Just another WordPress.com site

Κερασία Χρ. Γερογιάννη : …το όνομά μου και Σθενώ και Ευρυάλη και Μέδουσα

.

.

Από την ανέκδοτη συλλογή Εν σκοτία της σπουδαίας ποιήτριας  από τον Βόλο (βλ. και ανάρτηση 16 Ιανουαρίου 2012): «Ποιητική μυθιστορία» όπου η Κ. Γ.  αφηγείται την προσωπική της διαδρομή συμπλέουσα με την ιστορική και πνευματική πορεία του τόπου μας. 

.


.

ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ : ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΝΑ

http://www.irenekana.com/

.

.

.

.

Οι μνήμες μου

.

Ερείπιο της σκόνης της ξερής

και του αγκαθιού φωλιά

σε στεφανώνουν τ’ αγριόχορτα

που τρίζουν κίτρινα

κάτω απ’ το πόδι του περιηγητή

κι όπως θρυμματίζονται μοσχοβολούν

υποσχέσεις ανθοφορίας

τα πρόσωπα ξεθώριασαν

στο πέρασμα των εποχών

σαν τα χρώματα στους τοίχους

που ήπιαν μοναξιά και υγρασία

κανείς δε θα ’ρθει πια

να καταλύσει άρτο και οίνο

πίσω απ’ τα ριγμένα ντουβάρια

τα παραθύρια θ’ ακινητούν

σα μάτια στυλωμένα στους ορίζοντες

με μια μεγαλοπρέπεια πως είδαν

όσα έπρεπε να ιδούν

και μιαν ησυχία επίμονη

που αναρριχάται σαν του κισσού το φύλλο

να τα σκεπάζει ωραία μα τόσο νεκρικά!

Tετάρτη 12 Αυγούστου 2009     
     .    
  .       
  .   

 

 Ταξίδι στο κίτρινο

.

.

.


Ο τόπος μου

.

Μεγάλωσα σα ράγισμα στη λιθοδεσιά του βουνού,

σαν αγριόχορτο ήσυχο κι έρημο χορτασμένο αγέρα

βιγλάτορας στο διάσελο, που μετράει το πέλαγος με χρόνια

ξετρύπωσα νυσταγμένες χελώνες τις μνήμες τις δυσκίνητες

κάτω απ’ τα βάτα των καλοκαιριών, που πυρώνουν

τις πέτρες και τα λόγια.

 

Μεγάλωσα σαν ξινή κληματσίδα,

η βασίλισσα της θαρρετής αναρρίχησης

και της προσδοκίας των γλυκών χυμών

σαν καλαμιά άπλωσα το πείσμα μου στα χώματα

και τα νερά και τίναξα τους ήχους μου

πρόκληση στον ουρανό.

 

Μεγάλωσα σαν αμύγδαλο και τριβόλι,

ρουφώντας θαλασσινό ουρανό

κόλλησε ρετσίνι στη μνήμη μου,

η μυρωδιά του πεύκου και το φως του τόπου μου

απόμεινα να ’μαι, τόσα χρόνια μετά,

το παιδί, που κουτρουβάλησε τη ζωή του

σε τούμπες μ’ εκκλησιές σημαδεμένες σαν παρηγοριές,

να μη χαθούν ολότελα οι σπονδές της ελπίδας και τα λιβάνια.

 

Μεγάλωσα ζυγιάζοντας την πατημασιά μου

σ’ αυτήν τη γη των κοχυλιών και των θραυσμάτων,

που δε βολεύετ’ άδειος τόπος από παλιά

τα σύνορά μου φύλαγαν ένας λωτός κι ένα κυπαρίσσι.

 

Μεγάλωσα χορεύοντας πάνω από φίδια

που λιάζονταν φιλήδονα στα χώματα

και τρόμαξα τη δειλή σαύρα του σπιτιού μου

που ακινητούσε το χρόνο

προσκυνήτρια του απείρου.

 

 .

.

 

Το πέλαγος

.

.

.


Η πόλη μου

.

Η πόλη μου είναι αφρός

δώρο του κύματος.

 

Η πόλη μου είναι αλάτι,

ιδρώτας και δάκρυα που πέτρωσαν.

 

Η πόλη μου είναι εξατμισμένο νερό,

που θαμπώνει στον ήλιο.

Ιούλιος 2010     
    .       
   . 


Η θάλασσά μου

.

Είμαι η πλατιά σκοτεινή

θάλασσα, η κυρίαρχη,

που αντέχει τις αντανακλάσεις

της στεριάς

το όνομά μου και Σθενώ

και Ευρυάλη και Μέδουσα

μέσα μου κυλάει ο καθαρμός

κι αχνίζει στο πρωινό φως

μια γραμμή ισορροπίας

να διαβούν απάνω της

αρχαίοι δροσουλίτες.

Ιανουάριος 2012  
   .     
   .     
. 
   

Γοργώ     
     .    
     .   
      

Κ ε ρ α σ ί α   Χ ρ.  Γ ε ρ ο γ ι ά ν ν η 

.

.

8 responses

  1. BAΣΙΛΙΚΗ ΦΡΑΓΚΟΥ

    Επί τέλους,ποίηση!

    Φεβρουαρίου 22, 2012 στο 1:39 μμ

  2. Θα συμφωνησω κι εγω. Πραγματι,

    επιτελους ποιηση.

    Απο μια νεα ποιητρια, μοσχοβολια Ελλαδας που ερχεται απο τα βαθη των αιωνων.
    Βαθια γνωση, και μεστη πνευματικη συγκροτηση!

    Ενα μεγαλο ΜΠΡΑΒΟ!
    Της αξιζει.

    Το ιδιο και για τον διαχειριστη/ες του ιστολογιου.

    Φεβρουαρίου 22, 2012 στο 3:11 μμ

    • Όταν έγραψα για τη ΣΠΟΥΔΑΙΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ από τον Βόλο, δεν έκανα φιλοφρόνηση.

      Ευχαριστώ.

      Σπύρος

      Φεβρουαρίου 22, 2012 στο 3:23 μμ

  3. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ποίηση, θα πω κι εγώ ένα μεγάλο Μπράβο

    πολύ όμορφες και ολοζώντανες και οι ζωγραφιές

    υπέροχη ανάρτηση

    μου έφτιαξε τη βραδιά
    ευχαριστώ Σπύρο

    Φεβρουαρίου 22, 2012 στο 7:33 μμ

    • Σιλένα μου χαίρομαι ιδιαίτερα για το Μπράβο σου και ξέρω πως χαίρεται και η Κερασία, που παρακολουθεί τα ιστολόγιά σου. Θα σε απογοητεύσω όμως λίγο ως προς τη δική μου συνεισφορά. Οι ζωγραφιές είναι –θαυμάσια– επιλογή της ποιήτριας !

      Φεβρουαρίου 23, 2012 στο 7:54 πμ

  4. Μυρουδιες
    του Αρχιπελαγους (Ελυτης)
    των Βραχων και του Μαρμαρου (Ριτσος)
    της Γης και της Φυλης (Σικελιανος)

    Συγκερασμενα ολα, σκληρα δουλεμενα στο τροχο απο επιδεξιο χερι !
    Μαχαιρι κοφτερο, φινετσατο, φερει τη προσωπικη σφραγιδα της ποιητριας!

    Κανω λαθος ;
    Ξεχασα, μηπως, κατι ;

    Καλο βραδυ Σπυρο !

    υγ. Της αξιζει ενα διημερο παρουσιας στο ιστολογιο.
    Μια μερα, μαλλον, δεν ειναι αρκετη,
    κατα τη γνωμη μου.

    Φεβρουαρίου 22, 2012 στο 8:04 μμ

    • Ούτε λάθος κάνεις ούτε ξέχασες τίποτα, αγαπητή μου … Και σ’ ευχαριστώ που επανήλθες με τόσον ενθουσιασμό επί του θέματος.

      Της αξίζει της Κερασίας και διήμερο και τριήμερο. Μάλιστα, το «πτερόεν» ετοιμάζει και δεύτερη ανάρτηση από την ίδια ανέκδοτη συλλογή της ποιήτριας, ώστε να μπορέσει με καθαρή συνείδηση να ασχοληθεί με το πέταγμα του χαρταετού …

      Πολύ καλή μέρα babalu13 !

      Σπύρος

      Φεβρουαρίου 23, 2012 στο 8:08 πμ

  5. Κερασία

    Για τα καλά σας λόγια από τα βάθη της καρδιάς μου σας ευχαριστώ.

    Φεβρουαρίου 23, 2012 στο 8:43 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s