Just another WordPress.com site

Νίκος Εγγονόπουλος : … και λένε δάσος μεσ’ στη νύχτα την καρδιά μου

Νίκος Εγγονόπουλος : Ορφέας

ΟΙ ΦΩΝΕΣ

εις Ανδρέα Breton

 

μέσ’ απ’ τις γρίλλιες τις κλειστές
στην κίτρινη
τη φλόγα
του μεσημεριού
— όταν τ’ αγάλματα σιωπούν
κι’ μύθοι στέργουν —
οι φωνές
δονούν
πρώτα
αχνά
αργά
κι’ ύστερα
βροντερά
και γρήγορα
μεσ’ στο σοκάκι

κι’ αποκαλύπτουν ξάφνου τα αιώνια μυστικά

άλλοτε
— φυσικά —
είν’ τρομερές και φοβερές
σαν τάφοι
κι’ άλλοτε
πάλε
στοργικές
σαν τάφοι πάλι
κι’ ωσάν θωπεία
μακρυών
λεπτών
δακτύλων

και λεν
το κάθε τι
με τ’ όνομά του

λεν το νερό
της βρύσης
στόμα
τα  μαύρα
τα ψηλά
τα
δέντρα
λήθη
τη νύχτα μεσ’
στις ρεματιές
Ομφάλη

λεν τα κλαμμένα μάτια
«φίλη»
τα δροσερά άλικα χείλια
φύλλα
τα ερωτικά τα δόντια
εφιάλτη

του έρωτα τα πορφυρά κρεββάτια
αβύσσους
του λιμανιού τα μαύρα
τα νερά
λυχνάρι
και λεν τις
σκουριασμένες άγκυρες
τ’ ονείρου θρήνο

βάζουν πολύχρωμα φτερά
στο θλιβερό
τ’ Ορφέα βλέμμα
στ’ Ορφέα
τα χέρια
βάζουνε βεντάλιες
ξεσκίζουνε
τα φλογισμένα του
φουστάνια
κοσμούν
την κεφαλή του
με νταντέλλες
πολύ λεπτές

(στ’ Ορφέα
την κορφή
μπήγουν
σημαίες)

πετούν μεσ’
στων χρησμών το χάος
αίμα
και ξαναλέν τις
φοινικιές
δαυλιά

στέκουνε με λυγμούς
στη λέξη σφύρα
ονόμασαν σιγή
τη λέξη θύρα
το θάνατο είπαν
μουσική
μεσ’ στα
μηνίγγια
και λένε δάσος
μεσ’ στη νύχτα
την καρδιά
μου

Ν ί κ ο ς  Ε γ γ ο ν ό π ο υ λ ο ς

Από τη συλλογή Η επιστροφή των πουλιών (1946): Ποιήματα, Αθήνα, Ίκαρος, 2004, σελ. 163-166

 

Gluck – Ορφέας και Ευρυδίκη

Monteverdi – Ορφέας

Είσαι νεκρή, είσαι νεκρή, αγαπημένη

Κι εγώ αναπνέω. Μ’ άφησες, για πάντα μ’ άφησες

Ποτέ δεν θα γυρίσεις…

Όχι, όχι, αν τα τραγούδια μου έχουν  δύναμη καθόλου

Στις πιο βαθιές αβύσσους θα κατέβω,

Και την καρδιά θα λιώσω των βασιλέων των σκιών

Και πίσω θα σε φέρω, σ’ εμένα και στ’ αστέρια

Ή, αν η σκληρή  μοίρα μου τ’ αρνηθεί

Κοντά σου θε να μείνω, στο θάνατο κοντά.

Κι αντίο γη και ουρανέ, και ήλιε έχε γεια.

3 responses

  1. mi mou tous kyklous tarate

    η λιτότητα της τελειότητας…

    η ανυπέρβλητη αισθητική του δημιουργού στ’ απόγειό της.

    το να διαβάζεις το ποίημα σε συνδυασμό με το ν’ ακούς την προτεινόμενη άρια, αποτελεί ορφική συνεπαγωγή!

    Ε. Μ.

    Νοεμβρίου 21, 2011 στο 12:07 μμ

    • «και λένε δάσος
      μεσ’ στη νύχτα
      την καρδιά
      μου»

      Όμως η Ευρυδίκη θα επιστρέψει… το όνειρο θα θριαμβεύσει

      «μεσ’
      στο μικρό λιμάνι
      όπου άραξε
      η πυρκαϊά των φοινικιών
      στις
      μαρμαρένιες
      γούρνες
      πάλι η χαρά του ήλιου
      ολούθε απλώνεται
      κι’ ηχούν
      μονάχα
      οι βαρύαυλοι
      σαν έρθη
      η
      νύχτα»

      Σπύρος

      Νοεμβρίου 21, 2011 στο 2:20 μμ

      • ΥΓ. Θα επιστρέψει…
        αύριο! (Η Ευρυδίκη…) -)

        Σ.

        Νοεμβρίου 21, 2011 στο 6:03 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s