Just another WordPress.com site

Νίκος Εγγονόπουλος : ο Θεόφιλος κάποτες

Γιάννης Τσαρούχης : Ο Θεόφιλος μεταμφιεσμένος ως Μέγας Αλέξανδρος

 

 

Μπαλλάντα της Ψηλής Σκάλας

Σε κάθε πόλη, συνήθιζε να λέη ο ποιη-
τής Aπολλιναίρ, υπάρχουν, οπωσδήποτε,
και μερικοί αθάνατοι. Δυνατόν να είσαστε
σεις, κύριε, μεταξύ αυτών, ή, ακόμα,
κι’ εσείς, κύριε. Δεν ξέρω. Πάντως για
ένα είμαι σε θέση να σας βεβαιώσω : ότι
υπάρχουν. Δεν αποκλείεται ελάχιστοι.
Όμως υ π ά ρ χ ο υ ν.

ο Θεόφιλος κάποτες ανέβηκε
σε μια ψηλή σκάλα
— αυτόπτες μάρτυρες το λεν —
ίσως να ζωγραφίση μιαν επιγραφή
ίσως ακόμη για να συμπληρώση
το πάνω μέρος
μιας συνθέσεώς του ηρωικής

αλητόπαιδες
— αλητόπαιδες που με τον καιρό
(ως είναι φυσικό)
ανδρωθήκανε και γεράσαν
(δεν ενθυμούντανε πια τίποτε)
κι’ επεθάναν
ευυπόληπτοι και
«φιλήσυχοι αστοί» —
αλητόπαιδες — ξαναλέω —
για να παίξουνε και να γελάσουν
ετραβήξανε
την σκάλα την ψηλή

κι’ ως γκρεμοτσακιζόντανε
έντρομος
ο Θεόφιλος από τα ύψη
επρόσμεν’ ελεεινός σακάτης
θέλεις κι’ ακόμη
λιώμα
στο χώμα
να βρεθή

αλλ’ — ω του θαύματος ! —
προσεγειώθη
απόλυτα σώος κι’ αβλαβής
(πάντως κάτι σαν νάπαθε το ένα του πόδι:
χώλαινε ελαφρυά μέχρι το τέλος της ζωής)

μα ναι σας λέω
ακέργιος
απ’ την κορφή ώς τα νύχια
από την πτώση
μόνο που τα σεμνά φορέματά του
είχαν γενεί χρυσά ωσάν τον Ήλιο
το πρόσωπό του
σαν τη Σελήνη — είτανε λεν χλωμός —
σαν τη Σελήνη φωτεινό
— αυτά τα δυο αστέρια
είθισται να συνυπάρχουν
στα εικονίσματα της βυζαντινής ζωγραφικής —

και αν κατόπι επήγε να κρυφτή στη Mυτιλήνη
είχ’ έμπει στην αθανασία πια:
επέπρωτο πλέον να υπάρχη αιώνια

α θ ά ν α τ ο ς
— πιθανόν μαζί με τον αείποτε σκουντούφλη συμπολίτη του
Γεώργιο ντε Kήρυκο
και με τον Mπεναρόγια —
ανάμεσα σε τόσους
και τόσους
και τόσους Bολιώτες
που εζήσανε και πριν
και κατά τη διάρκεια
κι ύστερα
από του
τραβήγματος της ψηλής της σκάλας

Ν ί κ ο ς   Ε γ γ ο ν ό π ο υ λ ο ς  (1907-1985)

http://oasigr.5.forumer.com/a/_post745.html

4 responses

  1. mi mou tous kyklous tarate

    Φυσικά και ο Θεόφιλος ήταν ένας από τους «μπεάτους», τους «αγίους» της Θρησκείας της Τέχνης, αλά Μπλέηκ.

    Συνεχίζουν οι πάμπολλες αναφορές των ποιητών στους ζωγράφους. Στην περίπτωση του Εγγονόπουλου ο ζωγράφος-ποιητής εγκωμιάζει τον ποιητικό βίο του ζωγράφου Θεόφιλου.

    Ε.Μ.

    Φεβρουαρίου 12, 2012 στο 4:47 μμ

    • Κι έχει ένα μοναδικό τρόπο να το κάνει!
      Ο ποιητικός βίος είναι από μόνος του εγκώμιο στη ζωή.
      Θερμή καλημέρα,

      Σπύρος

      Φεβρουαρίου 13, 2012 στο 6:34 πμ

  2. για τους Αθάνατους που αν μη τι άλλο μας βοηθούν να ελπίζουμε ακόμα, σ’ αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς που ζούμε, ένα αγαπημένο μου τραγούδι από το soundtrack μιας πολύ αγαπημένης ταινίας

    καλό απόγευμα Σπύρο

    Φεβρουαρίου 12, 2012 στο 5:28 μμ

    • Οι καιροί είναι θεοσκότεινοι… αλλά «μπορώ»…
      Ευχαριστώ για το τραγούδι. Μια μεγάλη καλημέρα.

      Σπύρος

      Φεβρουαρίου 13, 2012 στο 6:28 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s