Just another WordPress.com site

Νίκος Εγγονόπουλος : Κι έτσι να φύγω μακριά

Ο  Μ υ σ τ ι κ ό ς  Π ο ι η τ ή ς

hommage à raveL

η σκιά της λίμνης
απλώνονταν μέσ’ στο δωμάτιο
και κάτω από κάθε καρέκλα
κι’ ακόμη κάτω απ’ το τραπέζι
και πίσω απ’ τα βιβλία
και μέσ’ στα σκοτεινά βλέμματα
των γύψινων προπλασμάτων
ακούγονταν σαν ψίθυρος
το τραγούδι της
μυστικής ορχήστρας
του νεκρού ποιητή

και τότε μπήκε η γυναίκα που περίμενα
τόσον καιρό
ολόγυμνη
μέσ’ στ’ άσπρα ντυμένη
κάτω απ’ το φως του φεγγαριού
με τα μαλλιά λυμένα
με κάτι μακριά πράσινα χορτάρια μέσα στα μάτια
που κυματίζανε αργά
ωσάν τις υποσχέσεις
που δεν δοθήκανε ποτές
σε μακρινές άγνωστες πόλεις
και σ’ άδεια
ερειπωμένα
εργοστάσια

κι’ έλεγα να χαθώ κι’ εγώ
σαν το νεκρό ποιητή
μέσα στα μακριά
μαλλιά της
με κάτι λουλούδια
π’ ανοίγουν το
βράδυ
και
κλείνουν
το πρωί
με κάτι ψάρια ξερά
που κρέμασαν
μ’ ένα σπάγγο
ψηλά
στην καρβουναποθήκη

κι’ έτσι να φύγω
μακριά
απ’ την οχλαγωγή
και το θόρυβο
του σκοπευτηρίου
να φύγω μακριά
μέσ’ στα σπασμένα
τζάμια
και να ζήσω
αιώνια
πάνω στο ταβάνι
έχοντας όμως
πάντα
μέσα στα μάτια
τα μυστικά τραγούδια
της νεκρής ορχήστρας
του
ποιητή

Ν ί κ ο ς  Ε γ γ ο ν ό π ο υ λ ο ς  (1907-1985)

Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν (1938): Ποιήματα, Αθήνα, Ίκαρος, 2004, σελ. 57-59

M a u r i c e   R a v e l  (1875-1937)

4 responses

  1. Α. Π.

    Πάλι μας κατακλύζει ο Ε. με τις
    επάλληλες εικόνες του που αμβλύνουν
    με την ποιητικότητά τους το άρυθμο
    του ελεύθερου στίχου του.
    Ραβέλ, φυσικά, και πολύ ταιριαστός.

    Δεκεμβρίου 20, 2011 στο 12:30 μμ

    • Πιστεύω ότι ο Εγγονόπουλος είχε στο νου του κυρίως το συγκεκριμένο έργο του Ραβέλ, αν και όχι μόνο αυτό ασφαλώς.
      Χαίρομαι που σου άρεσε.
      Δεν τον χορταίνω τον Εγγονόπουλο!

      Σπύρος

      Δεκεμβρίου 20, 2011 στο 2:13 μμ

  2. Τι είναι αυτό που κάνει τους πίνακες των ποιητών να ξεχωρίζουν από τους πίνακες των άλλων ζωγράφων; Ο Εγγονόπουλος, ο Blake… άρχισα να το σκέφτομαι όταν πρωτοείδα πίνακες του Blake. Σαν να παρεμβαίνει ο λόγος στην εικόνα και η εικόνα μοιάζει πιο πολύ με όνειρο παρά με απεικόνιση. Κάποιοι θα την έλεγαν αδύναμη. στην πραγματικότητα είναι τόσο φορτωμένη από όλα όσα θέλει να πει ο ποιητής-ζωγράφος, ώστε θυμίζει περισσότερο εικονογράφηση, μια «αγιογραφία» του ποιητικού Λόγου που στοχεύει να συλλάβουν το «ποίημα» ακόμη και όσοι δεν είνξαι σε θέση να το «διαβάσουν.» Ακούγεται άραγε τρελό;

    Αρχοντούλα

    Δεκεμβρίου 22, 2011 στο 10:13 πμ

    • Καθόλου τρελό. Στην περίπτωση του Blake ισχύει σε μεγάλο βαθμό. Και παρότι ο Εγγονόπουλος δήλωνε τη ζωγραφική ως κύρια δραστηριότητα και την ποίηση ως «προσωπική υπόθεση», έχει λεχθεί, κατά τη γνώμη μου σωστά, ότι συχνά οι πίνακές του μοιάζουν να επεξηγούν ή να σχολιάζουν τα ποιήματά του.

      Ευχές σε όλους!

      Σπύρος

      Δεκεμβρίου 24, 2011 στο 6:09 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s