Just another WordPress.com site

ΑΛΕΞΑΝΡΟΠΟΥΛΟΥ (ΑΡΧΟΝΤΟΥΛΑ)

Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου : … a dwelling of husband and wife …

.

.

Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου

.

.

.

Marital foetus

.

All things considered,

I saw it coming,

temperature’d risen

I felt such famine.

 

I watched you passing,

eyes filled with chores,

and hated fasting,

craved for your shores.

 

My being, swollen,

dreamed of embraces,

your love, delivered,

in secret places.

 

Humour my cravings

my love deliver,

out of your savings

in lust and fever.

 

.

A matchbox in the rain

.

Unprotected piece of a house

exposed to fierce drops of water

prone to melt away in mud

like a music box in a matchbox,

unbelievable and unnecessary

and yet there,

a dwelling of husband and wife

to nest and breed

their young

willing to go away

and build their own music matchboxes,

stronger and safer

yet still

exposed to the ruthless transparency

of falling water.

 

(Pyrgos, Greece,28/12/2005)

 Α ρ χ ο ν ο ύ λ α   Α λ ε ξ α ν δ ρ ο π ο ύ λ ο υ

.

Advertisements

Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου: Ίχνη…

INTERMEZZO

{απόσπασμα}

Με το πέρασμα του χρόνου, δεν είμαστε παρά ίχνη του πρότινου «είναι» μας, ολογράμματα στη μνήμη των ανθρώπων, όλοι κοινωνοί σε μια συλλογική μνήμη από παραστάσεις και πρόσωπα και σώματα, αναγνωρίσιμοι και υπαρκτοί χάρις σε αυτή και αενάως κυνηγώντες το άπιαστο είδωλο που ήμασταν ή θα μπορούσαμε να γίνουμε βάσει αυτής. «Ειδωλολατρεύοντες» ακόμη και μέσα στην ίδια την κατάνυξή μας, εκεί που το παρόν θα έπρεπε να μας συνεπαίρνει σε μυστηριακή συνάθροιση σωμάτων και ψυχών όντων και όχι απόντων….

Α ρ χ ο ν τ ο ύ λ α   Α λ ε ξ α ν δ ρ ο π ο ύ λ ο υ

.


Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου : «πού χάθηκες, αγάπη μου», αλυχτούσα

.

.

.

Χαμένη στη μελάνη

 .

Κάπου ανάμεσα

στα σύμφωνα και τα φωνήεντα

χάθηκες απ’ τα μάτια μου

 .

Όσο κι αν σε αναζήτησα

κάτω από αποστρόφους

άνω τελείες και αποσιωπητικά,

.

Αληθινά

«πού χάθηκες, αγάπη μου», αλυχτούσα

ώρες ολόκληρες να έρθεις καρτερούσα.

.

Τελείες και κόμματα προσπέρασα

στις παύλες γέφυρες απέναντι περνούσα,

με δυσκολία στα θαυμαστικά σκαρφάλωνα

κι απ’ τα στενά τελειώματα

σύντομων στίχων

κάτω ως τα υποσέλιδα

βαριά κατρακυλούσα.

 .

Απ’ την προμετωπίδα κάβους λύνοντας

τα απανωτά κύματα των σελίδων σου

με το σκαρί μου έσκισα,

μα με ορμή, ακυβέρνητη, στον κολοφώνα σου άραξα

 .

Φώναξα

«Τίποτα, αγάπη, τίποτα»

μα χάθηκαν τα λόγια ανείπωτα.

.

Γραμμή γραμμή

τα λόγια σου κατέβηκα

και άλλα τόσα ανέβηκα

μήπως και σε προφτάσω

.

Το χάδι σου λαχτάρισα καθώς,

λατρευτικά φυλλομετρούσες τις σελίδες,

μα εσύ λόγια διαβάζοντας,

για ένα κορμί που πια δεν έχω,

δε με είδες.

 .

Αόρατη πασχίζοντας με αντίβαρο το σώμα

να σ’ εμποδίσω να κλείσεις το βιβλίο,

με δάκρυα τρύπησα το εξώφυλλο

μουσκεύοντας τα απλά των στιγμών μας στοιχεία, του τυπογράφου

το άκαρδο όνομα διαγράφοντας

 .

Εκείνου που άσκεφτα μάς χώρισε,

«αγάπη, αγάπη μου» εκλιπάρησα,

τυπώνοντας τείχη ανάμεσά μας

τα δεκαεξασέλιδα

γεμάτα απ’ των ζεστών

λόγων σου τα νοήματα

εκείνα που παλιά κρυφοψιθύριζες

άγραφα μεσ’ στ’ αυτιά σαν χάδι.

 .

Σαν δάκρυ εκατρακύλησα

στο επόμενο βιβλίο,

σε νέες περιπέτειες

με δράκους κεφαλαίους,

σπήλαια ερωτηματικά

και μάγισσες οξείες.

.

Εσύ, ανύποπτος ξανά,

με το μυαλό στα λόγια,

από το χέρι μ’ έπιασες

να πάμε για το δείπνο,

το πρωινό, τη βόλτα μας

 .

Κι εγώ σε ακολουθούσα,

ξέροντας πως στο χτύπο

κάθε καρδιάς, εσύ άκουγες

ριματοπλέχτη στίχο.

.

Α ρ χ ο ν τ ο ύ λ α   Α λ ε ξ α ν δ ρ ο π ο ύ λ ο υ

.

[Η Α. Α. είναι καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας στη ΔΕ – Μεταφράστρια, Πτυχιούχος ΤΑΓΦ Αθηνών. Μεταπτυχιακό (ΜΑ) στη «Μετάφραση-Μεταφρασεολογία». Εκδόσεις: Ποίηση, Θέατρο, Δοκίμια, Άρθρα, Μεταφράσεις. Παράλληλες  Δραστηριότητες: Εικαστικά, Θέατρο. Αυτή είναι η τρίτη συνεργασία της με το πτερόεν.]

.


Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου : Μεταμόρφωση




 

Rene Magritte :

La recherche de l’ absolu

 

 

 

Μ Ε Τ Α Μ Ο Ρ Φ Ω Σ Η

Μεταμόρφωση εσύ,
άμυνας όπλο
και επίθεσης βάναυσο βέλος
της επιβίωσης των όντων
κανόνα απαράβατε

γητεύτρα χορών ερωτικών
της γης απαράλλαχτη σύντροφε
στων εποχών την περιδιάβαση,
σύζυγε των όντων
του νου ερωμένη,

στο ναό σου εδώ προσπέφτω,
στο κουκούλι μου μέσα υποκλίνομαι
τρέμοντας του ονόματός σου
την αυτοαναίρεση

(ανέκδοτο ποίημα)

 

Α Ν Α Ζ Η Τ Η Σ Η

Ραβδοσκόπος τρελός
ο ποιητής
ώρες πολλές μού μιλούσε
για την εικόνα μιας γυναίκας
που αιώνες αναζητούσε
στα υποδόρια περάσματα.
Ώρες πολλές
δίπλα του
κοιτούσα
μια μορφή κρυμμένη στη σκιά του
απέναντί μου στο τραπέζι
να σκουπίζει τη σάλτσα απ’τα ρούχα του
και να τού κόβει το ψάρι
να τού δίνει τα χάπια του
και το πιρούνι.

Εκείνος ατέρμονα επιθεωρούσε
τα νεφελώματα
αιώνες τώρα, λέει,
για να ορίσει
την ιδανική γυναίκα,
σκεπάζοντας με τη σκιά του
τη γυναίκα του.

 

Μ Ο Ν Ο   Δ Ε Δ Ο Μ Ε Ν Α

Είμαι σάρκα από τη σάρκα σου,
μέλι από την κυψέλη σου,
Είμαι αίμα από τις φλέβες σου
από τα μάτια σου νερό
Κι όμως,
σάρκα από τη σάρκα μου
δεν κλείνει τις πληγές σου
το μέλι μου κυψέλη δε σού στήνει
το αίμα μου τρέμει
να σπάσει τη φλέβα
να ξεχυθεί
να καθαρίσει το δικό σου
και τα δάκρυά μου
τα μάτια σου θα καίνε.

 

Α ρ χ ο ν τ ο ύ λ α   Α λ ε ξ α ν δ ρ ο π ο ύ λ ο υ

Από τη συλλογή Ψάχνω Στιγμές, Εκδόσεις Στεφανίδη, Αθήνα  2009

 

[Η Α. Α. είναι καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας στη ΔΕ – Μεταφράστρια, Πτυχιούχος ΤΑΓΦ Αθηνών. Μεταπτυχιακό (ΜΑ) στη «Μετάφραση-Μεταφρασεολογία». Εκδόσεις: Ποίηση, Θέατρο, Δοκίμια, Άρθρα, Μεταφράσεις. Παράλληλες  Δραστηριότητες: Εικαστικά, Θέατρο.]

 

 

 

 


Αρχοντούλα Αλεξανδροπούλου: ψυχές καιόμενες

 

 

 

 

 

Κ   Ε   Ρ   Ι   Α  

 

 

Κεριά
Κέρινα ομοιώματα του ήλιου
φλόγες τρεμάμενες
ασθμαίνουσες μπροστά
στο αναπόφευκτο της πλήρους καύσης

Μυστήριο
η χαρούμενη λάμψη στα μάτια μας
η χαρά στη θέα τους

Σώματα που καίουν τις σάρκες τους
Μάρτυρες του μυστηρίου
στα καντηλέρια των ναών
Οι εκκλησίες καθημερινά αποτεφρωτήρια κεριών

Ψυχές καιόμενες που σπεύδουν άνωθεν
τυλιγμένες στον ιερό καπνό
του θυσιαστηρίου τους.

Η Ρώμη μπροστά στα μάτια μας
στις φλόγες να καίγεται συθέμελα
τυλιγμένη στις ψαλμωδίες του Ρωμανού,
ενθύμημα του Νερώνειου έπους που ποτέ δε γράφτηκε.

Δεκάδες χιλιάδες κλώνοι τού Πέτρου
φλέγονται πάνω στους σταυρούς τους
Η χώρα μου μια απέραντη Ρώμη
που καίγεται στις κατακόμβες της
κάθε Κυριακή.

Οι ιερείς, πανίσχυροι στην ταπεινότητά τους,
να καθοδηγούν άνωθεν
τις φλεγόμενες ψυχές των κεριών.
Μια ψυχή και ένα μαρτύριο
σε κάθε καύση
Μια θυσία

Η ματιά σου πάνω τους, Μιχαήλ,
το γέλιο σου…

Είναι, εν τέλει, άγγελέ μου, σωστό
να σε επιπλήττω που τα σβήνεις;
Μήπως με κάθε φύσημά σου,
μήπως δεν είναι αλήθεια;

Σωτήρα εσύ, Μιχαήλ,
των κέρινων ψυχών,
με κάθε σου φύσημα
τί αγαλλίαση,
λυτρώνεις τις ψυχές απ’ το μαρτύριο

Μήπως εγώ, Κύριε, εν τέλει, δε θυσιάζω
φλέγοντας κάθε μέρα ό,τι ο Μιχαήλ λυτρώνει;

Μήπως εγώ, Κύριε, εν τέλει,
Νέρωνας αυτοτιμωρούμενος,
ζητώ νυχθημερόν την τιμωρία σου
καίγοντας συθέμελα τη Ρώμη;

 

 

. . . . . . . . . . . .

 

 

 

D  R  U  N  K  E  N    B  U  T  T  E  R  F  L  Y

 

 

Would they have burned me as a witch
if I told you carelessly
moments before draining the wine glass
body screaming at highest pitch,

«Come, be my fairy-queen’s obedient ass
donkeying away mercilessly
my every wish-abiding thought,
bonding, despite our different class?»

Indulge me, in your web I’m caught,
flying about you lustily,
I know I’ll die in your embrace
moments before they cast my lot.

 

 

Α ρ χ ο ν τ ο ύ λ α   Α λ ε ξ α ν δ ρ ο π ο ύ λ ο υ

[Καθηγήτρια Αγγλικής Γλώσσας στη ΔΕ – Μεταφράστρια, Πτυχιούχος ΤΑΓΦ Αθηνών. Μεταπτυχιακό (ΜΑ) στη «Μετάφραση-Μεταφρασεολογία». Εκδόσεις: Ποίηση, Θέατρο, Δοκίμια, Άρθρα, Μεταφράσεις. Παράλληλες   Δραστηριότητες: Εικαστικά, Θέατρο.]