Just another WordPress.com site

Κερασία Χρ. Γερογιάννη : Οι μικρές λεπτομέρειες (3)

.

.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ

.

Νερά της Λήθης, της Στυγός

κι αναπαμού ταξίδι

τα κόμιστρα κι ο οβολός

σα λάθη πληρωμένα

εννιάστροφος, εννιάπλεχτος

συγκρατημός και χρέος

εκεί στα μαύρα ύδατα

σαν ορισμός αρχαίος

σαν όρκος που ξεχάστηκε

κι εκδίκηση προσμένει

κρατεί κλειστά τα βλέφαρα

τα χείλια κλειδωμένα

πλεύση πικρή κι ανείπωτη

σφιγμένη στο σουδάρι

που νά ’βρει όχθη γλυτωμού

νάρδο και ευωδία

σαν ιλασμός απλώνεται

σε υπόγεια Αχερουσία

πλεγμένο μες στα νούφαρα

πνιγμένο σα παιδάκι

λικνίζεται το ψέμα μας

ανθός και φυλλαράκι.

 3-1-2011

.

.

ΕΛΕΝΗ

.

Πώς βρέθηκα ένοχη;

Ποιος κριτής σκληρός

με καταδίκασε;

 

Τ’ όνομά μου έγραψε

την ιστορία μου

απ’ όταν μου δόθηκε.

 

Η άλωσις είμαι εγώ,

η ωραία άλωσις.

2011

.

 

ΕΚΑΒΗ

.

Δε θέλω παρηγοριές

θέλω να θρηνήσω

χωρίς περισπασμούς.

 

Κι αν λυπημένη φανώ

δε θέλω αδιακρισίες

και σχόλια επαινετικά,

 

πως τάχα άντεξα,

να λείπουν.

.

.

ΕΚΑΒΗ Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΜΕΝΗ

.

Σαν κράτημα ανεπαίσθητο, σα λύπη, σαν αχός

και  θρήνος που σηκώνεται απ’ των γκρεμών τα βύθη

ανέμου μοιάζει βουητό ή λύκος μανιακός

κι ορμάει πάνω στα όνειρα, στην παιδική μας λήθη.

 

Τόση αφέλεια μάζεψε ο πρώτος μας καιρός

που άχρηστα τα χρόνια μας σαν πέπλος τα τυλίγει

του τέλους μας του άδοξου ο βέβαιος μαρασμός.

 

Τα πυρωμένα μάτια μου θα σβήσω με νερό

θαλασσινή θεά και σκύλα λυσσασμένη

τις νύχτες τις αφέγγαρες Πότνια θ’ αλυχτώ

στα δείπνα μου τ’ ανίερα αιματοβαμμένη.

 

Στα κάστρα μου τ’ απόρθητα, στα σκοτεινά μου δάση

ο χρόνος μου εστάθηκε σαν ιερή σιωπή

κύλισαν απ’ τα μάτια μου όλα όσα είχα χάσει

κι ήταν σα να ’φυγε μαζί μ’ αυτά η ζωή …

 

Κι αράχνιασαν τα μέλη μου, το στόμα, τα μαλλιά μου

έν’ άχαρο κι ακίνητο απόμεινα στοιχειό

κι ως μαύρισαν οι ορίζοντες, μαύρισε κι η καρδιά μου

που χτύπο – χτύπο μέτρησε για γη τον ουρανό.

 

Και λόγιασε στο πρόσωπο αυτό το πετρωμένο

σα μακρινό πια όνειρο και δανεισμένη γη

το λόγο τον αρχέγονο τόσο καλά ειπωμένο

σ’ ενός χορού το χτύπημα για ν’ αναμετρηθεί

 

με του θανάτου τη ριξιά σε τόπο μου χαμένο

που αλύπητα κι απρόσμενα στα στήθη θα δεχτεί.  

2012

.

Κ ε ρ α σ ί α  Χ ρ.  Γ ε ρ ο γ ι ά ν ν η

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s