Just another WordPress.com site

Τάσος Λειβαδίτης : Σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας μάς κλέβουν τη ζωή

.

.

.

George Grosz : Street Scene 

.

.

.

.

Αιώνας εμπορίου

.

H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία
έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο
εμπόριο
κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα,
μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τους
λαχειοπώλες
διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις
τα αισθήματα στο Χρηματιστήριο, στα λογιστικά βιβλία
δούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση,
ισολογισμοί, εκπρόθεσμες συναλλαγματικές, μετοχές,
χρεόγραφα
κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα στο δρόμο, τί σημασία έχει;
«ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν
ποτέ απεργία
μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές
περηφάνιες
γνώση αβέβαιη, πληρωμένη μ’ όλη τη βέβαιη νιότη σου,
βρέχει νομίσματα, οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελοί να τα
μαζέψουν
νομίσματα όλων των εποχών, ελληνικά, ρωμαϊκά, της Bαβυλώνας,
δολάρια ασημένια
η βροχή είναι πυκνή, ανελέητη, πολλοί σκοτώνονται
πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα ― θα χρειαστούν
μεθαύριο
σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της «μεγάλης μας εποχής»,
κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο
θησαυροφυλάκιο πόνου, για να τους αποσπάσω
απ’ τη φιλάργυρη αιωνιότητα, σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας
μάς κλέβουν τη ζωή, τί ζέστη, θε μου, κι όμως βρέχει,
τί καιρός, μα δε θα μου τη σκάσετε εμένα, κύριοι,
είμαι ιδιοφυία στο είδος σας, πίστωση, χρέωση,
ο Pοκφέλλερ άρχισε
πουλώντας καρφίτσες. Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο
προστατευτικό σπίτι
με τις πέτρες που μου ρίξατε
σ’ όλη τη ζωή μου.

 .

Τ ά σ ο ς   Λ ε ι β α δ ε ί τ η ς (19221988)

 .


Από το ιστολόγιο του φίλου Ιπτάμενου Ολλανδού, μέσω του οποίου γνωρίσαμε αυτό το ποίημα του Λειβαδίτη

Μόνο Ποίηση

http://monopoihmata.blogspot.com/2010/03/blog-post_14.html

 

.

.

 

.

.

4 responses

  1. Καλώς σε βρήκα🙂 .
    Διαβάζω στο πλάι τα κείμενα που έχουν γραφεί και το μάτι μου σταματά σε ένα όνομα που κυριολεκτικά λατρεύω: Τάσος Λειβαδίτης.
    Θεωρώ ότι οι στίχοι του Λειβαδίτη έχουν εκείνη τη δύναμη, που λίγοι την καταφέρνουν , να κάνουν την καρδιά να φτερουγίζει και να σε πλημμυρίζει με συναισθήματα.
    Πολύ καλό το post.

    Ιανουαρίου 28, 2012 στο 11:23 μμ

    • Και όλο το μπλογκ να ήταν αφιερωμένο στον Τάσο Λειβαδίτη, καθόλου μα καθόλου δε θα με κούραζε. Και ξέρεις κάτι; Με συγκινεί αφάνταστα που ο Λ. «μιλάει» τόσο πολύ σε τόσο νέους ανθρώπους όπως εσύ.

      Σπύρος

      Ιανουαρίου 29, 2012 στο 4:31 πμ

      • Καλημέρα Σπύρο.
        Ούτε και εμένα θα με πείραζε καθόλου🙂, γιατί όπως προείπα τον λατρεύω τον Λειβαδίτη, (δεν είναι τυχαίο που στις προσωπικές μου πληροφορίες έχω στίχους του).
        Αν μου επιτρέπεις θα ήθελα να σας συγχαρώ για το blog σας, είναι εξαιρετικό από κάθε άποψη , και να το βάλω στα αγαπημένα μου στο blogroll.
        Να έχεις μια υπέροχη ημέρα, με χαμόγελο.

        PS. Σε ευχαριστώ πολύ για το ευγενικό σου σχόλιο , αλλά δεν είμαι τόσο μικρή όσο φαντάζεσαι🙂 .

        Ιανουαρίου 29, 2012 στο 2:16 μμ

  2. @melita

    Ναι, το πρόσεξα, «…να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο, καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει…» Κι εγώ πρόσθεσα το δικό σου blog ως «παραμυθένια». Όλοι εδώ λατρεύουμε τα παραμύθια!
    Χαμόγελο, ναι …όσο γίνεται …

    Σπύρος

    Ιανουαρίου 29, 2012 στο 8:06 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s