Just another WordPress.com site

Γιώργος Θέμελης : Είναι ένα αίνιγμα

.

Dante Gabriel Rossetti : Prosperine (Detail)

.

Αγαπώ την ώρα

Αγαπώ την ώρα που έρχεσαι
Σαν ανοιχτή γαλάζια ημέρα
Μ’ ένα στόμα σαν κρίνο

Τα δάκρυα ανοίγουν στο πρόσωπο
Όπως ένα ποτάμι
Τ’ απέραντα μάτια

Τα χέρια σου ταξιδεύουν
Σα λευκά περιστέρια

Δώσ’ μου τη δύναμη να κοιτάζω τον ήλιο
Να βλέπω το πρόσωπό σου

Άστρα στολίζουν το μέτωπο
Βυθισμένο στο κύμα της εικόνας σου
Μακρινό καθρεφτισμένο πρωινό

Είναι ένα αίνιγμα
Ένα
Μυστικό

.

.

Γ ι ώ ρ γ ο ς   Θ έ μ ε λ η ς  (1900 – 1976)

Από τη συλλογή Άνθρωποι και πουλιά (1947)

Πηγή :  Η πολύτιμη σελίδα «ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΕΜΕΛΗΣ: ΒΛΕΠΕ ΤΟ ΦΩΣ, ΨΥΧΗ ΜΟΥ»

http://giorgosthemelis.wordpress.com/

.

15 responses

  1. «Είναι ένα αίνιγμα…ένα μυστικό…»
    Φαντάζομαι πολλοί θα ήθελαν να είχαν αυτό το μυστικό , τι κρίμα που φανερώνεται μόνο στους λίγους…
    Από τα πιο αγαπημένα ερωτικά ποιήματα. Σε ευχαριστώ για την ανάρτηση.
    Καλησπέρα Σπύρο μου .

    Φεβρουαρίου 28, 2012 στο 2:09 μμ

    • Σε λίγους ή σε πολλούς –αλλά σπάνια. Και όταν φανερώνεται, συχνά δεν το καταλαβαίνουμε… Εσείς οι νεότεροι/ες έχετε καιρό μπροστά σας για να ελπίζετε σ’ αυτή την αποκάλυψη, αρκεί να βρίσκεστε σε εγρήγορση…

      Την καλημέρα μου (με … χρονοκαθυστέρηση) και σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο καλή μου melita.

      Σπύρος

      Μαρτίου 1, 2012 στο 12:01 μμ

  2. αυτή τη μελωδία μου ‘φεραν οι λέξεις του Θέμελη, και πόσο τρυφεροί οι άνθρωποι, γιατί άραγε να το κρύβουν? πάντα αυτή η απορία θα μου μένει

    καλό βράδυ Σπύρο

    Φεβρουαρίου 28, 2012 στο 8:30 μμ

    • Reflections !!!!!!!

      Ό,τι πιο τρυφερό….

      Το κρύβουν γιατί σ’ αυτό τον κόσμο που ζούμε (της ελεύθερης …αγοράς) η τρυφερότητα θεωρείται μεγάλη αδυναμία, δεν είναι στοιχείο του «ανταγωνιστικού» ανθρώπου αλλά του «λαπά», του «αντιπαραγωγικού», του ποιητή, του «αμπελοφιλόσοφου». Λες και πρέπει να ντρεπόμαστε ακόμα και για για τις βασικές ψυχικές μας ιδιότητες.

      Προχθές είδα την καταπληκτική ανάρτησή σου με το ποίημα του Μπόρχες και ενθουσιάστηκα! Προσπάθησα 2 φορές να αφήσω σχόλιο αλλά με το νέο σύστημα δεν τα κατάφερα.

      Πολλά φιλιά!

      Σπύρος

      Μαρτίου 1, 2012 στο 12:14 μμ

  3. Καλως επεστρεψες Σπυρο! Και του χρονου!
    Μπορεσες να πεταξεις αετο;
    Δεν φανταζομαι ναχεις παραπονο;
    Ειχες… να διαλεξεις μεταξυ πολλων. Σιγουρα, θα διαλεξες τον καλλιτερο.

    Θεμελης! Απο τους πιο βαθεις και συγκροτημενους!
    Κι οχι μονο στην ερωτικη ποιηση.

    Καλο βραδυ ναχεις!

    Φεβρουαρίου 28, 2012 στο 9:58 μμ

    • Χαχα, δεν επέστρεψα, από ίντερνετ καφέ έκανα την ανάρτηση, και τη σημερινή θα την κάνω από φιλικό σπίτι…

      Τον αετό «πτερόεν» δεν μπόρεσα να το πετάξω την Καθαρά Δευτέρα λόγω βροχής. Τον πέταξα την Τρίτη με τη βοήθεια …συνεργείου 🙂

      Ναι βαθύς και συγκροτημένος ο Θέμελης, και θα ήθελα να ασχοληθώ πιο συστηματικά μαζί του. Όταν επιστρέψω στην Αθήνα θα ξαναδιαβάσω μια μελέτη της Σοφίας Άντζακα που έχω εκεί για τον Γ. Θ. για να θυμηθώ μερικά πράγματα.

      Αν έχεις δει το βιογραφικό μου, θα ξέρεις ότι προέρχομαι από την αγγλική και την ιρλανδική ποίηση –έτσι αρκετές αναρτήσεις έχουν για μένα και τον χαρακτήρα μιας συναρπαστικής ανακάλυψης!

      Καλή σου μέρα babalu!

      Α, και καλό μήνα!

      Σπύρος

      Μαρτίου 1, 2012 στο 12:27 μμ

  4. Ευχαριστω! Και συ, καλο μηνα ναχεις!

    … και βαθια, καθαρη σαν κρυσταλλο, κοινωνικη συνειδηση,
    επισης, βαθια, πεντακαθαρα θρησκευτικη, απαλλαγμενη απο καθε φυσης δογματισμους.

    ΑΓΟΡΑΠΩΛΗΣΙΑ

    Κατεβηκα κατω στην Αγορα και ειδα τα οψωνια
    της σαρκος, της βρωσης και της ποσης.
    Χλαλοη και τυρβη εκει, συναξη και συναλλαγη
    απο φυλακης πρωιας μεχρι νυκτος,
    μεσιτες, μαστρωποι μεσιτευοντας την ωνιαν υπαρξη μας,
    την τιμη του σωματος, την τυχη της ψυχης.
    (Εμπορ’ια και καταναλωση η δοθεισα ημιν ωραιοτητα,
    φαγοποτι θανατου). Διαλαληταδες δαλαλουν το πραγμα τους,
    το πραγμα του κοσμου, τον καρπο της γης.
    Μαχαιρες κοβουνε, λειψοι ζυγοι ζυγιαζουν
    τον αμνο και το μοσχο, τον ιχθυ, κρεατα αποδερματωμενα.
    Τεμνεται ο ακατατμητος
    ο εσφαγμενος Ερωτας
    σαν τ’ αχαμνο σφαχτο. Σταλα-σταλα το αιμα του.
    Μαζευονται οι νεκρες ψυχες κ’αρηνα αμενην’α.
    Συνωστιζονται, σπρωχνουν η μια την αλλη να γλυψουν
    σαν τα σκυλια τα λιμασμενα. Ελεος δε βρισκεται,
    οικτος πουθενα η τυψη μυστικη.
    Αν ζητησεις Δακρι, στερεψαν οι πηγες, ακριβηνε,
    πετρωσε σαν το διαμαντι, δεν εχει ζητηση, καταναλωση,
    το αγοραζουν, μονο οι εκλεκτοι τεθλιμμενοι οι απαρηγορητοι
    κοκκο τον κοκκο, στολισμα και στιλβη των ματιων.
    Το Χαμογελο ψευτισε. Τ’ Ονειρο βρωμισε.
    Η αγαπη σαπιζει ακαταναλωτη σε μπακιρενιες σταμνες
    (Μακαριος οποιος δεχτηκε αγαπη : αγαπηθηκε, πλουτισε).

    … και αριστος εκπαιδευτικος!

    Αυτος ειναι ο Θεμελης!

    Νασαι καλα!

    Μαρτίου 1, 2012 στο 4:26 μμ

    • Πολύ εντυπωσιασμένος από το ποίημα που παραθέτεις… Γι’ αυτό θα τον μελετήσω και σύντομα ελπίζω να μπορέσω να του κάνω ένα αφιέρωμα αντάξιο του αφιερώματος του ιστολογίου στην Μελισσάνθη. (Tο έχεις δει; Ο συνδυασμός κοινωνικής συνείδησης και θρησκευτικότητας εκεί με παραπέμπει.)

      ΣΕ ΥΠΕΡΕΥΧΑΡΙΣΤΩ BABALU!

      Σπύρος

      Μαρτίου 2, 2012 στο 1:06 μμ

  5. Το εχω δει!

    Μα, νομιζω οτι ολοι οι μεγαλοι ποιητες, ακομη και οι πιο «απιστοι» και «επαναστατικοι» συνδυαζαν αυτη τη βαθια κοινωνικη και θρησκευτικη συνειδηση, με αλλα λογια, τη πιστη η, το ΗΘΟΣ, αν θελουμε να ακριβολογουμε. Γιατι, κατα τη ταπεινη μου αποψη, δημιουργος ηθους ειναι, πρωτιστως, ο ποιητης. Οχι ηθικης, η οποια ειναι μια κατασταση ρευστη και μεταβαλλομενη απο εποχη σε εποχη. Ηθους.
    Και, οπως πολυ καλα θα ξερεις, απο τις αρχες του περασμενου αιωνα και, μετα την εμφανιση του Croce και τη διατυπωση της θεωριας του, στην αξιολογηση ενος καλλιτεχνη, οποιου καλλιτεχνη, παιζει ρολο, ακομη, και η προσωπικη του σταση ζωης. Κατα ποσο δλδ. ο ιδιος βαδισε και ως ποιο σημειο, στα χναρια των «δρομων» που ανοιγε η αποδεχοταν.
    Γιατι, επισης, ο καλλιτεχνης ειναι Δασκαλος, Μαιστρος, ανθρωπος που με ζηλο κανει τη δουλεια του, παραδειγμα προς Μιμηση. Με απλα λογια, δεν μπορει να ειναι «δασκαλος που διδασκε και νομο δεν εκρατει», οπως μας λεει η λαικη σοφια.

    Εν αναμονη, λοιπον.

    Ευχαριστω!

    Μαρτίου 2, 2012 στο 8:26 μμ

    • Έτσι!… Με τον ιδιαίτερο τρόπο του ο καθένας … Άπειρα τα παραδείγματα.
      Είναι πλούτος για το «πτερόεν» τα σχόλιά σου babalu.

      Ευγνώμων

      Σπύρος

      Μαρτίου 3, 2012 στο 12:34 μμ

      • ΥΓ. Δυστυχώς, η σύγχρονη κριτική στέκει παγερά αδιάφορη ή και ανοιχτά εχθρική απέναντι στην έννοια του ΗΘΟΥΣ. Γι’ αυτό είναι αμήχανη μπροστά σε φαινόμενα όπως ο Γουίλλιαμ Μπλέηκ.

        Σ.

        Μαρτίου 3, 2012 στο 1:19 μμ

  6. Δε φταιει η κριτικη, οχι οτι δεν εχει ευθυνη – «παιδι» ενος καταρρεοντος πολιτικοκοινωνικοπολιτιστικου συστηματος, σε παγκοσμια κλιμακα, ειναι κι αυτη. Δυστυχως, ομως, φταιει το πληθος των ποιητων, που κοντευουν να γινουν τοσοι πολλοι στις μερες μας, λες και η ποιηση ειναι βιομηχανικο, καταναλωτικο προιον… καταλληλο για τα ραφια των σουπερμαρκετς. Ειναι δυνατον ενα τετοιο «προιον» να εχει ΗΘΟΣ;
    Τι να πουν πια οι κρτικοι, ν’ αρχισουν να πετανε στο καδο ανακυκλωσης τους ποιητες; Αυτο δε θαταναι χειροτερο; Δεν θα διευκολυνε μια τετοια σταση την ολικη απαξιωση της ποιησης; Ηδη το κοινο που ειναι κι ο ανωτατος κριτης, με την αδιαφορια του γι’ αυτους και τη ποιηση-τους τους εχει απαξιωσει. Γιατι οι παλιοι ποιητες εξακολουθουν να ειναι αγαπητοι και μαλιστα στους νεους; Γιατι «πουλανε», παρα τις… απελπιδες προσπαθειες των νεων ποιητων να τους απαξωσουν, να τους υποβιβασουν, να τους φερουν στο δικο τους επιπεδο, μηπως και μπορεσουν να επιπλευσουν, οι δυστυχεις… ;
    Ξερεις τι μου εκμυστηρευθηκε μια εκδοτις, ενος μικρου, πολυ σοβαρου εκδοτικου οικου; Μη μου μιλας για σημερινους ποιητες – μου ειπε σε μια ζυζητηση μας – δεν υπαρχουν ποιητες με ηθος σημερα. Ειναι σαν τις π… της οδου Αθηνας. Ετσι, δυστυχως, μαζι με τα ξερα καιγονται και τα χλωρα.

    Δες π.χ. τη Κ. Γερογιαννη, μια εξαιρεση, μια εξαιρετικη ποιητρια (διαβασα και τη σημερινη σου αναρτηση, εκπληκτικη!) ποσοι τη ξερουν; Εγω απο το ιστολογιο σου την εμαθα. Και μπραβο σου γι’ αυτο! Και τιποτα αλλο να μην ειχες δημοσιευσει, μονο η παρουσιαση της απο σενα, δειχνει την αγαπη σου προς την αληθινη ποιηση! Εψαξα ολο το διαδικτυο να βρω ιστοσελιδα δικη της και δε μπορεσα να βρω. Ενδειξη σοβαροτητας και σεμνοτητας, κατ’ εμε. Aυτο πως αλλιως μπορει να ονομαστει εκτος απο ΗΘΟΣ; Ποσες συλλογες εχει και ποσες εχει εκδωσει; Μαλλον στα χλωρα ανηκει…

    Για τον Μπλεηκ που ειναι η αγαπη σου, καθως φαινεται, δεν θα συμφωνησω. Και το κοινο και η κριτικη, τον εχουν τοποθετησει σε υψηλο βαθρο. Ειναι αποδεκτο απ’ ολους οτι ειναι ο μπροσταρης του ρομαντισμου και στη ποιηση και στη ζωγραφικη! Δεν γνωριζω ιστορια της τεχνης η αισθητικη, που να μην τον αναφερει πρωτον-πρωτον, σαν τον αφετη της νεας εποχης, της εποχης της μοντερνας τεχνης που φτανει ως τις μερες μας!
    Ομως, οι σημερινοι κριτικοι εχουν υποχρεωση ν’ ασχοληθουν με τη συγχρονη, τη σημερινη ποιηση. Οταν ηθος δεν βρισκουν, ποια δεουσα προσοχη να δωσουν, τι να πουν και τι να εξηγησουν; Ν’ αρχισουν να στελνουν στον καιαδα… και ποιον να πρωτοστειλουν;

    Και για μενα, αυτος ο διαλογος μας, εχει πολυ ενδιαφερον!

    Καλο σου σαββατοκυριακο!

    Μαρτίου 3, 2012 στο 3:53 μμ

    • Αγαπητή μου babalu, όταν γράφω για «κριτική» δεν αναφέρομαι στην τρέχουσα κριτική (βιβλιοκρισία) αλλά στην κριτική θεωρία. Εδώ και πολλά χρόνια, η κριτική θεωρία αντιμετωπίζει την ενασχόληση με τη σχέση μεταξύ δημιουργού (προσωπική στάση ζωής, ήθος) και έργου ως ανάξια λόγου.

      Επίσης, λέω ότι η κριτική είναι αμήχανη μπροστά στο φαινόμενο Μπλέηκ, όχι ότι το έργο του δεν έχει αναγνωριστεί. Η έρευνα για τον Μπλέηκ έχει μείνει πολύ πίσω συγκριτικά με άλλους (εξαιτίας και αυτής της αμηχανίας). Σκέψου ότι η πρώτη πραγματική βιογραφία αυτού του τεράστιου δημιουργού δημοσιεύτηκε μόλις το 1997 ! Ο βιογράφος του, ο Peter Ackroyd, μου είχε εξηγήσει, πέντε χρόνια πριν από την έκδοση του βιβλίου, πόσα εμπόδια αντιμετώπιζε τότε και πόσο λίγα ήταν/ είναι γνωστά για τον Μπλέηκ.

      Όσον αφορά τα τρέχοντα, θα συμφωνήσω απολύτως μαζί σου. Η τεράστια έλλειψη ήθους είναι αναμενόμενη εντός του «καταρρεοντος πολιτικοκοινωνικοπολιτιστικου συστηματος». Αναμενόμενη είναι και η συνακόλουθη έλλειψη αισθητικού ήθους εκ μέρους του κοινού…

      Θερμή καλημέρα !

      Σπύρος.

      Μαρτίου 6, 2012 στο 9:41 πμ

  7. Αγαπητε Σπυρο, μ’ αρεσει πολυ η συζητηση μας!
    Απο το βιογραφικο σου βγαινει οτι, μας χωριζει μια 10ετια.

    Εγω ειχα το Μουτσοπουλο καθηγητη στην αισθητικη. Αλλα, γνωριζω και νεοτερους οι οποιοι δε διαφερουν και πολυ απο τη δικια του θεση. Ειναι περιπου στη ηλικια σου. Ειναι βεβαιο, ομως, οτι εσυ εχεις, σαν ακαδημα’ικος δασκαλος, μεγαλυτερη εμπειρια στο θεμα και περισσοτερα απτα παραδειγματα λογω, ασφαλως, των γνωριμιων σου και των συναδελφικων σχεσεων σου. Ο δρομος που ακολουθησα, εγω, μετα τις σπουδες μου – τις οποιες, αλλωστε, δεν ολοκληρωσα – υπηρξε τελειως διαφορος απο τη παιδεια που πηρα.

    Ομως, θελω να ρωτησω, την πορεια της αισθητικης ποιος την καθοριζει; Δεν ειναι οι καλλιτεχνες εκεινοι που δινουν το στιγμα της και, που ειναι υποχρεωμενος εν μερει, να ακολουθησει κι ο αισθητικος; Γιατι πως θα μπορουσε να αναπτυξει, ο αισθητικος, μια συγχρονη θεωρια, παραβλεποντας την υπαρχουσα καλλιτεχνικη δημιουργια και προσφορα; Αν ληφθει υπ’ οψη οτι, η καλλιτεχνικη ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ξεκινησε, απο τη Δυση, τη δεκαετια του 70, και συνεχιζεται μεχρι τις μερες μας, δεν ειναι λογικο ο βιογραφος του Μπλεηκ να συναντησε αυτες τις δυσκολιες; Ανεφερθηκα στην απελπιδα προσπαθεια των συγχρονων καλλιτεχνων να μηδενισουν το παρελθον. Δικο μου, λοιπον, συμπερασμα ειναι οτι σ’ αυτη την απαραδεκτη καλλιτεχνικη συμπεριφορα οφειλονται ολα. Αυτη ειναι η αιτια του κακου.

    Οταν οι σημερινοι σημερινοι – κατ΄επιφαση – καλλιτεχνες, ενδιαφερονται για τη παση θυσια, χωρις κανενα δισταγμο, αυτοπροβολη τους και μονο, και της «πωλησης» της πραματειας τους, τι ηθος μπορει να υπαρξει; Και ποια αισθητικη θεωρια να αναπτυχθει απο τους αισθητικους;
    Αποψε, λιγο μετα τα μεσανυχτα, εκανα ενα μικρο ιντερνετικο γυρο. Μπηκα και στην ιστοσελιδα ενος γνωστου σημερινου ποιητη. Και βλεπω τι; Να περνα, ουτε λιγο ουτε πολυ, τον ενα εκ των δυο, νομπελιστα ποιητη μας, απο γεννεες 14, προσπαθωντας απεγνωσμενα να μηδενισει τη προσφορα του. Κι αυτο, αφου προηγουμενως εχει κανει το ιδιο και για αλλους ελληνες και ξενους ποιητες/τριες, συγγραφεις, ηθοποιους, ζωγραφους κ. λπ., χρησιμοποιωντας εις βαρος τους, εκφρασεις απαδουσες, που απτονται, ακομη, και της προσωπικης τους ζωης. Κι ομως, εχει μια απο τις μεγαλυτερες αναγνωσιμοτητες… προσφεροντας τα εργα του σε τιμη ευκαιριας, αναλογα με τον αριθμο επισκεψεων στη σελιδα του!
    Θα δεις να τον εχουν λινκ, πληθος ομηλικων και πολυ περισσοτερο νεωτερων του, υποτιθεται… ποιητων. Και να αναδημοσιευουν η να παραπεμπουν σε ποιηματα του…
    Θα δεις αλλους να εχουν φατσα-μοστρα, εκατονταδες αναγνωστες ασχετους, μονο και μονο για τα σχολια που θα τους στειλουν, μαζι με αγαπες, φιλια, φρου-φρου κι αρωματα. Πριν 3-4 μηνες, παρουσιατηκε καποιος νεος ποιητης, να μπαινει στα σχολια ομοτεχνων του, να τους… ενημερωνει οτι εχει μπει σαν αναγνωστης τους και να τους ζηταει, ευγενικα μεν, να μπουν κι εκεινοι στο δικο του..! Οταν τετοια φαινομενα δεν απομονωνονται και δεν «καταγγελονται» αμεσως, απο τους ομοτεχνους, τοτε τι;
    Η κοινωνια της ανοχης, σ’ ολο της το μεγαλειο…
    Δεν ειναι, λοιπον, επομενο οτι, ολες οι περι την τεχνη λειτουργιες, επιστημες κ.λπ. να ακολουθησουν, σιγα-σιγα, αυτη την ανευ προηγουμενου, χωρις σταματημο, υποβαυθμιση μεχρι της τελικης πτωσης στο πατο της αβυσσου;
    Χρειαζεται αρετη και τολμη. Ποσοι θα μπορεσουν ν’ αντεξουν;
    Οι υπολοιποι θα πεσουν μεσα, χωρις να καταλαβουν ποτε τους το γιατι και, μερικοι «εξυπνοι» θα βρουν φτηνες δικαιολογιες, περισσοτερο για να δικαιολογηθουν στον εαυτο τους τον ιδιο, γι’ αυτη την ελλειψη ηθους εκ μερους τους,
    Ειλικρινα το λεω, λιγη αισιοδοξια εχω, οσο κι αν προσπαθω για το αντιθετο. Δεν ξερω εσυ.
    Παντως, ειναι σχεδον βεβαιο κατ’ εμε – σαν συμπερασμα απο τις ιστορικες μου γνωσεις και τη προσωπικη μου εμπειρια λογω της πολυετους, ενεργου συμμετοχης μου σε αγωνες – οτι αυτη η πρωτοφανης ανοχη απο τους πολλους προς καθε φυσης πρακτικη και πραξη ( ελλειψη, δλδ., καθε ΗΘΟΥΣ που καλυπτεται απο πληθος δικαιολογιων ) το λιγοτερο οδηγει σε μια πρωτοφαντη, στην ιστορια, φασιζουσα κοινωνια.
    Ειναι, οσο αυτο ειναι δυνατο κατω απο τις υπαρχουσες συνθηκες, υποχρεωση, εργο ολων των καλλιτεχνων πρωτιστως και γενικα των πνευματιων ανθρωπων, να αναλαβουν αμεσα δραση, να βγαλουν φωνη μεγαλη, για την αποφυγη χειροτερου κακου.
    Γιατι, ας μην εθελοτυφλουμε, υπαρχουν και πολυ χειροτερα που μπορουν να συμβουν.

    Σ’ ευχαριστω, για την υπομονη σου!

    Μαρτίου 6, 2012 στο 3:13 μμ

    • Κι εμένα μου αρέσει πολύ η συζήτηση μαζί σου –δίνει τη χαρά της ειλικρινούς επικοινωνίας… Και βλέπω ότι βρισκόμαστε ηλικιακά κάπως κοντά!

      Α! Όλα κι όλα …ο Μουτσόπουλος είναι μεγαλύτερος🙂

      Δεν έχει σημασία αν δεν ολοκλήρωσες τις σπουδές σου. Είσαι κι εσύ απόδειξη του ότι τίποτα δεν πάει χαμένο. Κι εγώ δεν ολοκλήρωσα κάποιες άλλες σπουδές που είχα ξεκινήσει και μέχρι τώρα δεν μετάνιωσα που τις ξεκίνησα… Τη συνολική παιδεία σου την φέρεις πάντα μαζί σου, σε όποιο επάγγελμα κάνεις.

      Ναι, την πορεία της αισθητικής ασφαλώς την καθορίζει η καλλιτεχνική παραγωγή, την οποία ο αισθητικός δεν μπορεί βέβαια να παρακάμψει. Μπορεί όμως να πει κανείς ότι σε κάποιες περιπτώσεις την συνδιαμορφώνουν και άλλοι παράγοντες, όπως η γενναία χρηματοδότηση από …«ειδικούς φορείς»: Η περίπτωση της αφηρημένης ζωγραφικής στις ΗΠΑ (δλδ η απομάκρυνση από τον άνθρωπο και τη ζωή) είναι χαρακτηριστική. Αυτό όμως, πάλι, δεν σημαίνει ότι την ευθύνη δεν την έχει, πάλι, ο καλλιτέχνης. Από εκεί που λες ξεκίνησε η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ (συμφωνώ απολύτως με τη λέξη που χρησιμοποιείς).
      Το παράδειγμα στο οποίο αναφέρεσαι είναι παράδειγμα προς αποφυγήν. Γι’ αυτό, θα έχεις προσέξει ότι στη σελίδα ΓΙΑ ΜΑΣ, το ΠΤΕΡΟΕΝ αποστασιοποιείται από παρόμοια φαινόμενα, καθώς σημειώνουμε ότι:

      “Ενθαρρύνουμε τη δημοσίευση του έργου νεότερων ή και παλαιότερων
      ποιητών, μεταφραστών της ποίησης, δοκιμιογράφων, που απορρίπτουν το καθεστώς
      της ίντριγκας, της κολακείας, του παραγκωνισμού, της τρικλοποδιάς, της κλικαδούρας
      και τέλος της άκρατης ματαιοδοξίας για μια πάση θυσία καταξίωση…
      Πιστεύουμε στα λόγια του αιχμάλωτου πασά στον Πούσκιν:

      «Ευλογημένη είναι η ώρα που συναντάμε έναν ποιητή. Ο ποιητής είναι αδελφός του δερβίση.
      Δεν κατέχει ούτε ονόματα ούτε επίγεια αγαθά, αλλά ενώ εμείς οι δύστυχοι προσπαθούμε
      ν’ αποκτήσουμε δόξα, δύναμη, κοσμήματα και θησαυρούς, εκείνος στέκεται στο ύψος του».”

      Σε περιπτώσεις όπως της Κερασίας Γερογιάννη στοχεύαμε εξαρχής. Η Κερασία, βλέπεις, δεν συχνάζει στα γνωστά πόστα για να προσκυνήσει και να λιβανίσει. Πάντως, δεν μπορώ να πω ότι κι εγώ είμαι αισιόδοξος με όλα αυτά.

      «Να βγαλουν φωνη μεγαλη», οι καλλιτέχνες και οι πνευματικοί άνθρωποι λες, «για την αποφυγη χειροτερου κακου». Μακάρι! Αλλά δεν την ακούω αυτή τη φωνή. Γιατί όσοι διαθέτουν αυτό το ήθος είναι, στους επιμέρους χώρους τους, απομονωμένοι.
      Μιλάς επίσης για «εμπειρια λογω της πολυετους, ενεργου συμμετοχης [σου] σε αγωνες». Χαίρομαι πάρα πολύ γι’ αυτό.

      Και, το ξαναλέω, η επικοινωνία μαζί σου είναι χαρά, γι’ αυτό μην με ευχαριστείς για την υπομονή μου…

      Σπύρος

      Μαρτίου 7, 2012 στο 9:16 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s