Just another WordPress.com site

Jorge Luis Borges : …με κάθε αντίο μαθαίνεις

.


.

.

.


Μαθαίνεις

 

Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις

.

J o r g e    L u i s    B o r g e s

Από

 http://www.silena26.blogspot.com/2012/02/jorge-luis-borges.html

.

8 responses

  1. Σε μια πρωτη αναγνωση, φαινεται να ειναι ενα ποιημα που απευθυνεται μονο σε γυναικες.

    Ειναι ομως ετσι ;
    Ενας λογοτεχνης του μεγεθους και της αξιας του Μπορχες, ειναι δυνατο να εχει γραψει ενα τετοιο ποιημα που να μην εχει πολυ ευρυτερη, καθολικη απηχηση ;
    Δεν μοιαζει – τουλαχιστον κατα την αποψη μου – να ειναι ενα ερωτικο ποιημα.

    Γι’ αυτο βρισκω πολυ ευστοχο – ολοσωστο θα τολμουσα να πω – τον τιτλο της αναρτησης σου :

    … με καθε αντιο μαθαινεις !!!

    Την θερμη μου καλημερα !

    … λογω της αλλαγης του καιρου, σημερα, προς… μεγαλυτερες θερμοκρασιες

    Υγ. Δεν νομιζεις οτι θα ειχε ενδιαφερον να ακουστουν και οι αποψεις μερικων καλων ποιητριων για το ακριβες νοημα του ποιηματος αυτου ;

    Μαρτίου 14, 2012 στο 10:23 πμ

  2. Α. Π.

    Μεγάλη η εκτίμησή μου για τον Μπόρχες
    και χαίρομαι που τον ξανασυναντώ
    σ’αυτή την ωραία απόδοση του
    μοναδικού αυτού ποιήματος.
    ΄Οχι προσδοκίες λοιπόν; Carpe diem
    μόνο; Απέραντη θλίψη διαβάζω και
    παθητική παραδοχή. Να σκύψουμε
    στα fata morgana αναδιπλούμενοι προς
    εμαυτούς; Η δύναμη να τα αντέχουμε
    δεν πηγάζει μόνο απ’ το δικό μας ‘κήπο’
    αλλά κυρίως απ’ τα ‘λουλούδια’ που μας
    προσφέρουν οι άλλοι: μια λέξη, ένα βλέμμα,
    ένα χαμόγελο, ένα χέρι στον ώμο.
    Μια ζεστή καλημέρα στους πτερόεντες!

    Μαρτίου 14, 2012 στο 12:20 μμ

  3. «Απεραντη θ λ ι ψ η διαβαζω και π α θ η τ ι κ η παραδοχη»
    Συμφωνω απολυτα !

    Κι επειδη φαινεται οτι στις μερες ενα αντιο… καταργει καθε αλλη λεξη κι οχι μονο τη ζεστη αλλα και την απλη καλημερα…

    Μια πολυ ζεστη καλημερα, απο μενα, εστω κι αν δεν σας γνωριζω !

    υγ. Θα σας την ελεγα ακομη κι αν σας ειχα πει ποτε αντιο…

    Μαρτίου 14, 2012 στο 2:10 μμ

    • Α. Π.

      Η φιλοφρόνησή σου με κολακεύει
      αγαπητή μου babalu και σ’ευχαριστώ.
      Επίτρεψέ μου μια ερώτηση: ούσα δυναμικού
      χαρακτήρα, όπως διαισθάνομαι, γιατί
      επιμένεις ‘ατόνως’;
      Καλό απόγευμα

      Μαρτίου 14, 2012 στο 4:13 μμ

  4. @babalu
    @Α. Π.

    Όταν οι αναρτήσεις του ιστολογίου προκαλούν τόσο γόνιμο σχολιασμό, ο διαχειριστής σωπαίνει.

    ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ !

    Σπύρος

    Μαρτίου 14, 2012 στο 4:29 μμ

  5. @ Α. Π.

    Ααα !!!

    Αν ορθα καταλαβαινω το νοημα το οποιο εκφραζει, στη συγκεκριμενη περιπτωση, η χρηση της λεξης «ατονως», η απαντηση ειναι πολυ ευκολη.
    Επειδη και συ ανηκεις στους πτεροεντες θα εχεις προσεξει, φανταζομαι, σε καποιο σχολιο μου που ειχα γραψει οτι, ειχα καθηγητη της Αισθητικης τον Μουτσοπουλο που ηταν… μεγαλυτερος κατα πολυ του… Ηλιοπουλου🙂

    Αυτο δειχνει οτι, εμενα με εμαθαν στο σχολειο να γραφω οχι… «τονικως» αλλα «πολυτoνικως»🙂 Ομως, δεν ειναι αυτος ο σπουδαιοτερος η κυριος λογος που επιμενω ατονως.

    Οπως εγραψε σ’ ενα σχολιο του ο Σπυρος, λιγες μερες πριν, ο τοπος μας ειναι η γλωσσα μας. Η γλωσσα μας επομενως ειναι ζωσα και εξελισσομενη καθως ο τοπος μας και οι ανθρωποι του, εμεις.
    Υποκειται στην ιδια εξελικτικη ιστορικη πορεια με μας και, οχι σε εντολες, νομους και διαταγματα ασυναρτητα εκ των ανω, ισως, και αμφιβολης δημοκρατικης νομιμοτητας.
    Αν το ζητουμενο ηταν πραγματι η απλοποιηση της γραφης, τι πιο απλουστερο απο την ολοκληρωτικη καταργηση τονων και πνευματων και ισως ισως η επαναφορα σε χρηση της κεφαλαιογραμματου γραφης που ηταν και η αρχικη μορφη της ελληνικης γραφης !
    Μια προταση που εκανε τοτε ο Μανωλης Γλεζος !

    Ελπιζω να ικανοποιησα την περιεργεια σου🙂

    Ναχεις ενα ομορφο βραδυ και νασαι παντα καλα !

    Μαρτίου 14, 2012 στο 9:08 μμ

    • Ο Μουτσόπουλος «ηταν… μεγαλυτερος κατα πολυ του… Ηλιοπουλου»🙂

      Κατεγράφη! Χα!

      Καλημέρα babalu!!!

      Σπύρος

      Μαρτίου 15, 2012 στο 3:50 πμ

    • Α. Π.

      Καλη σου μέρα αγαπητή babalu!
      Με ιδιαίτερη ευχαρίστηση διάβασα την
      τεκμηριωμένη απάντησή σου. Συμφωνώ
      και επαυξάνω. Η γλώσσα ζει και εξελίσσεται
      μέσω των ομιλητών. Οι εκ των άνω
      ‘απλοποιητικές’ ρυθμίσεις μπορεί να προσβάλουν
      το αίσθημα του ομιλητή αλλά ενίοτε
      παγιώνονται συν τω χρόνω. Η πρότασή σου
      προς ατονικό είναι ενδιαφέρουσα με μόνη
      ένσταση ότι η ελληνική έχει ελεύθερο τονισμό
      πράγμα που την κάνει ακόμη λιγότερο
      προσβάσιμη γι’αυτούς που την μαθαίνουν
      ως ξένη γλώσσα και παλεύουν με την
      κατάκτηση της μορφολογίας της.
      Συμπαθώ το Μουτσόπουλο λατρεύω
      την Αισθητική.
      Σου εύχομαι μια ωραία μέρα!

      Μαρτίου 15, 2012 στο 6:21 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s