Just another WordPress.com site

Κερασία Χρ. Γερογιάννη : Η κλειστή βαλίτσα ~ Έξι ποιητικοί δρόμοι

    

.

Η  Κ ε ρ α σ ί α  X ρ.  Γ ε ρ ο γ ι ά ν ν η  γεννήθηκε το 1967 στο Βόλο. Τελειώνοντας το Πρότυπο Κλασικό Λύκειο Βόλου το 1984, συνέχισε τις σπουδές της στο Παιδαγωγικό Τμήμα Νηπιαγωγών του Παν/μίου Πατρών από το οποίο αποφοίτησε τον Ιούνιο του 1988.

Ύστερα από 10ετή αγώνα επιβίωσης στον ιδιωτικό τομέα, σε μια χώρα που ξεχνά τι να κάνει τα παιδιά της, με τα εφόδια που της έδωσε μια σειρά σεμιναρίων και με  όρεξη να εργαστεί, μοίρασε τη ζωή της σε κομμάτια ανά την Ελλάδα και μάζεψε τις πιο αγαπημένες της αναμνήσεις από περιοχές που στέκουν όμορφα μακριά από τα αστικά κέντρα. Σήμερα ζει και εργάζεται στην ιδιαίτερη πατρίδα της ως Νηπιαγωγός, μαζί με το σύζυγό της.

Την προσωπική της πορεία διαμόρφωσαν: Η μουσική, η μυθολογία, τα παραμύθια, η λαογραφία, η ιστορία, η εθνολογία, η αναζήτηση του όντος Όντος μέσα από τη Θεολογία και τη Φιλοσοφία, ο κόσμος ο μικρός ο μέγας και  η αγάπη της για τη ζωγραφική και την ποίηση, μέρος αναπόσπαστο της ζωής της από την πρώτη παιδική ηλικία. Αυτά τα δύο τελευταία, τη ζωγραφική και την ποίηση, χρησιμοποίησε ως μέσα εκφραστικά, κουβαλώντας τις αποσκευές της αυτές, χρόνια ολόκληρα — κυριολεκτικώς — σε μια κλειστή βαλίτσα, μεταλλική, γαλάζιου χρώματος!

Η Κερασία Χρ. Γερογιάννη μοιράστηκε μαζί μας ένα γεγονός  καθοριστικό για την ίδια: Κάποτε σε μια γωνιά της Ελλάδας, ένας νέος παραπληγικός, που επέζησε, ως εκ θαύματος, από αυτοκινητικό δυστύχημα, της έκανε την τιμή να της φέρει να δει, εκεί που έπιναν τον καφέ τους, μια κλειστή βαλίτσα, δική του, γεμάτη φωτογραφίες από τη ζωή του πριν το δυστύχημα, τότε που μπορούσε να μιλήσει καθαρά, να κινηθεί με αυθάδεια, να τρέξει με τις μηχανές, να ερωτευθεί… Ευγνωμονεί εκείνον τον άνθρωπο, γιατί, αγνοώντας το, έδειξε όχι ακριβώς τις δικές του παλιές φωτογραφίες, αλλά τη δική της στιγμή στο χρόνο μιας παραπληγίας που δε σου επιτρέπει να ταξιδέψεις τα όνειρά σου παρά μόνο να τα σέρνεις από σταθμό σε σταθμό.

 Η Κ. Γ.  είναι επίσης πτυχιούχος της Σχολής Αγιογραφίας «ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ» της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος, όπου και είχε την ευκαιρία, παρακολουθώντας το 5ετές πρόγραμμα ελεύθερου σχεδίου, χρωματολογίας, βυζαντινής τέχνης, να προσεγγίσει το όνειρό της  να εκφράζεται εικαστικά.

 Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις αγιογραφίας και ζωγραφικής στο Βόλο.

Το 2010, στο Βόλο,  άνοιξε επιτέλους την κλειστή βαλίτσα της ζωγραφικής και των ποιημάτων της (ή των τραγουδιών της, όπως προτιμάει να τα ονομάζει) κι έτσι προέκυψε η ομώνυμη συλλογή. Από τη συλλογή αυτή,  έχουμε τη χαρά και την τιμή να παρουσιάσουμε ένα  μικρό μέρος, με χαρακτηριστικά δείγματα από τρεις εκ των έξι «ποιητικών δρόμων» ή ενοτήτων της.

Η ζωγραφική που συνοδεύει τα ποιήματα είναι της Κ. Γ.

.

.

.

.

HUMMING-BIRD’S VIGOR

Έχω στο αίμα μου ένα Δράκο
που για ν’ ανασάνει φλόγα
τρώει τα σωθικά μου

Κι εγώ τον αγαπώ πολύ
γιατί είναι να θυμίζει
τους κόπους που ‘χω κάνει
σα δώρο στο συρτάρι αφημένο
τη μια στιγμή που θα το δω
προσμένει για να λάμψει.

Έχω στις φλέβες μου ένα Δράκο
δεν κλαίει, δε μουγκρίζει, δεν ουρλιάζει
ησυχαστής περιφρονεί το χρόνο
και ταπεινά μετρά τα κύτταρά μου

Κι εγώ τον αγαπώ πολύ
γιατί είναι να ξυπνάει
τα όνειρα για τη ζωή
σα φαναράκι στη γωνιά
που ολονυχτίς φωτάει
τ’ απλά, τα καθημερινά.

Έχω στο σώμα μου ένα Δράκο
λαγοκοιμάται απλωτός
σε σπήλαια κρυμμένα

Κι εγώ τον αγαπώ πολύ
κι ακροπατώντας πάω
μην τύχει και ξυπνήσει
εκείνη η απρόβλεπτη οργή
της άγριας φύσης που έδειξε
πως συμβιβάστηκε στο ημέρωμα.

Έχω εντός μου κλειδωμένον ένα Δράκο
βαστάει μόνος τα κλειδιά της φυλακής του
κι ως μου γελά μου κλείνει το ‘να μάτι

Κι εγώ τον αγαπώ πολύ
κι ίσως αναρωτιέμαι
πως αν θελήσει για να βγει
«–Ποιος απ’ τους δυο μας θα χαθεί;»
είναι ένα στοίχημα ανοιχτό
κι έχω να ξεγελιέμαι.

15-2-1999

.

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΛΩΤΟΥ

Από μικρή αγάπαγα ένα δέντρο
του μίλαγα κι εκείνο άκουγε
όταν ήθελε να μου απαντήσει
θρόιζε απαλά τα στενά του φύλλα
κι όταν του ‘φερνα τα παιχνίδια μου
γέλαγε βροντερά κουνώντας τα κλαδιά του.

Από μικρή αγάπαγα ένα δέντρο
όταν έτριζε το μεσημέρι
απ’ τις φωνές των τζιτζικιών
ανάσαινα τη δροσιά του
και ριγούσα από ευχαρίστηση
κι όταν με τάραζαν οι εφιάλτες
βούιζε μες στη νύχτα
και τους έδιωχνε
κι έφερνε φύλακες πιστούς
τα νυχτοπούλια να προσέχουν.

Από μικρή αγάπαγα ένα δέντρο
δεν έφταναν τα χέρια μου
να τ’ αγκαλιάσω
και το φίλαγα κλαίγοντας
πως τ’ αγαπώ πολύ
κι αν κάποτε το χάσω
θα πεθάνω.

Τώρα μεγάλωσα και ξέρω
πώς ξεπληρώνονται οι όρκοι της αγάπης
κι έτσι σαν το ‘χασα
δεν πόνεσα όσο πίστευα
όμως ξέρω γιατί
γεννήθηκε στη μήτρα μου
ένα πολυκλαδάκι…

.


ΑΙΝΙΓΜΑ

Αυτό που έρπει
γυαλιστερό και κρύο λέπι
στις αισθήσεις μου
μαυλιστικά
και φιδοσέρνεται
στις μυστικές εκλείψεις μου
προσεκτικά
κινείται και δε φαίνεται.

Έχει κρυφτεί
κουλουριασμένη απειλή
μέσα στις δίπλες του μυαλού
εφώλιασε στη ζεστασιά
τη χωνεμένη
στείρου καιρού
που της βροχής γλυκά φιλιά
δεν περιμένει

Παραφυλά μ’ αγρύπνιας μάτι
στου νου μου το κρυφό παλάτι
τη γεύση του αγγίγματος
τη μυρωδιά των ήχων
τα χρώματα τ’ ανύποπτα
του πιο σκληρού αινίγματος
π’ ασφάλισα στων τοίχων
τη σκιά καχύποπτα
μέχρι να βρω τη λύση
μα έχει πιο άγρια φύση
κι απ’ των παραμυθιών τη Στρίγγλα
με δηλητήριο πικρό
τις σκέψεις μου κοιμίζει
για να τις καταπιεί
κι απ’ τη γριά τη Σφίγγα
δε θα προλάβω να σωθώ
δίχως το Λόγο που ορίζει
τη μόνη μου διαφυγή…

14-3-1999

.

«ΑΒΥΣΣΟΣ ΑΒΥΣΣΟΝ ΕΠΙΚΑΛΕΙΤΑΙ»

(Ψαλμ. μα΄, 8)

Ι

Είμαι η γυναίκα της σκοτεινιάς
που στάζει τις βροχερές νύχτες
πάνω στις στέγες και τους τοίχους
εκρέμασα την άβυσσο στολίδι
πάνω στο στήθος μου
και στην καρδιά μου πάνω
δεν έχω φόβο του θανάτου, εντύθηκα
μαύρην περιβολή
κι έριξ’ αψέντι μες στη μνήμη μου
τη μεθυσμένη μου νυχτιά
που την επλήρωσα σε στοίχημα
και στου θανάτου τη ζαριά
τηνε ξεγύμνωσα ζωή χαμένη
όλο αίματα —πικρή!

ΙΙ

Είμαι η πόρνη, που της φέγγει το πρόσωπο
ο πρωινός ήλιος κι έχει την έγνοια
πως χρωστάει
μαύρη γραμμή στο μέτωπο.

ΙΙΙ

Πέτρωσα πάνω σ’ αρμυρούς βράχους
αγναντεύοντας κλειστά πελάγη
καράβι γοργοτάξιδο στα μάτια μου
η ελπίδα αστράφτει
τα πανιά της τα λευκά —οφθαλμαπάτη
κι ένα στεγνό ξεγέλασμα
το γέλιο μου πυρώνει σαν τον ήλιο
τα ξεραμένα μάγουλα.

IV

Εστόλισα την κεφαλή μου έρεβος
τα μάτια μου εστέγνωσ’ η απώλεια
κι έχει το στόμα μου τη γεύση
πικρών καρπών —ατρόμητη
στο τίποτα χαρίστηκα
πώς να τρομάξουν οι νεκροί
απ’ το τίποτα;
Είν’ η σιγή δική τους
από χρόνια…

.

[ΟΙ ΚΟΡΕΣ]

Οι κόρες δεν έχουν πια λόγο
να μελαγχολούν
στα απόρθητα κάστρα τους
κανένας λόγος αυτοχειρίας
μόνον αέρινες χορογραφίες
πλήξης.

Από την ενότητα Η γυναίκα που έγινε κισσός

.


.

Ο ΕΦΙΑΛΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΕ

Γέλια, γελάκια
σαν ποντικάκια
απ’ τις χαραμάδες
σειρές και αράδες
κρυφά τρυπώνουν
τους τοίχους δαγκώνουν.

Τα διώχνω με βιάση
σκούπα φαράσι
στου μυαλού μου τις δίπλες
τρεχάτοι ξενύχτες
αυτό το μεθύσι
που έχει αρχίσει
στο δρόμο απέξω
δε θα τ’ αντέξω.

ΔΕ 11 Νοεμβ. 2005

.

ΠΑΙΔΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ

Ένα δέντρο
κόκκινα κλαδιά
μπλε ριζούλες
και μες στο κέντρο
μικρές στιγμούλες
μετρά η καρδιά.

2004

.

ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΓΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ ΠΑΙΔΙΑ

Μια φορά κι έναν καιρό
τραγουδάκι είχα να πω
με αγάπες κεντημένο
στο σεντούκι μου κρυμμένο

ήταν όμως τα παιδάκια
σαν κομμένα λουλουδάκια
παίζουν με τις βόμβες τόπι
κι έχουν αίμα για σιρόπι

ξαπλωμένα στο κρεββάτι
έχουν τ’ άρματα για άτι
και στον ουρανό ψηφίδες
άστρα και πυγολαμπίδες

που φωτάνε στα σκοτάδια
ρέουν αίμα, ρέουν χάδια
πύραυλοι – βεγγαλικά
στέλνουν μέλι και φιλιά

στα σπασμένα τα χεράκια
γέρνουν άσπρα λουλουδάκια
και τα πόδια τρέχουν μόνα
ξεκομμένα απ’ το σώμα

κάτω απ’ της μαμάς το σάλι
μ’ ανοιγμένο το κεφάλι
πίνουν φλόγα, πίνουν γάλα
στα σκοτάδια τα μεγάλα

της μπιγκόνιας φυλλαράκια
και της Κόλασης παιδάκια
έχετε τον Άδη φίλο
και τον Κέρβερο για Σκύλο

νανουρίσματα σειρήνες
και ωραίες σερπαντίνες
κρέμονται απ’ τα συννεφάκια
του πολέμου τα σφαιράκια

σκάνε κει, σκάνε κι εδώ
στης καρδιάς μου το κενό
το τραγούδι μου τρυπάνε
σα μπαλόνι μου το σπάνε…

Μια φορά κι έναν καιρό
παραμύθι και γλυκό
θα κεράσω στα μικρά
που ‘χουν μνήματα ζεστά.

.
Πέμπτη 3 Απριλίου 2003
Για τα παιδιά των παράπλευρων απωλειών,
που το αίμα τους ξεπληρώνει τις μετοχές
των κερδοσκόπων της Δύσης.

Από την ενότητα Τα κρόσσια που χορεύουν
 και άλλα παραμύθια για ευτυχισμένα παιδιά

.

[ΧΕΙΜΩΝΕΣ ΥΓΡΟΙ]

Χειμώνες υγροί μας μουσκεύουν
ανθοφορούμε στη σιωπή
χνούδια ταξιδεύουν οι σπόροι μας
οι ανυπόμονοι να καρπίσουν.

21-1-01

.

.

ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ

Ο θάνατος του πατέρα
μ’ έκανε διάφανη
άδεια από μέσα
(τί θα ‘πρεπε να νιώθω
κι έχω ξεχάσει;
Της λήθης πρόωρα δοσμένη
τί λησμονώ
και τί αρνούμαι;)

Ο θάνατος είναι δύσκαμπτος
σαν τα κορμιά που κερδίζει
μα εγώ αφήνω το φως
να με διαπεράσει
τόσο ιλαρό…

27-7-2004

.
.

[ΚΟΙΤΑΞΕ ΜΕ]

Κοίταξέ με
πόσο απίθανα μικρή έγινα
πόσο εκμηδενίστηκα
τί ζητάς, Κύριε, από μένα;

Κοίταξέ με
πόσο ανήμπορη αισθάνομαι
πόσο ραγίζω κάτω απ’ τη βροχή
το χώμα μου έσπασε, κομμάτια,
συνετρίβησαν τα μέλη μου
αποκόπηκαν απ’ το κορμί μου
κονίαμα και μόρια διασκορπίστηκαν
πηλός γενήκανε κι απλώθηκαν καταγής
αύριο δε θα υπάρχω
δε θα είμαι όπως θυμάμαι τον εαυτό μου
αύριο θα είμαι αγνώριστη
άυλη κι απροσδιόριστη
εικόνες δε θα ‘ρχονται στο νου μου
για να με περιγράψουν
θα κυλήσω με τα βρόχινα νερά
σε σκοτεινούς υπονόμους
και μόνο μια υπόνοια θαλασσινής αύρας
θα γλυκανασαίνει στα κύτταρά μου
η ελπίδα, πως δε θα χαθώ ολότελα…

6-2-99

.

[ΤΟ ΞΕΡΕΣ;…]

Το ‘ξερες πως όταν πεθαίνουμε
γινόμαστε ρίζες;

Δεν έχω μάτια χρωματιστά
δεν έχω δέρμα για να μ’ αγγίξεις
δίχως μαλλιά και χείλη κι ό,τι είμαι
κι  ό,τι ήμουν — τώρα πια δεν ξέρω.

Το ‘ξερες πως όταν πεθαίνουμε
γινόμαστε ρίζες;

Δεν έχω όνομα και πρόσωπο
δεν έχω έκφραση πόνου ή χαράς
δίχως συνάρτηση τα μέλη μου
οστά στο πανέρι αγκαλιαστά.

Το ‘ξερες πως όταν πεθαίνουμε
γινόμαστε ρίζες;

Δεν έχω μυρωδιά άλλη απ’ το χώμα
Δεν έχω αίμα παρά το κόκκινο της χοής
Δίχως ανάμνηση και θύμηση
Η κεφαλή μου άδεια γέρνει.

12-9-07

Από την ενότητα Οι εσπερινοί της καρδιάς μου

.

.

.

Κ ε ρ α σ ί α   X ρ.  Γ ε ρ ο γ ι ά ν ν η  

.

6 responses

  1. Α. Π.

    Δεύτερη ανάγνωση της Κερασίας.
    Η συγκίνηση αμείωτη. Ποιήματα
    που καθηλώνουν με τη βιωματική
    τους ένταση μετουσιωμένη σε
    μουσική ποιότητα. Τίτλοι που
    εγγράφονται ανεξίτηλα και ζωγραφική
    ώριμου καλλιτέχνη.
    Η εμπνευσμένη εισαγωγή μαρτυρεί τη μέθεξη
    του αναρτήσαντος. Μπράβο!
    Θα πρότεινα και μουσική. Σπύρο τι
    θα έλεγες; Επαϊων γαρ.

    Ιανουαρίου 16, 2012 στο 2:01 μμ

    • Αυτός είναι ο ΗΧΟΣ που νομίζω ότι ταιριάζει με την ποίηση της Κερασίας: Ο Μάνος Χατζιδάκις πάνω σε θέματα του Γουστάβου Μάλερ…

      Ιανουαρίου 17, 2012 στο 2:38 μμ

  2. ΑΝ

    Μπράβο Πτερόεν,
    πολύ καλή αυτή η ανάρτηση.

    Ιανουαρίου 16, 2012 στο 2:39 μμ

    • Κωνσταντίνα Φιλίππου

      Κερασία μου αυτή τη στιγμή την περιμέναμε χρόνια…..από τότε που με μολύβι κα χαρτί στα στενά της Παλιάς Πόλης της Ρόδου ζωγράφιζες έναν κισσό…απ όταν σε ένα μικρό μαγαζάκι κι αφού μοιραστήκαμε μια σοκολάτα πήρες το χαρτί της κι έπλεξες τις λέξεις της ψυχής σου πάνω της….
      Χρόνια και ταξίδια έχει αυτή η βαλίτσα…Έχει θάλασσες που ταξίδεψες κι ωκεανούς στους οποίους δε δίστασες να απλώσεις τη ζωή σου….
      Δεν έχω να πω τίποτα…..Τα δάκρυα της χαράς είναι πολλά…..Μια ολόκληρη ζωή στα χέρια μου….Σε ευχαριστούμε ψυχή μου…..

      Ιανουαρίου 16, 2012 στο 10:37 μμ

  3. itzikas

    BRAVISSIMA Κερασια!!!….

    «Η ποίηση βοηθάει όσο το κερί σ’ ένα σκοτεινό ξωκλήσι με φευγάτους όλους τους αγίους, παρηγορεί αυτούς που την αγαπούν, γιατί βρίσκουν κομματάκια από σκισμένες φωτογραφίες του ψυχισμού τους. Αυτούς που πιστεύουν στη μαγεία της, τους βγάζει από τα σώματά τους και τους σταθεροποιεί σε μια αιώρηση, ωφελεί κυρίως τη γλώσσα που περισυλλέγει από τους μεγάλους κάδους της βιασύνης τη μεταγγίζει με σέβας στο τόσο δα μπουκαλάκι του του αγιασμού, μια γουλιά όσο ακριβώς χρειάζεται να πιει η ουσία. Τέλος, η ποίηση ωφελεί όσο μια παυσίπονη σταγόνα σε ένα ωκεανό λύπης. Δεν είναι λίγο».
    (Κική Δημουλά)

    Ιανουαρίου 16, 2012 στο 10:08 μμ

  4. @Α. Π.

    «Δεύτερη ανάγνωση της Κερασίας.
    Η συγκίνηση αμείωτη.»
    Το ίδιο συνέβη και σε μένα, το ίδιο συμβαίνει και τώρα που υποτίθεται ότι έχω εξοικειωθεί με την ποίηση της Κερασίας. Όταν στο εισαγωγικό έγραψα «έχουμε τη χαρά και την τιμή να παρουσιάσουμε ένα μικρό μέρος…», ακριβολογούσα: Ναι, χαρά και τιμή. Για μουσική, μου περνούν πολλά από το μυαλό, μεταξύ των οποίων τα τραγούδια του Μάλερ…
    ……………

    @ΑΝ

    Ευχαριστούμε. Αυτή η ανάρτηση μας έδωσε μεγάλη χαρά.
    ……………

    @Κωνσταντίνα Φιλίππου

    Ίσως αυτή να είναι μια μικρή δικαίωση για την Κερασία. Της αξίζει πολύ μεγαλύτερη. Μας συγκινήσατε ιδιαίτερα…
    ……………

    @itzikas

    Όλα αυτά τα κάνει η μαγική και κυρίως θαρραλέα και αληθινή ποίηση της Κερασίας –και ακόμη περισσότερα…

    Ιανουαρίου 17, 2012 στο 6:37 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s