Just another WordPress.com site

Σπύρος Ηλιόπουλος : Δύο ποιήματα

.

Φώτης Αγγουλές

.

.

Είχε πια γίνει ποιητής

.

Καλός στα γράμματα ο Φώτης Αγγουλές

λιγάκι άτακτος μονάχα

Την έβγαλε ή δεν την έβγαλε τη δεύτερη δημοτικού;

Γιατί μια μέρα που ο δάσκαλος τον φώναξε στον πίνακα

πήδηξε απ’  το παράθυρο

πέταξε σαν  πουλί

κι όλο του στήναν ξόβεργες

οι γνωστικοί

οι φρόνιμοι

οι χωροφύλακες

κι όλο τον έκλειναν σε κάγκελα και σε κλουβιά

Αλλά ετούτος πια

ονειρευτής

δεν τους φοβότανε και δε μετανοούσε

Είχε πια γίνει ποιητής

το φτωχοπούλι

με γιασεμιά

στεφανωμένος

 

.

 

Η φωνή

.

Άγρια δάση

νυχτερινά

πουλιών φωλιές

πάνω μισό

φεγγάρι

 

Μεγάλο αντάτζιο

η φωνή

και τραγουδά

ν’ ανέβει πιο ψηλά

η ψυχή

το ταπεινό

σφαχτάρι

.

Σ π ύ ρ ο ς  Η λ ι ό π ο υ λ ο ς  2011

.

12 responses

  1. Ε. Α.

    Καλη σου μερα!

    Ξερω οτι ο δημιουργος ειναι σαν το γονιο. Αγαπα ολα του τα δημιουργηματα το ιδιο. Ομως, κρυφα, μεσα του ξερει να ξεχωριζει πιο απ’ ολα ειναι το καλλιτερο.
    Πολυ θαθελα να γνωριζω πιο απο τα δυο αυτα ποιηματα, εσυ θεωρεις καλλιτερο.

    Εμενα μ΄αρεσει πολυ περισσοτερο το δευτερο, «η φωνη» !

    Βρισκω το στιχο λιτο, απλο, κατανοητο ευκολα, μοντερνο/συγχρονο, να ρεει ελευθερα, κι ολο το ποιημα να εκφραζει περισσοτερο εσενα, οπως εγω, σ’ εχω ψυχολογησει.

    Καλο Σαββατοκυριακο !

    Μαρτίου 17, 2012 στο 10:58 πμ

    • Αγαπητή μου Ε. Α., εκπλήσσομαι, αλλά φαίνεται ότι με έχεις ψυχολογήσει άριστα. Το δεύτερο, «Η φωνή», είναι πιο κοντά στην εσωτερική μου ροή, περισσότερο πηγαίο… Πάντως –το ξανελέω– εκπλήσσομαι!

      Σ’ ευχαριστώ και σου εύχομαι και σένα ένα όμορφο Σαββατοκύριακο (που θα είναι και ηλιόλουστο!).

      Σπύρος

      Μαρτίου 17, 2012 στο 11:37 πμ

  2. Σπύρο μου , τι να πω δεν έχω λόγια…
    Πραγματικά υπέροχα και τα δυο σου ποιήματα.
    Αν και δεν ξέρω ,οι ορολογίες του πρώτου με έκαναν να το αισθάνομαι πιο οικείο.
    Ίσως λόγω του ότι πριν λίγα χρόνια ένιωθα και εγώ φυλακισμένο πουλί μέσα στην τάξη.
    Θυμάμαι κάθε φορά που έβλεπα από το παράθυρο να ανθίζει ένα δέντρο ή όταν έβλεπα τα πουλιά να πετάνε, έκλεινα τα μάτια και φανταζόμουνα ότι πετούσα μαζί με αυτά πάνω από τα σύννεφα. Ένιωθα τον άνεμο κάτω από τα φτερά μου και έβλεπα τον ουρανό να με προσκαλεί να στροβιλιστώ,να βυθιστώ, να χαθώ σε μια υπέροχη αίσθηση ελευθερίας…
    Να έχεις μια υπέροχη ημέρα .

    Μαρτίου 17, 2012 στο 1:16 μμ

    • Ούτε εγώ έχω λόγια να σ’ ευχαριστήσω Μελίτα…

      Σου εύχομαι, την αίσθηση ελευθερίας που τόσο ζωντανά περιγράφεις, να τη διατηρήσεις σε όλη σου τη ζωή…

      Σπύρος

      Μαρτίου 18, 2012 στο 6:38 πμ

  3. μου άρεσαν πολύ και τα δυο σου ποιήματα Σπύρο, περισσότερο με συνεπήρε ο ρυθμός του πρώτου και ξέρεις τι μου ‘φερε στο νου?

    αυτό δε μοιάζει λίγο με πέταγμα και φυλακή μαζί?

    καλό σου Σαββατοκύριακο

    Μαρτίου 17, 2012 στο 2:30 μμ

    • My Brightest Diamond –δεν το ήξερα ούτε αυτό! Υπέροχο –πέταγμα και βούλιαγμα με απίστευτα γοητευτική λεπτομέρεια στην ενορχήστρωση. Οι δε παύσεις προς το τέλος…

      Σ’ ευχαριστώ για την αναλογία !

      Πάντα με αγάπη

      Σπύρος

      Μαρτίου 18, 2012 στο 6:55 πμ

  4. Α. Π.

    Σπύρο καλέ μου φίλε καλημέρα!
    Ποιητή και ονειρευτή που δε φοβάται
    και δεν μετανοεί στεφανωμένος
    με τα γιασεμιά του θάρρους.
    Να μας μιλάς συχνά μέ τη λεπταίσθητη
    μα στιβαρή φωνή σου.
    Καλό σαββατοκύριακο.

    Μαρτίου 17, 2012 στο 5:39 μμ

    • Ακριβή εγκαρδίωση τα λόγια σου Α. Π.

      Θα τα φυλάω…

      Σπύρος

      Μαρτίου 18, 2012 στο 7:01 πμ

  5. Γρηγόριος

    Η ελευθερία του ποιητή ως υπέρβαση κάθε φυσικού προκαθορισμού και το λυγμικό αντάτζιο να θρυμματίζει κάθε σύμβαση.
    Ο ποιητικός λόγος στα καλύτερά του.

    Μαρτίου 18, 2012 στο 8:54 μμ

    • Αγαπητέ Γρηγόριε είναι πολύ, πολύ τιμητικά τα λόγια σου….

      Άργησα να σου απαντήσω εξαιτίας έκτακτου προσωπικού προβλήματος.

      Σ’ ευχαριστώ από καρδιάς!

      Σπύρος

      Μαρτίου 20, 2012 στο 2:25 μμ

  6. George Trigas

    Τα ποιήματα εξαιρετικά! Γιά το πρώτο, συγκινήθηκα πολύ από το γεγονος ότι ο πατέρας μου ήταν φίλος του Φώτη Αγγουλέ (πέρασαν μαζί καποια χρόνια στην ίδια σκηνή στην εξορία) και το πρώτο κυριολεκτικά ποίημα που αποστήθισα είναι ενα ποίημά του όπου μιλά ένας Ρώσος στρατιώτης πάνω από ενα νεκρό Γερμανό στρατιώτη.
    » Και μες στα χίόνια θησαυρούς τ’ αρπαγο μάτι βλέπει
    Ξανθέ φονιά τι σ’ εφερε σ’ αυτήν εδώ τη στέππη».. κλπ. Εξαιρετικό ποίημα που καταλήγει¨
    …Κι η μνήμη σου, που της ζωής το νόημα λερώνει
    Θα’ ναι ενα στιγμα, ενας λεκές, πα στο κατάσπρο χιόνι. Φιλιά

    Μαρτίου 22, 2012 στο 7:36 μμ

    • Πολύ καλά το θυμάσαι το ποίημα, πρόκειται για «Το στίγμα». Κατά τα άλλα, μικρός που ‘ναι ο κόσμος!

      Α, υπάρχει και αφιέρωμα στον Αγγουλέ στο «πτερόεν»…

      Να τα λέμε πιο συχνά φίλε μου Γιώργο…

      Σπύρος

      Μαρτίου 23, 2012 στο 6:05 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s