Just another WordPress.com site

Ανδρέας Τσιάκος : Με συντροφιά τη μοναξιά του κόσμου – τρία ανέκδοτα ποιήματα

.

Paul Delvaux: L’ echo ou le mystere de la route

.

.

.

ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

.

Σε λίγο καιρό,

αυτό το θαυμάσιο γέλιο

θα γίνει η ελπίδα να σου ξαναπώ

–σ’ ένα Γαλάζιο Δούναβη–

πως ό,τι μεταμορφώνεται σε ύπαρξη,

με ύψιλον κεφαλαίο,

δίνει στους επόμενους τη σιγουριά

πως κάτι υπήρχε πριν από τον θάνατο

εξίσου δυνατό με την ζωή.

.

.

 

ΗΡΘΑ ΕΔΩ

.

Ήρθα εδώ,

για ν’ ανατείλω από το φώς

που δίνει

η δεύτερη σκιά των πραγμάτων.

 

Προσωρινός διασκεδαστής του σύμπαντος

προσπαθώ να φέρω εις πέρας

το νούμερο που χειροκροτεί

ο γελαστός ηλικιωμένος

στα πίσω καθίσματα της ιστορίας.

 

Μοναδικός μου τρόμος

είναι να μην ξέρω για ποιόν ν’ αρρωστήσω.

 

.

ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

(Αυτή η μελαγχολία

δεν ταιριάζει σε κανένα!)

Ενοχλητικές φοβίες.

Ο θάνατος που σε κάνει να μετανοείς.

–Πότε θα φύγεις για πάντα πατέρα;–

Οι δυστυχισμένοι,

οι κοπιαστικές δουλειές,

οι αναχωρήσεις που σου ξεσκίζουν τη καρδιά.

 

Τα κουρασμένα λόγια

τραμπαλίζουν στο κρεβάτι μου,

προσθέτουν το απέραντο

τεμαχίζοντας τις απαγορευμένες αγάπες.

 

Κι αυτός εκεί ο διαβάτης των νεκρών πεζοδρομίων,

γιατί εξακολουθεί να παίζει κρυφτό

στην εύθραυστη από καιρό,

εθνική οδό της μνήνης μου;

.

.

Α ν δ ρ έ α ς  Τ σ ι ά κ ο ς

.

Ο  Ανδρέας  Τσιάκος  γεννήθηκε το 1979 στο Άργος. Έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές: Πόσα ποιήματα χωράει ο σάκος; (2007) και Ασκήσεις Αναπνοής (2011), από τις εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑδΑ.

3 responses

  1. pyrgia

    Δεν πρόλαβα να δώσω την απαιτούμενη προσοχή στα δυο τελευταία. Το πρώτο, πάντως, μού άρεσε υπερβολικά, καθώς είναι σαφές, ποιητικότατο και λακωνικά μεστό νοήματος. proof of life
    Αρχοντούλα

    Μαΐου 12, 2012 στο 9:58 μμ

    • Συμφωνώ απολύτως σε όλα όσα γράφεις για το πρώτο ποίημα! Είναι πολύ καλός ο Ανδρέας Τσιάκος…

      Σπύρος

      Μαΐου 13, 2012 στο 10:46 πμ

  2. Όλα πολύ ωραία, αλλά ξεχωρίζω το δεύτερο…
    Για κάποιο λόγο ήρθαμε εδώ, ε;; Ξεκινάμε αυτό το ταξίδι με ελπίδα, θα ειρωνευτούμε κιόλας, μα ας βρεθεί Κάποιος στο τέλος που να αξίζει όλα αυτά που ζήσαμε και κάναμε. Στο τέλος, να επισφραγίσει Κάποιος την ύπαρξή μας. Υπάρχουμε έως ότου. Μέχρι να. Και μέγιστη απόδειξη ότι υπήρξαμε είναι ο Άλλος. Ακόμη κι έτσι: με την καθησυχαστική γνώση για ποιον…
    Πολύ μου άρεσε!

    ξι.

    Μαΐου 14, 2012 στο 8:44 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s