Just another WordPress.com site

ΚΑΚΑΚΗ (ΞΕΝΙΑ)

Σπύρος Ηλιόπουλος / Ξένια Κακάκη : Πτερόεν / Alado

.

.

.

Marc Chagall: Above the Town

.

.

.

.

Π τ ε ρ ό ε ν

                                  [στην Αφροδίτη Αλεξανδροπούλου]

Πάμε λοιπόν
σε κείνα τα τοπία, που –θυμάσαι;–
ξεχείλιζαν στα μάτια μας οι ανατολές των ηδονών
μέσα σε ουράνιες πτήσεις παράξενων πτηνών
στις αντιστίξεις των φωνών πάλλευκων αγριόκυκνων
σαν ξέφευγαν απ’ της ψυχής μας τα ορθάνοιχτα παράθυρα
και ζυγιαζόντουσαν ψηλά, στο άπειρο στερέωμα,
σαν τώρα, τούτη τη βλογημένην ώρα
που, μες σ’ ένα όραμα, πανέμορφη αναδύθηκες
στης θύμησής μου το αίθριο.

Κι έλα και φόρεσε μαζί μου
εξωτικού πτηνού φτερά, τόσο ψηλά ν’ ανυψωθούμε
ώς να χαρίσουμε στον Κόσμο και τα πράγματα
και στα παλιά, λησμονημένα μας ινδάλματα
κείνη τη λεύτερη, των παιδικών μας χρόνων όψη
κείνη την πρώτη κι αλλοπρόσαλλη Αποκάλυψη.

Κι έπειτα, με το δείλι,
ας πετάξουμε, πτερόεσσα, και πάλι
φτεροκοπώντας αγκαλιά μέσα στο Φως
στην τελευταία μας χαρούμενη τροχιά
σ’ ένα διπλό κι ατέρμονα χορό
μιας μεταμορφωμένης πεταλούδας.

.

Σ π ύ ρ ο ς  Η λ ι ό π ο υ λ ο ς

.

.

A l a d o

.

Vamos entonces
a aquellos paisajes que, ¿recuerdas?,
se desbordaban ante nuestros ojos los amaneceres de los placeres
dentro de vuelos divinos de aves insólitas
en los contrapuntos de las voces de blancos cisnes cantores
mientras se escabullían de las ventanas abiertas de nuestra alma
y equilibraban en lo alto, en el cielo infinito,
como ahora, esta hora bendita
que, dentro de una visión, te emergiste preciosa
en el patio de mi recuerdo.

Ven conmigo y vístete de
alas de ave exótica para elevarnos tan alto
hasta obsequiar al Mundo y a las cosas
y a los ídolos viejos y olvidados
aquel aspecto libre de nuestro tiempo de infancia
aquella Revelación primera y extraña.

Y luego, al atardecer,
volemos, mujer alada, otra vez
aleteando abrazados hacia la Luz
en nuestra última órbita alegre
en una danza doble y eterna
de una transformada mariposa.

.

Poema: S p i r o s  I l i ó p u l o s

Traducción al español:  X e n i a  K a k a k i

.

.

.

Advertisements

Ξένια Κακάκη : Άστρο νετρονίων

 

 

 

Ξ έ ν ι α  Κ α κ ά κ η: Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1978. Σπούδασε Ισπανική γλώσσα & πολιτισμό στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές  Μετάφρασης – Μεταφρασεολογίας με κατεύθυνση την ισπανική γλώσσα στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δουλεύει ως μεταφράστρια, διδάσκει, γράφει, της αρέσει πολύ να διαβάζει  και  είναι λάτρης του υπερρεαλισμού. Έχει συμμετάσχει σε λογοτεχνικά περιοδικά και διατηρεί blog. Έχει εκδώσει  μια συλλογική μετάφραση και η πρώτη της ποιητική συλλογή προσπαθεί να αντλήσει κουράγιο για να βρει κι αυτή, ίσως, το δρόμο της.


                                                       

 Silena : Cosmic Fusion
 http://silenapaintings.blogspot.com/ 

 

 

 

Άστρο νετρονίων

Κουβαλάς τώρα τόνους αστρικής σκόνης
στο πέρασμά σου όλα χάνονται πίσω σου
χιλιάδες έτη φωτός μακριά από τη Γη
νεφέλωμα σκόνης νεφέλωμα ισορροπιών
και στο κέντρο επιθανάτια έκρηξη
σουπερνόβα μιας παλιάς ζωής
εσύ η σουπερνόβα μου
εγώ η αστρική σου
Σκόνη.

 

Ο Τεχνίτης

Σε θαυμάζω γιατί δουλεύεις την τέχνη της απλότητας
της αβρότητας
της λιτότητας
Ευγενή μου Τεχνίτη.

Τις στιγμές αγκιστρώνεις στο τώρα τους
τις μνήμες στο πάντα τους
τις ελπίδες στο σύμπαν τους
Σοφέ Εσύ Τεχνίτη.

Μα με κλείνεις μέσα σ’ αυτό που δεν ειπώθηκε
που δεν ειδώθηκε
που δεν ακούστηκε
Πλανευτή Τεχνίτη μου.

Σε λατρεύω:
Κατέχεις την τέχνη της έλλειψης κι ανυπαρξίας.
Απόντα Τεχνίτη.

 

Ορφάνια

Οι φόβοι του και μαζί οι ελπίδες του
εξαφανίστηκαν
κοιτώντας τη βροχή
όλη νύχτα
όλα έφυγαν
μαζί με το νερό
λευκά στίγματα σε μαύρο φόντο
μονάχα απέμεινε ορφανός
ορφανός
από
ζωή.

 

Θάνατος

Με όσο πάθος γεύτηκα τον Έρωτα
τόσο τώρα περιπλανιέμαι σαν
Θάνατος.

Ξ έ ν ι α   Κ α κ ά κ η


Νάνος Βαλαωρίτης : Παραγραφές / Prescripciones

 

 


 

Giorgio de Chiricho: Mobili in una Vale


 

 

ΠΑΡΑΓΡΑΦΕΣ  ΕΝΑ,  ΔΥΟ,  ΤΡΙΑ

 

Η διάλυση είναι μεγάλη φθείρονται
Οι κουρτίνες παλιώνουν φεγγίζουν
Αρχίζουν να φαίνονται οι κλωστές
Και τα πόδια αυτών που περνάνε απ’ έξω

Τα λόγια θρυμματίζονται, οι εκφράσεις
Χάνουν την συνοχή τους τη φρεσκάδα τους
Κουράζονται ξεθωριάζουν τα γράμματα
Τσαλακώνεται το νόημά τους

Οι κλειδώσεις μου χαλαρώνουν
Πέφτουν στριφογυρίζοντας
Σαν χτυπημένα πουλιά
Μ’ έναν παράξενο γδούπο

Οι προτάσεις ξεφτίζουν όλα αλλάζουν
Οι λέξεις που λέγαμε με τόσο πάθος
Ακούγονται ολότελα ξένες
Κομμένες στα δυο απ’ των βαποριών τις καρένες

Οβίδες σφυρίζουν επάνω απ’ τα κεφάλια μας
Τραίνα τρέχουν σε τροχιές ανώμαλες μέσα στη νύχτα
Τα μάτια του Οβιδίου γεμίζουν δάκρυα
Σαλιγκάρια αφήνουν χνάρια που φέγγουν στο δάσος

Εισχωρούν στο μυαλό μου αλλοιωμένες οι φράσεις
Η διάβρωση των ιδεών ραγίζει καρδιές
Η σκόνη μαζεύεται πάνω στα έπιπλα
Επάνω στα γυμνά σου μέλη τα χάδια μου εξαντλήθηκαν

Επάνω στα τέλειά σου δόντια μάτια ο κόσμος χτυπιέται
Στο ξύλινο στήθος σου δυο βυζιά σταυρωμένα
Το δάσος της ήβης στην κοιλιά κυματίζει
Σβησμένο από το χέρι του καιρού το πρόσωπο λείπει.

Ώκλαντ, 1986-1987

(Νάνος  Βαλαωρίτης, Ήλιος ο δήμιος μιας πράσινης σκέψης, Εκδόσεις  Καστανιώτη, Αθήνα 1996)

 

 


PRESCRIPCIONES UN, DOS, TRES

 

La destrucción es grande se desgastan
Las cortinas viejas y raídas
Empiezan a aparecer hilos
Y las piernas de paseantes

Las palabras se hacen añicos, las expresiones
Pierden su coherencia su frescor
Las letras se cansan se desvanecen
Se arruga su sentido

Mis articulaciones se relajan
Caen dando vueltas
Como pájaros heridos
Con un ruido sordo extraño

Se apagan las oraciones todo cambia
Las palabras que decíamos con tanta pasión
Suenan totalmente extrañas
Sesgadas en dos por las quillas de los buques

Unos proyectiles silban sobre nuestras cabezas
Los trenes corren en órbitas irregulares en la noche
Los ojos de Ovidio se llenan de lágrimas
Caracoles dejan sus rastros que lucen en el bosque

Las frases entran alienadas en mi cabeza
La corrosión de las ideas rompe los corazones
El polvo se junta sobre los muebles
Mis caricias se agotaron sobre tus miembros desnudos

Sobre tus dientes perfectos la gente llora y patalea en vano
En tu pecho de madera dos tetas crucificadas
El bosque del pubis oscila en el vientre
Borrado por la mano del tiempo falta el rostro.

Auckland, 1986-1987

 
(Nanos Valaoritis, Sol el verdugo de un verde pensamiento, Kastaniotis Editorial, Atenas 1996)

Ανέκδοτη Μετάφραση :   Ξ  έ  ν  ι  α    Κ  α  κ  ά  κ  η

 

 

 

Giorgio de Chiricho: Piazza d’ Italia

 

 

 

 

Η  ΖΩΗ  ΜΟΥ  ΜΕΤΑ  ΘΑΝΑΤΟΝ  ΕΓΓΥΗΜΕΝΗ

 

Θα συνεχίσω άραγες να γράφω και μετά θάνατον; Έχω γράψει σε ώρα τροπικής θύελλας τις παραμονές του τέλους κι όταν το πλοίο βυθιζόταν τραγούδησα στο κατάστρωμα κι όταν γκρεμίζονταν οι πυλώνες του ναού, έκρουσα τις φωνητικές μου χορδές με την τελευταία μου πνοή…

Έγραψα σε ώρες συσκότισης λόγω διακοπής ρεύματος, σε ώρα ψυχικού κλονισμού, παγιδευμένος κάτω από χαλάσματα χωρίς αέρα κι αντικρίζοντας εκτελεστικά αποσπάσματα δικτατοριών. Έγραψα ακούγοντας εκκωφαντικές συναυλίες σκληρού ροκ και στο κρεβάτι μου όταν κοιμόμουνα: τώρα χρειάζομαι μόνο χαρτί και καλαμάρι και θα συνεχίσω να γράφω στον αιώνα τον άπαντα.

Μα που θα βρω χαρτί και καλαμάρι στον τάφο;

Χμ, δεν το ‘χα σκεφτεί αυτό. Θα πρέπει να τα παραγγείλω εγκαίρως από πριν. Και σε μεγάλες ποσότητες. Μα τι θα κάνω αν σαπίσει; 

Τότε θα πρέπει να γράψω με πνευματική πένα, σε πνευματικό χαρτί. ΄Η ακόμα καλύτερα, θα υπαγορεύσω σε κάποιο συγγραφέα που ζει στοιχειώνοντάς τον αφού πεθάνω.Έτσι άλλωστε ο τυφλός Μίλτωνας δεν υπαγόρευε στην κόρη του κάθε μέρα τη συνέχεια του Απολεσθέντος Παραδείσου, όπως την είχε σκεφτεί την προηγούμενη νύχτα, κι ο Iρλανδός Φέργκους Μακρόιχ δεν υπαγόρεψε το επικό αφήγημα του «Τέιν» από το μνήμα του, σε κείνον που το κατέγραψε, κι ο Όμηρος δεν έκανε έκκληση στις Μούσες να τον βοηθήσουν με την Ιλιάδα και την Οδύσσειά του, κι όπως μαρτυρούν οι ηθοποιοί που φτιάξανε την πρώτη έκδοση των έργων του —το χέρι του Σαίξπηρ έγραφε απευθείας ό,τι σκεφτότανε χωρίς να σβήνει ποτέ του τίποτα, κι ο Ουίλιαμ Μπλέικ δεν αντέγραφε τον Μίλτωνά του από ένα άλλο μεγάλο ποίημα  που υπήρχε κάπου στο Υπερπέραν, κι ο Βυάσα δεν υπαγόρευε από μνήμης την «Μαχαμπαράτα» στον ελεφάντινο θεό της γραφής Γκανέσα, κι ο Αριστέας δεν έγραψε την «Αριμασπεία» επιστρέφοντας από τους νεκρούς, κι ο Ντάντε δεν έκανε το ίδιο ταξίδι Στη μέση του δρόμου της ζωής του,  κι όπως μας λέει ο Πλάτωνας, ο Αρμένιος ΄Ηρ δεν περιέγραψε τον Κάτω Κόσμο με πολλές λεπτομέρειες, κι όλοι αυτοί οι Σαμάνες της Κεντρικής Ασίας δεν κάνουν ταξίδια νοερά στον άλλο κόσμο περιγράφοντάς τον την ίδια ώρα στο ακροατήριο τους, κι ο Οδυσσέας δε ξαναγύρισε από τον Άλλο Κόσμο περιγράφοντας τον την ίδια ώρα στο ακροατήριο τους, κι ο Οδυσσέας δε γύρισε από το Υπερπέραν ύστερα από 20 χρόνια, μόνο και μόνο για να ξαναφύγει αμέσως για άλλες περιπέτειες, κι ο Ουίλλιαμ Μπάτλερ Γέητς δεν έγραψε το “Όραμα”  από πνεύματα που μιλούσαν μες απ’ τη γυναίκα του σε κατάσταση ύπνωσης […]  

 

(Νάνος Βαλαωρίτης, Η Ζωή μου μετά θάνοτον εγγυημένη, Εκδόσεις  Νεφέλη, Αθήνα 1993)



Jorge Luis Borges : Στιγμές


Ο  Borges σε φωτογραφία της Elsa Dorfman

(αρχές δεκαετίας του ’70)

 

 

~

Αν μπορούσα τη ζωή μου να ζήσω εξ’ αρχής,
στην επόμενη θα προσπαθούσα να κάνω λάθη πιο πολλά.
Τέλειος τόσο να ‘μαι δεν θα προσπαθούσα
και πιότερη ξεκούραση θ’ αποζητούσα.
Ανόητος θα ήμουν πιο πολύ απ’ ό,τι υπήρξα
και λίγα πράγματα στα σοβαρά θα έπαιρνα.
Πιο λίγο την υγεία μου θα πρόσεχα,
περισσότερο  τον κίνδυνο θ’ αποζητούσα,
ταξίδια πιο πολλά θα έκανα.
Πιότερα δειλινά θ’ ατένιζα,
σε περισσότερα βουνά θ’ ανέβαινα,
σε περισσότερα ποτάμια θα βουτούσα.
Σε τόπους νέους πιο πολλούς θα πήγαινα,
θα ‘τρωγα παγωτά περισσότερα, λιγότερα κουκιά.
Προβλήματα θα είχα πιο πολλά πραγματικά
από εκείνα που στη φαντασία μόνο υπάρχουν.

Ήμουν απ’ τους ανθρώπους που έζησαν λογικά
και γόνιμα της ζωής κάθε στιγμή.
Είχα, βεβαίως, και στιγμές ευτυχισμένες.
Αν όμως ξαναγύριζα θα προσπαθούσα
μονάχα τις καλές στιγμές να έχω.

Γιατί, αν δεν το ξέρετε, μόνο από τούτες είν’ η ζωή φτιαγμένη:
από στιγμές. Το τώρα μην το χάνετε λοιπόν.

Ήμουνα ένας απ’ αυτούς που ποτέ τους,
πουθενά χωρίς θερμόμετρο δεν πάνε,
χωρίς τη θερμοφόρα,
χωρίς ομπρέλα κι αλεξίπτωτο.
Αν ζούσα τη ζωή ξανά, μ’  αποσκευές πιο λίγες θα ταξίδευα.

Αν ζούσα τη ζωή ξανά,
ξυπόλυτος θ’ άρχιζα να βαδίζω απ’ την αρχή της Άνοιξης
και θα συνέχιζα ξυπόλυτος ώς του φθινόπωρου το τέλος.
Πιότερες ώρες με τα περιστρεφόμενα αλογάκια θα βολτάριζα,
θ’ ατένιζα περισσότερες αυγές,
με  περισσότερα παιδιά θα έπαιζα,
μια δεύτερη ζωή μπροστά μου αν είχα.

Μα είμαι, βλέπετε, ετών ογδόντα πέντε
και  ξέρω πως πεθαίνω.

~

 

J o r g e   L u i s   B o r g e s  

Απόδοση:  Σπύρος   Ηλιόπουλος

Οκτ. 2011

(με την πολύτιμη βοήθεια της φίλης και συνεργάτριας του ιστολογίου, Ξένιας Κακάκη)   

 

Jorge Luis Borges:The Art Of Poetry-Arte Poética


Πτηνά / Aves

 

Peter von Tielsenhausen: Owl

~

Πίσω από θολά τζάμια καφενείων
κουρνιάζουν κουκουβάγιες.
Οι πρώτοι πρωινοί γέροι.

Σ π ύ ρ ο ς    Η λ ι ό π ο υ λ ο ς   2001, 2008

 .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .  .

Detrás de los vidrios nublados de kafeníos
se posan búhos.
Los primeros viejos de la mañana.

S p i r o s   I l i o p o u l o s,  2001, 2008

Μετάφραση στα ισπανικά: Ξ έ ν ι α   Κ α κ ά κ η

 

(Από το ιστολόγιο α Lyr (Ξ.), 10 Μαίου 2011.

Εδώ με μια αλλαγή στο πρωτότυπο: «θαμπωμένα» –>»θολά»)


:adivinanza:


Edward Burne-Jones : Night

 

σαν τα αστέρια ~
που Λεύτερα και ανυστερόβουλα
κρέμονται στον ψηλό ουρανό
έτσι σ’ αγαπώ και κρέμομαι κι εγώ…

como las estrellas
que libre y sinceramente
flotan en el alto cielo
de este mismo modo yo también te amo y floto…

Ξ έ ν ι α  Κ α κ ά κ η

http://a-lyr.blogspot.com/2011/05/blog-post_14.html