Just another WordPress.com site

Γιάννης Ρίτσος : …καὶ τὰ σκυλιὰ μας κάνουν πὼς κοιτᾶν ἀλλοῦ …

Käthe Kollwitz : Lamentation

.

Καστανιά

Ἐκεῖ πάνου, σὰν αὔριο, σκοτῶσαν τοὺς σαράντα.

Εἴκοσι χρόνια πέρασαν. Κανεὶς δὲν εἶπε τ’ ὄνομά τους.

Καταλαβαίνεις τὴ ζωὴ μας. Κάθε χρόνο,

σὰν τέτοια μέρα, βρίσκανε κάτω ἀπ’ τὶς λεῦκες

ἕνα σπασμένο κεραμίδι, δυὸ σβησμένα κάρβουνα, λίγο

λιβάνι,

ἕνα καλάθι μὲ σταφύλια, ἕνα μελισσοκέρι

μὲ μαῦρη καύτρα. Οὔτε ποὺ πρόφταινε ν’ ἀνάψει.

Τὸ ’σβηνε ὁ ἀγέρας.

Γι’ αὐτὸ, τὰ βράδια, κάθονται οἱ γριὲς στὶς πόρτες σὰν

παλιὰ εἰκονίσματα,

γι’ αὐτὸ ἔτσι γρήγορα μεγάλωσαν τὰ μάτια τῶν

παιδιῶν μας,

καὶ τὰ σκυλιὰ μας κάνουν πὼς κοιτᾶν ἀλλοῦ ὅταν

περνοῦν χωροφυλάκοι.

 

Γ ι ά ν ν η ς   Ρ ί τ σ ο ς

 Μαρτυρίες Β΄, 4η έκδοση, Αθήνα, Εκδόσεις Κέδρος, 1974, σελ. 117.

.

2 responses

  1. Δυο ποιηματα, μονο, μ’ εχουν κανει να ανατριχιασω.
    Αυτο, με τους δυο τελευταιους του στιχους και, Ο Στρατιωτης Ποιητης του Σαχτουρη με τους :


    μονο σταυρους
    σε μνηματα
    καρφωνω

    Φεβρουαρίου 20, 2012 στο 6:05 μμ

    • Καταλαβαίνω τι λες. Σπαρακτικοί στίχοι…

      Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς για την πολύτιμη διακριτική παραίνεση.

      Σπύρος

      Φεβρουαρίου 20, 2012 στο 6:37 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s