Just another WordPress.com site

Αικατερίνη Τεμπέλη : τ’ άσπρα σεντόνια

Hotel des Rouges

Αν κάτι έχω ζηλέψει στη ζωή μου, αυτό είναι τ’ άσπρα σεντόνια. Τα κολλαρισμένα άσπρα σεντόνια των ξενοδοχείων, που κοιμούνται πάνω τους τόσοι άνθρωποι, κλαίνε, γελάνε, κάνουν έρωτα, διαβάζουν, πεθαίνουν, κι όμως… Όταν πας εσύ, ο νέος πελάτης, σε υποδέχονται άσπιλα. Κουβαλούν κάτι απ’ τη σιωπή που σεργιανάει σ’ όλα τα ξενοδοχεία Γ΄ θέσης, κάτι απ’ τους γέρους κυρίους που σε κοιτούν υποψιασμένοι στη ρεσεψιόν, κάτι απ’ τα παλιωμένα έπιπλα με το γδαρμένο, τόπους-τόπους, ξύλο…

Το ξέρεις καλά πως κάτι κουβαλούν, αλλά στο δέρμα σου φαντάζουν τόσο αθώα, τόσο καινούργια, τόσο άπιαστα. Σέρνεις τα δάχτυλα πάνω τους και αισθάνεσαι την ικανοποίηση του να δημιουργείς πτυχές. Σε κυριεύει η ψευδαίσθηση ότι εσύ πρώτος θα τα τσαλακώσεις. Κι όμως, όταν φύγεις, καλά το ξέρεις, θα μπουν στο πλυντήριο, θα σιδερωθούν και θα επιστρέψουν στο ίδιο κρεβάτι, το ίδιο αθώα, όπως σου παρουσιάστηκαν και σένα.

Ζηλεύω που δεν είμαι ένα άσπρο σεντόνι ξενοδοχείου. Ζηλεύω που δεν μπορώ να ξεγράψω –τόσο εύκολα όπως αυτά–, τους ανθρώπους που κοιμούνται στην αγκαλιά μου, τους ανθρώπους που με τσαλακώνουν αλλά κι αυτούς που με χαϊδεύουν στοργικά κι ακουμπούν πάνω μου ξένοιαστα.

Θα ‘θελα να μην έχω μνήμη. Να κυλιέμαι σε μυρωδιές, γεύσεις, χρώματα, ήχους και να ‘μαι ευτυχισμένος. Κι ύστερα να κοιμάμαι αθώος, τον ύπνο ενός μικρού παιδιού και να ξυπνώ ξανά tabula rasa. Όχι τόσο, γιατί το παρόν είναι οδυνηρό, όσο γιατί το παρελθόν είναι αξεπέραστο.

Αλήθεια, ποιος ηλίθιος είπε, ότι ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές; Ο χρόνος μολύνει τις πληγές, ξανά και ξανά, έτσι που να αισθάνεσαι πως γεννήθηκες μαζί τους, πως θέριεψες μαζί τους και πως θα πεθάνεις μαζί τους. Αυτό το τελευταίο είναι που δεν αντέχεται. Κοιτιέσαι στον καθρέφτη, μετράς τις πρώτες άσπρες τρίχες, τις πρώτες αχνές ρυτίδες και τις ίδιες παλιές πληγές.

Λες θα σπάσω τον καθρέφτη, θα λυτρωθώ βλέποντας τα κομματάκια του γυαλιού να χοροπηδάνε δαιμονισμένα εδώ κι εκεί, κι ύστερα θα χορέψω ξυπόλητος ένα ζεϊμπέκικο, έτσι για την πάρτη μου και θα ξοφλήσω τους λογαριασμούς μου με τη ζωή. Χα! Aπό δω πήγαν κι άλλοι. Δεν βαριέσαι όμως… Πήγαν και ξαναπήγαν. Σιγά μην φτάνανε στο τέρμα.

Hotel des Rouges… Ένα κλαδί αγγίζει το μπαλκόνι μου. Γραπώνομαι πάνω του με μια πείνα πρωτόγνωρη. Χαζεύω τ’ αυτοκίνητα που τρέχουν δαιμονισμένα, το βουητό των περιστατικών, τα μπαλκόνια με τ’ απλωμένα ρούχα, τα λευκά σεντόνια… Κρατάω την ανάσα μου και θυμάμαι. Γίνομαι ένα με κείνο το ξερό κλαδί. Κολλάω πάνω του. Επιχειρώ τη Λήθη. Ταξίδι στο κέντρο της Μιλτιάδου…

Α ι κ α τ ε ρ ί ν η  Τ ε μ π έ λ η

Πηγή

http://greekpoems.wordpress.com/2012/03/20/hotel-des-rouges-aikaterini-tempeli-poiima-poiisi/

6 responses

  1. pyrgia

    Tabula rasa… Ευχή ή κατάρα; Ευχή ίσως όταν ο πόνος κατακλύζει τη σκακιέρα σου και θέλεις να αναιρέσεις όλες σου τις κινήσεις. Ως ερασιτέχνης ηθοποιός (ακούγεται πολύ βαρύγδουπο, δεν είναι τέτοια η πρόθεσή μου) τρέμω το άσπρο σεντόνι. Μπαίνεις στη σκηνή και δε θυμάσαι τα λόγια σου. Απώλεια μνήμης χωρίς χάρτη της ζωής… Πόσο πιο καθαρός γίνεσαι χάρη στους λεκέδες των σεντονιών σου. Πόσο πιο καθαρή η ιστορική επίγνωση των ανθρώπων χωρίς σβησμένες μνήμες (ιδιαίτερα στις μέρες της κάλπης). Πόσος πόνος πίσω από τα άσπιλα σπίτια δυστυχισμένων γυναικών. Καθαρά σεντόνια, καθαρές μνήμες. Μια ευαίσθητη συλλογική χορδή.

    Πέρα από τις δικές μου φλυαρίες, το κείμενο μού άρεσε πολύ.

    Αρχοντούλα

    Μαΐου 5, 2012 στο 6:02 μμ

    • Ίσως έχεις δίκιο Αρχοντούλα, δεν ξέρω…. Θα πω όμως για κάτι που ξέρω :»Ο χρόνος μολύνει τις πληγές, ξανά και ξανά…» Σ’ ευχαριστώ για την πολύτιμη «φλυαρία» σου!

      Σπύρος

      Μαΐου 5, 2012 στο 6:23 μμ

  2. Σας ευχαριστώ πολύ για την δημοσίευση.

    Πραγματικά με συγκινεί και το βρίσκω εξαιρετικά τιμητικό εκ μέρους σας.

    Αν έχει σημασία, για να συμβάλλω λίγο στις σκέψεις όλων εδώ, να ομολογήσω πως διαφωνώ σε κάποια σημεία με τον ήρωα μου (θεωρώ τόσο σημαντική κι εγώ τη Μνήμη, Αρχοντούλα), αλλά σε κάποια άλλα ταυτίζομαι αναπόφευκτα μαζί του, Σπύρο.

    Θα τα ξαναπούμε λοιπόν. Έτσι κι αλλιώς, σας διαβάζω..

    Να είστε καλά!

    Μαΐου 5, 2012 στο 9:11 μμ

    • Εμείς σ’ ευχαριστούμε Αικατερίνη για το εξαιρετικό κείμενο. Να τα λέμε!

      Σπύρος

      Μαΐου 6, 2012 στο 6:02 πμ

  3. Κι εμένα μου άρεσε πάρα πολύ γιατί εκφράζει με εξαιρετικό λόγο μια μεγάλη αλήθεια, παρ’ ολα αυτά συμφωνώ απόλυτα με την Αρχοντούλα. Αν δεν υπάρχει μνήμη είτε ατομική είτε συλλογική, δεν υπάρχει και πρόοδος σε κανένα επίπεδο. Νομίζω ότι οι πληγές μας-έστω και ανεξίτηλες- είναι οι δάσκαλοί μας αρκεί να ασχολούμαστε όσο πρέπει με την ανάλυσή τους.Έτσι, φυσικά και δε θα τις ξεχάσουμε, θα φτάσουμε όμως στην αυτοσυνείδηση, γιατί κανείς μα κανείς δεν είναι ολοκληρωμένος άνθρωπος χωρίς πόνο, χωρίς πληγές.Τέλος, ο πόνος είναι άλλωστε που βγάζει τόση ομορφιά, όπως το έργο της Αικατερίνης Τεμπέλη…

    Μαΐου 6, 2012 στο 8:18 πμ

    • Ακριβώς, «…ο πόνος είναι άλλωστε που βγάζει τόση ομορφιά» στο θαυμάσιο κείμενο της Αικατερίνης.

      Σ’ ευχαριστώ για το ευαίσθητο σχόλιο.

      Σπύρος

      Μαΐου 6, 2012 στο 12:02 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s