Just another WordPress.com site

Στέλιος Γεράνης : Αὐτὸν ποὺ ἐντός μου κατοικεῖ δὲν τὸν γνωρίζω

Rene Magritte : The Son of Man


Ομολογία ενοχής

Χωρὶς νὰ ὑπάρχει στὰ χαρτιὰ μιὰ καταδίκη εἰς θάνατον
περιπλανῶμαι σὰν φυγόδικος ἀπὸ τὴν πρώτη μου στιγμή.

Ὅλοι μοῦ λὲν πὼς εἶμαι ἀθῶος
γιατί σπανίως ἐννοοῦν τὰ πάμπολλά μου ἐγκλήματα.
Πὼς εἶμαι δήμιος, ἀσφαλῶς, δὲν τὸ πιστεύουν.
Μὰ ἐγὼ φοβᾶμαι. Γιατί• καλῶς γνωρίζω
πόσες ὡραῖες μου πράξεις καρατόμησα•
πόσες φορὲς κλάδεψα τοὺς βλαστοὺς μου•
πόσες φορὲς συναντήθηκα μὲ τὸν ἄλλο μου δαίμονα
κ’ ἔστριψα
στὴ μικρὴ
σκοτεινὴ
πάροδο.

Ὅλοι μοῦ λὲν πὼς εἶμαι ἀθῶος
γιατί δὲ βλέπουν
τὰ κρεμασμένα
στοὺς τοίχους
ὁμοιώματα•
τὰ συνετὰ καὶ δίκαια ἔργα μου δὲ βλέπουν
ἔτσι καθὼς περνοῦν σκυφτὰ
τὶς πύλες τῶν φερέτρων μου.

Ὅταν χτυπάει ὁ ἄνεμος τὴν πόρτα μου
τρομάζω: Τώρα —λέω— ἔρχονται νὰ μὲ συλλάβουν•
ἔρχονται νὰ μὲ ὑποχρεώσουν καὶ πάλι ν’ ἀρνηθῶ•
νὰ πῶ: Οὐκ οἶδα τὸν ἄνθρωπο.
Αὐτὸν ποὺ ἐντός μου κατοικεῖ
δὲν τὸν γνωρίζω.

Ὅλοι μου λὲν πὼς εἶμαι ἀθῶος
καὶ πὼς μπορῶ ἡσύχως ν’ ἀναπαύομαι•
νὰ περπατῶ ἀνενόχλητος στοὺς δρόμους•
γιὰ τοὺς κοινοὺς κακούργους μὲ ἀπέχθεια νὰ μιλῶ
καὶ ν’ ἀποσύρομαι χωρὶς
τὴν ἐντροπὴ τοῦ ἐνόχου.

Μὰ ἐγὼ δὲν ἀναπαύομαι. Τὶς νύχτες
μὲ κυκλώνουν οἱ σκιές. Ἄγρια φαντάσματα
καραδοκοῦν πίσω ἀπ’ τὶς πόρτες μου.
Καὶ δὲν μπορῶ νὰ εἶμαι ὁ διαυγής•
ὁ καθαρὸς καὶ ἀμόλυντος δὲν εἶμαι•
κι ἂς μὴν ὑπάρχει στὰ χαρτιὰ
μιά καταδίκη
εἰς θάνατον.

Σ τ έ λ ι ο ς  Γ ε ρ ά ν η ς

 

Ἀπὸ Σπύρου Κοκκίνη,  νθολογία Νεοελληνικς Ποίησης, 6η ἔκδ.,
Ἀθῆναι,  Ἔκδ. Ι.Δ. ΚΟΛΛΑΡΟΥ & ΣΙΑΣ Α.Ε., 2000.

 

Πηγή :

 

http://www.myriobiblos.gr/greekliterature/geranis_omologia.html

5 responses

  1. pyrgia

    Λοιπόν, επιχειρώ να αφήσω για δεύτερη φορά ένα σχόλιο, για αυτό το ποίημα που μου άρεσε πολύ, γιατί την πρώτη δεν με ήθελε ο δαίμων του wordpress.

    Διαβάζοντάς το, με ανακούφιση διαπίστωσα πως υπάρχουν κι άλλοι.
    είναι θαύμα πως αενάως η ψυχή κουβαλά μαζί της το δικαστή της. Όπως ο ψαράς του Wilde κουβαλούσε μαζί του τη σκιά του, την ψυχή του. Μού αρέσει η λέξη trial στα Αγγλικά. Ενέχει την έννοια της δίκης και της δοκιμασίας.
    Και παρά τον τραγικά αυτοσαρκαστικό τόνο του ποιητή, δεν μπόρεσα να μη χαμογελάσω αναγνωρίζοντας στην τόσο προσεκτική επιλογή των λέξεων τον οικουμενικό μας ιεροεξεταστή, τη συνείδησή μας.

    Αρχοντούλα

    Μαΐου 23, 2012 στο 12:20 μμ

    • Ναι Αρχοντούλα, έτσι είναι. Εξαίρετη η αναφορά σου στον Wilde, που μας πάει στο μοτίβο του Σωσία, του Double ή Doppelganger, από τον E. A. Poe μέχρι τον Yeats και πολλούς άλλους.

      «The other self ….. or the antithetical self … comes but to those … whose passion is reality».

      W. B. Yeats

      «The ‘I’ creates for itself a kind of opposite in its own products … and it can contemplate itself only in this kind of projection».

      Ernst Cassirrer

      «The unlived life always haunts the life we have lived as the ghost embodying the possibilites we have not selected».

      Paul B. Armstrong

      Θαυμάσιο το σχόλιό σου για ένα θαυμάσιο ποίημα.

      Σπύρος

      Μαΐου 23, 2012 στο 2:54 μμ

  2. pyrgia

    Δεν θα μπορούσα να το είχα διατυπώσει καλύτερα από τον Armstrong. Είστε μέσα στο μυαλό μου. Το συλλογικό ασυνείδητο…
    Αρχοντούλα

    Μαΐου 23, 2012 στο 4:52 μμ

    • Ναι, η διατύπωση του Armstrong δίνει όλη την ουσία …

      Σ’ ευχαριστώ

      Σπύρος

      Μαΐου 24, 2012 στο 8:50 μμ

  3. Reblogged this on a r t . and commented:
    πανέμορφο.Εγώ, Αυτό, Υπερεγώ.
    «όπου υπήρχε Κάτι, πρέπει να αναπτυχθώ Εγώ.»
    — Σίγκμουντ Φρόυντ

    Οκτωβρίου 9, 2012 στο 1:56 μμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s