηίδα Ρέμβης 

Μακριά, πολύ μακριά στα σύννεφα
στην Ατλαντίδα γη της Ποίησης,
μια φεγγαροντυμένη ελάνθανε στην προσμονή
παλίντονου  αρμονίας λέξεων,
που κόκκαλα δεν έχουν
και επιούσιο Ρέμβη ριζώνουν
απ’ τον αιώνα κι ώς τα ρίγη αυτής της νύχτας
που σεληνιάζεται ανερμάτιστα
στα σύννεφα του χθεσινού λυγμού
λίγο πριν ξημερώσει Ποίηση

 Κι εσύ, Ουρανέ, σε ποια γλώσσα μού διαβάζεις
τα γαλάζια σου γράμματα;
Στη γλώσσα της ατέλειωτης σιγής
κρυμμένων αστεριών
Όνειρα δεμένα στην άτονη λήγουσα παντός επιστητού σώματος

Προσπέλαση παραμυθιού
απ’ την πλευρά μιας εφήμερης αιωνιότητας λέξεων,
που σαν ονειροπόλημα στάσιμης Πανσέληνου
φανέρωσε τον αμφίσημο χρησμό της
με κιβωτό χρωμάτων επιούσιας ομοιοκαταληξίας
ναύλος για τη λινή κοιτίδα κυριολεξίας
επίνειο του τμήματος μεταγωγών των στίχων

Rene Magritte : The Blank Page

 

69η Χρυσηίδα Ρέμβης

δεν έχει δάχτυλα η σιωπή να την μετρήσεις
δεν έχει κύκλους ο ουρανός να τους διαβείς
και μια λέξη ολομόναχη στους αυτουργούς ανέμους,
φεγγαροντυμένη χρώματα και ερημίας ήχο
μπαινοβγαίνει εφήμερα στη βουβή θεομηνία της:
«κι αν έχει η νύχτα έρωτα με πρόσημο το Ποίημα,
ο φόβος είναι μοναξιά πληθυντικό το κύμα»

μπαίνουμε ο ένας στο κορμί του άλλου
γινόμαστε για κλάσματα του δευτερολέπτου
μια κραυγή, ένας σπασμός, βάρβαροι ποιητές
κι ύστερα
ώσπου να πεις κύμινο,
πάλι μόνοι σε παράλληλους δρόμους,
λέξεις πτερόεσσες γυμνές απ’ το φωνήεν τους
στο καταπέτασμα της συμφωνίας στίχων

έλα λοιπόν
να θυμηθώ με όνειρα
τη μελωδία της σιωπής

Τ  ά σ  ο  ς    Κ  ά  ρ  τ  α  ς

{από την ανέκδοτη e-συλλογή Τάσου Κάρτα «Δούρειος Ίππος Επιούσιας Ομοιοκαταληξίας», ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας}

…αυτοσαρκάζοντας τον αδιέξοδο ποιητικό μου οίστρο, δολώνω μ’ άδειους στίχους αγκίστρια μεταξένιων συνειρμών μήπως και πιάσω μεστή τη διάθεσή σου για ονειροπολήσεις (όσα δε φτάνει η αλεπού τα κάνει λυρισμό κι ωραία λόγια)…

IN MEDIAS RES…

http://taenoiko.blogspot.com/

 

3 responses

  1. Α. Π.

    Μέσα από ένα λυρικό ‘παραλήρημα φυλλοβόλου
    λόγου’ που συνεπαίρνει μας παρασύρει ο ποιητής
    στα κύματα της νοσταλγικής του περιήγησης της ζωής
    για να μας προσγειώσει ενίοτε ‘διαμελίζοντας
    ιμάτια προσχήματα’. Ηχηρές σιωπές και ‘έκπληκτες λέξεις’
    συνθέτουν ένα πανόραμα εικόνων μαγικού
    και μαγευτικού υπερρεαλισμού.
    Και πάλι μπράβο στους . . .δράστες της
    ωραιότατης αυτής ανάρτησης τόσο αρμονικά
    συνοδευμένης με εικαστικές επιλογές.

    Νοεμβρίου 18, 2011 στο 3:45 μμ

  2. mi mou tous kyklous tarate

    Χρυσηίδες λάφυρα λέξεων…

    Ε. Μ.

    Νοεμβρίου 18, 2011 στο 5:57 μμ

    • @Α. Π.
      &
      @Ε. Μ.

      Το πτερόεν σεμνύνεται για μία από τις πλέον ευτυχείς στιγμές του, την οποία εξόχως περιγράφετε, αγαπητές φίλες. Και …αναπτερώνεται.

      Σπύρος

      Νοεμβρίου 19, 2011 στο 9:30 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s