Just another WordPress.com site

ΤΟΚΑΤΛΗ (ΝΑΝΑ)

Νανά Τοκατλή : Δύο ανέκδοτα ποιήματα

Η   Ν α ν ά    Τ ο κ α τ λ ή  γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Τελείωσε με υποτροφία το Γυμνάσιο στις ΗΠΑ.  Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο εργαστήριο του Γ. Μαυροϊδη και σκηνογραφία με τον Β. Βασιλειάδη. Έλαβε διετή υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας. Έχει στο ενεργητικό της 17 ατομικές εκθέσεις  και συμμετοχή σε πολλές ομαδικές. Έργα της φιλοξενούνται, εξάλλου, στη συλλογή της Σερβικής Ραδιοτηλεόρασης στο Βελιγράδι, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, στο Μουσείο Βορρέ, στη συλλογή Ζ. Πορταλάκη και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στη Γερμανία και στην Αυστρία.

Η  Ν. Τ. έχει εκδώσει: To the counter-point (ποιήματα στην αγγλική γλώσσα), Πορεία, Αθήνα 2003, Άγγελοι και άλλες μικρές ιστορίες, Καλλιέπεια, Αθήνα 2008, Η Κυκλική Συμφωνία: Ποιήματα, Αθήνα 2011. Έχει επίσης δημοσιεύσει ποιήματά της σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Το  π τ ε ρ ό ε ν φιλοξενεί  για τρίτη  φορά  ποιήματα της  Ν. Τ.

.

Ά λ μ π ο υ μ

ένιωσα τα δάκρυα προσωρινά,
η θλίψη όμως θρόνιασε στη ψυχή
σαν είδα κείνες τις εικόνες:

κείνα τα κάρα με μπόγους,
γεμάτους απομεινάρια
νοικοκυριού και ζωής
ανθρώπων τρομαγμένων,
κ’ έπειτα έκεινη  μπροστά σε μια σκηνή
φτιαγμένη από σεντόνια,
αποστεωμένη στη γη να κάθεται
μ’ ένα παιδί στο κάθε της πλευρό.

Και νάτη  χρόνια αργότερα
αρχόντισσα και πάλι,
με την πείνα στης μνήμης το κουτί
και το βλέμμα της νοσταλγίας,
πάντα προς τα «κει», πίσω στο «τότε»,
στη λίστα με τις απώλειες,
έμεινε ο λογαριασμός ανοιχτός,
αφανής κατέτρωγε συθέμελα.
Βλέπω πως τ’ άδικο
αργά οι γενιές κατάπιαν,
πως την λήθη αγάπησε η πολιτική,
και πόσο εύπλαστη είναι η ιστορία.

Που είναι οι μακάριοι;
οι άρχοντες της ζωής;
στη μνήμη μου απομένουν
οι απλόχερες πράξεις της:
μοίρασμα, συμπόνια και στοργή.

18  5  12

.

Κ α ρ α β ά ν σ ε ρ ά ι

Λεπτά τούβλα στη σειρά
γύριζαν στις γωνίες,
κέντημα οροφής
για τόξα, θόλους και καμάρες,
και στο ταβάνι γάντζος
για να φέγγει η λάμπα
σαν έγερνε ο ήλιος,
και ηρεμούν τα ζώα στην αυλή
με άφθονη τροφή
και καθαρό νερό,
πληροφορίες ανταλλάσσονταν,
ανθρώπινες κουβέντες,
πάλι την άλλη μέρα
να ξεκινά ο δρόμος προς τη Δύση,
τις πεδιάδες και
τα ορεινά περάσματα,
τους μελλούμενους σταθμούς,
για να φθάσουν φορτωμένα σοφία
τα εμπορεύματα
στη Πόλη, στη Δαμασκό,
στη Βενετία.

1  6  12

.

Ν α ν ά  Τ ο κ α τ λ ή

Advertisements

Νανά Τοκατλή: «…να ‘ναι όσο γίνεται μικρή η προδοσία»


Η   Ν α ν ά    Τ ο κ α τ λ ή  γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Τελείωσε με υποτροφία το Γυμνάσιο στις ΗΠΑ.  Σπούδασε ζωγραφική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στο εργαστήριο του Γ. Μαυροϊδη και σκηνογραφία με τον Β. Βασιλειάδη. Έλαβε διετή υποτροφία από το Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών. Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας. Έχει στο ενεργητικό της 17 ατομικές εκθέσεις  και συμμετοχή σε πολλές ομαδικές. Έργα της φιλοξενούνται, εξάλλου, στη συλλογή της Σερβικής Ραδιοτηλεόρασης στο Βελιγράδι, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, στο Μουσείο Βορρέ, στη συλλογή Ζ. Πορταλάκη και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ, στη Γερμανία και στην Αυστρία.

Η  Ν. Τ. έχει εκδώσει: To the counterpoint (ποιήματα στην αγγλική γλώσσα), Πορεία, Αθήνα 2003, Άγγελοι και άλλες μικρές ιστορίες, Καλλιέπεια, Αθήνα 2008, Η Κυκλική Συμφωνία: Ποιήματα, Αθήνα 2011. Έχει επίσης δημοσιεύσει ποιήματά της σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά.

Με ιδιαίτερη ευχαρίστηση, το  π τ ε ρ ό ε νπου έδωσε εξ’ αρχής έμφαση στη σχέση μεταξύ ποίησης και ζωγραφικής, φιλοξενεί, για δεύτερη φορά, ποιήματα της  Ν. Τ.

Σ. Η.

 

 

 

Ζωγραφική: Νανά Τοκατλή

 Στον πιο κάτω σύνδεσμο παρουσιάζονται ακουαρέλες της  Ν. Τ. στο Μουσείο της Αλοννήσου

 http://www.alonissosmuseum.com/pages/NanaTokatli.html

 

 


   βράχος

έκρηξις

ήλιοι

 

 

 

από τα «τρία ερωτικά»

1

 Απλωμένο ήταν
το βελούδο
δίπλα στο ατλάζι,
στη διάθεσή μου ήταν
και τα δύο εκεί,
την απόφασή μου περιμένοντας.
Με μια χειρονομία μου
το ατλάζι απομακρύνεται—
έμεινε το βελούδο.
Οι δυο μας τώρα,
εσύ κι εγώ,
μόνοι επιτέλους.
Τώρα μπορούσα να τολμήσω.
Χαϊδεύοντας το βελούδο απαλά,
μπορούσα, άλλη μια φορά,
να έχω, με θαυμαστή ακρίβεια,
τη θύμηση του αγγίγματός σου.

3

Καλά θα είναι απόψε∙
ένα έργο που δεν έχω δει
στην τηλεόραση απόψε.
Ούτε σκέψεις
ούτε τύψεις συνειδήσεως,
μονάχα θα συγκεντρωθώ,
θα νιώσω όπως παλιά.
Μα τώρα τίθεται το ζήτημα
περί της καταστάσεως των πραγμάτων
(αυτό είναι κάτι που θα συζητούσαμε)
κι ύστερα έρχεται η κριτική:
πώς μας μεταχειρίζονται τα «μέσα»
(δεν θα είχαμε πολλά να πούμε και γι’ αυτό;)
Κι έπειτα διαφωνούν—
έχουν κι οι δυο το δίκιο τους, αναμφιβόλως
(μα εμείς θα συνεχίζαμε με τον προσωπικό, τον ήπιο τόνο μας).
Κι έπειτα φιλιούνται.
Διάβολε! — Πόσο μου λείπεις!

(Περιοδικό Δυτικές Ινδίες: Ταξιδεύοντας δια του λόγου… (Ιανουάριος 2001), τεύχ. 3, σελ. 20-21. Απόδοση από το αγγλικό πρωτότυπο: Σπύρος Ηλιόπουλος)

χρόνια  αγαθά

μέθυσέ με
αγράμπελη,
αγιόκλημα,
ρολόι με
στήμονες για δείκτες.
βυθίζομαι σ’ αρώματα
τα βλέφαρα βαραίνουν
έρχονται εικόνες
χρόνια αγαθά
που τα συντρόφευε
της άγνοιας η αγνότης.
για κείνον τον εαυτό
τώρα γίνεται πάλη
να ‘ναι όσο γίνεται
μικρή η προδοσία.

 

 

μικρό  τρελό  πουλί

μικρό τρελό πουλί
κάθετα ανάμεσα στα φύλλα πετάγεσαι
κάνεις στροφή και με πορεία τόξου
στην πρασινάδα χάνεσαι.
ξανά σε βλέπω ίσια πάνω να πετάς
και ξάφνου ημικυκλική βουτιά να κάνεις
στηθάκι κίτρινο, κοιλίτσα γκρι
λίγα γραμμάρια στον αέρα.
χαρούμενο πουλί
μου δείχνεις
πως χωρίς τρέλα
ρηχή είν’ η ζωή.

 

 

το  συννεφάκι

πώς ξέμεινες συννεφάκι
και μοναχό σου αιωρείσαι
ανάμεσα στου πέλαγου
και τ’ ουρανού το μπλέ;
σχήμα φορτηγού πλοίου έχεις
σε ρότα απροσδιόριστη
βέβαιου χαμού.

(Από τη συλλογή Η κυκλική συμφωνία, σελ.33, 56, 57 )

 

η   κίνηση

δάκτυλα δράχτια
μέσα στα
πλούσια μαλλιά

κίνηση
φιλαρέσκειας,
ανασφάλειας και
ματαιοδοξίας

κίνηση τόσο κοινή,
ανάρμοστη
σε ένα τόσο
αρμονικό,
ευγενικό
προφίλ.

(ανέκδοτο ποίημα)

 

τέλος εποχής

Παραθυρόφυλλα
σφραγισμένα,
δωμάτια πλυμένα
με χλωρίνη καθαρά,
κλεισμένα για τον χειμώνα.
Τέλος εποχής.
Οι άνθρωποι εδώ
λίγο θα ξεκουραστούν,
θα θυμηθούν το χώμα,
τα κτήματα
τα παραμελημένα,
αφρόντιστα για μήνες.
Θ΄ αρχίσει ο κόπος
της ελιάς, του τόνου,
τ’ αμυγδάλου.
Μαζί με το θέρος
ανεχώρησε κι η βεβαιότης.
Τέλος εποχής.

(ανέκδοτο ποίημα)

 

Ν   α   ν   ά     Τ   ο   κ   α   τ   λ   ή

 

 

 


Από την κυκλική συμφωνία

 

 

ΗΒΗ

τα πόδια στο απέναντι
πεζούλι είχε ακουμπήσει,
πάνω στους μισάνοιχτους μηρούς
ήταν ένα βιβλίο
κι η κορδέλα
που ‘δειχνε τις σελίδες
όπως κατέβαινε
κόκκινη, μεταξωτή
άγγιζε την ήβη.

 

Τ’ ΑΝΕΜΟΥ

κάλπαζε στην  έρημη πεδιάδα
μόλις ξεκίναγε να πρασινίζει
μ’ άγριο, χοντρό νήμα μάλλινο
παρμένο απ’ την ανέμη ήταν
τα μακριά μαλλιά δεμένα
κι ο άνεμος τα σήκωνε ψηλά
παράλληλα με τον ορίζοντα
την ράχη και την ουρά τ’ αλόγου.

 

 

Ν Α Ν Α   Τ Ο Κ Α Τ Λ Η

Η κυκλική συμφωνία,  2011