Just another WordPress.com site

William Butler Yeats : Man has created death

Death

Nor dread nor hope attend
A dying animal;
A man awaits his end
Dreading and hoping all;
Many times he died,
Many times rose again.
A great man in his pride
Confronting murderous men
Casts derision upon
Supersession of breath;
He knows death to the bone
Man has created death.

W. B. Yeats (1865-1939)

9 responses

  1. E. A.

    Καλη σου μερα! Καλο Σαββατοκυριακο !

    Τι συμπτωση… !..
    Μολις πριν μεριλες μερες, διαβασα οτι ο ανθρωπος (οχι βεβαια, οτι δημιουργησε τον θανατο, οπως ποιητικα μας λεει ο Μεγαλος Γεητς) αλλα, οτι… ανακαλυψε τον ερωτα για να νικησει τον… θανατο… !

    Βλεπεις που με οδηγησαν οι συνειρμοι μολις διαβασα τον τιτλο της σημερινης αναρτησης σου στη κουγκλ… !

    Χαιρομαι ιδιαιτερα που οι πολλες… ρακες «στην υγεια σου» σε ανεβασαν ψυχολογικα και σε οδηγησαν στη σημερινη σου αναρτηση🙂

    Σεπτεμβρίου 22, 2012 στο 10:53 πμ

  2. mi mou tous kyklous tarate

    Σπύρο μου

    θα πρόσθετα αγγλιστί-γιατί έστι μου βγαίνει: death does not exist; it’s a non-entity, unless conceived by man.
    αλήθεια, το «supersession of breath» πώς θα το μετέφραζες;
    όπως πάντα, βαθύς και εφυέστατος ο ποιητής!

    Εύη

    Σεπτεμβρίου 22, 2012 στο 4:07 μμ

  3. E. A.

    Με αφορμη το παραπανω σχολιο της Κας Ευης, θα ηθελα να πω :
    1 .- οτι ο Ποιητης εδω – κατα τη ταπεινη μου αποψη – χρησιμοποιει τη λεξη
    «creation» με την ιδια εννοια/ερμηνεια που ο Στεφανος Ροζανης
    θα χρησιμοποιουσε, ισως, την εκφραση : ο θανατος δεν υπαρχει παρα μονο
    απο τη στιγμη που ο ανθρωπος του εδωσε αυτο το ονομα. Και βεβαια με
    αυτη την εννοια ουτε ο ερωτας υπαρχει παρα μονο… κ. λπ.
    Με αλλα λογια : «death does not exist, unless conceived by man» κατα την ανω σχολιογραφο.
    Οποτε,
    2 .- συμφωνω απολυτα μαζι της!

    Ευχαριστω και τους δυο σας!

    Σεπτεμβρίου 22, 2012 στο 4:53 μμ

    • Ε.Α. & Εύη,

      Θα μπορούσα να προσθέσω πολλά, αλλά — πολύ φοβάμαι — περιττά στον ευφυή σχολιασμό – διάλογό σας. Το ποίημα έχει μεταφραστεί πολύ παλιά — αν βρώ την απόδοση του εν λόγω στίχου (το βιβλίο είναι Οι Νομπελίστες της Λογοτεχνίας, κάπου χωμένο στη βιβλιοθήκη μου), θα την μεταφέρω κι εδώ. Μου φάνηκε αρκετά πειστική όταν την πρωτοδιάβασα.

      Η αλλαγή στη διάθεση οφείλεται, λίγο στις …ρακές, αρκετά στην αγάπη σας, και πολύ — οφείλω να το ομολογήσω — στη σημερινή μου τηλεφωνική κουβέντα με τη συνεργάτιδα του ιστολογίου, ποιήτρια Κερασία Γερογιάννη!!!!!!

      Σας ευχαριστώ και τις τρεις!!!!!!!!!

      Σπύρος

      Σεπτεμβρίου 22, 2012 στο 5:57 μμ

  4. Το θέμα λοιπόν είναι αν μπορεί η ψυχή να μένει ‘όρθια’, όπως το λέει υπέροχα ο Κίπλινγ:

    …If you can force your heart and nerve and sinew
    To serve your turn long after they are gone,
    And so hold on when there is nothing in you
    Except the Will which says to them: ‘Hold on’…

    Αυτό για μένα είναι ό,τι πιο αξιοθαύμαστο και γι αυτήν τη στάση σας σας συγχαίρω!
    Καλή ανάρρωση -στην πραγματικότητα τίποτε δεν μπορεί να μας νικήσει αν δεν το επιτρέψουμε εμείς οι ίδιοι.

    Καλή εβδομάδα!

    Σεπτεμβρίου 23, 2012 στο 6:08 μμ

    • Σ’ ευχαριστώ καλή μου albatross! Προσπαθώ να στέκομαι όρθιος, όσο μπορώ.

      Σπύρος

      Σεπτεμβρίου 24, 2012 στο 9:13 πμ

  5. Δεν είναι κακό να «τρέμεις» και να «ελπίζεις.» Σημαίνει ακριβώς πως δεν είσαι ζώο. Πόσο ήσυχα θα καθόμασταν στις σπηλιές μας ακόμη, χωρίς γλώσσα επικοινωνίας, χωρίς Προμηθέα, κάνοντας το απόλυτο τίποτα, αλληλοκαταστρεφόμενοι από την έλλειψη συνείδησης. Ο τρόμος και η ελπίδα δημιουργούν μουσική και ποίηση και ζωγραφική. Γιατί να χτίσεις το κάστρο, αν δεν ελπίζεις πως κάποιος άλλος θα το κατοικήσει και θα σε θυμάται, γιατί να το χτίσεις ΤΩΡΑ αν δεν τρέμεις πως η ζωή θα περάσει γρήγορα και δεν θα προλάβεις να το κάνεις;
    Άκουσα πολλές φορές τον τελευταίο καιρό ανθρώπους να λένε πως και εμείς είμαστε ζώα. Όχι. Έχουμε συνείδηση, πίστη για το Θεό και αγάπη για την τέχνη. Και τώρα ο Yeats μού πρόσθεσε κι άλλο ένα: έχουμε γνώση του θανάτου. Τί δώρο, αλήθεια! Τί δύναμη για συνεχή αγώνα!

    Αρχοντούλα

    Σεπτεμβρίου 24, 2012 στο 9:45 πμ

    • Δεν υπάρχει «βασιλική οδός» γι’ αυτό. Προσωπικά επιλέγω το δρόμο του γέροντος Πορφυρίου, γιατί ταιριάζει καλύτερα στην ιδιοσυγκρασία μου ή στις ανάγκες μου, νομίζω. Σ’ ευχαριστώ. Αρχοντούλα μου, για το μεστό σχόλιο.

      Με πολλή αγάπη,

      Σπύρος

      ΥΓ. Για να είμαι όσο πιο ειλικρινής μπορώ, πάντως, ποτέ δεν κατάλαβα εκρίνο το «Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λεύτερος…»

      Σ.

      Σεπτεμβρίου 24, 2012 στο 5:28 μμ

      • Συμφωνώ και επαυξάνω για το τελευταίο. Αν και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, έργα του όπως ο «Χριστός Ξανασταυρώνεται» τον διαψεύδουν.
        Η αν΄γκη του και μόνο να γραφτεί κάτι τέτοιο στον τάφο του μάλλον έρχεται ως αποκορύφωμα ψυχικού αναβρασμού. Τι θα κάναμε χωρίς ελπίδα…

        Σεπτεμβρίου 26, 2012 στο 9:29 πμ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s