Ὄλγα Βότση : μὲς στ’ ἄχραντα φορέματα νὰ τυλιχτεῖς

.

.

Ζωγραφική : René Magritte

.

.

.

Ἡ αἰωνιότητα

.

Ἄφηνε πάντα τὰ δάχτυλά σου ἀνοιχτὰ
νὰ μπαίνει ἡ αἰωνιότητα σὰ γύρη φωτός.
Πάνω στ’ ἀλύγιστα χέρια σου, σὰ σὲ βράχια σκληρά,
ἄφηνε νὰ τσιμπᾶνε τὰ χρυσὰ πουλιά της,
ποὺ θέλουνε στ’ ἄγνωστο κορμί σου νὰ περπατήσουν.

Ὕψωσε τὰ βαριά σου τὰ βλέφαρα
στὶς ἄλλες ζῶνες ἐκεῖνες τὶς ἅγιες. Τὸ δάκρυ χόρτασες,
τὸν πόνον ὅλο τὸν διάτρεξες.

Σήκω νὰ ἐρευνήσεις τοὺς ἄγνωστους τούτους τόπους,
ὅπου βέλη πιὰ δὲν ὑπάρχουνε, οὔτε πληγές.
Σπεῦσε στὶς κρυστάλλινες βρύσες νὰ συναντήσεις,
τὰ πελώρια δάση τοῦ ἐλέους τὰ μυστικά,
κι ἃς εἶναι μέσα ἀπὸ τῆς ψυχῆς σου τιναγμένα τὸ θόλο,
κι ἃς εἶναι ἀπὸ τὸν ἀπελπισμὸ τῆς κραυγῆς σου.
Γιατί πολὺ τὸ πόθησες
μὲς στ’ ἄχραντα φορέματα νὰ τυλιχτεῖς,
γιατί πολὺ τὸ θέλησες
τὴ μουσικὴ μόνο τοῦ φωτὸς στ’ αὐτιά σου ν’ ἀκούσεις.

Ὄ λ γ α   Β ό τ σ η

 

Πηγή:

http://www.myriobiblos.gr/greekliterature/votsi_aioniotita.html

.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα : τα φωτεινά και τα χαρούμενα

.

Ζωγραφική : S. Dali

.

.

Οι αποσκευές μου

.

Απανθρωπιές και τραγωδίες
δεν μου είναι άγνωστες.
Δια πυρός και σιδήρου τις έζησα.
Αν με ψάξεις θα βρεις τα βαθιά τους σημάδια.
Σκοτάδια, καταχνιές και θλίψεις
τα κουβαλάω στις αποσκευές μου.

Έχω πιστοποιητικά, συστατικές επιστολές
για δοκιμασίες που άντεξα.
Παίρνω, λοιπόν, το δικαίωμα να στραφώ
και να βιώσω τα φωτεινά και τα χαρούμενα.
Το συναπάντημα, το βύθισμά μου στη χαρά
–που τόσο σπάνια συμβαίνει–
είναι δικαίωμα και κερδισμένος χρόνος.
Δεν έχω ενοχές για τις εξάρσεις της χαράς.

.

Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Από τη συλλογή Θείο κορμί (1994)

Πηγή :

http://greekpoems.wordpress.com/2012/04/02/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%AD%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BB%CE%B5%CE%BE%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%B1/#more-1355

.

 

Σπύρος Ηλιόπουλος : Στη λιακάδα

 

.

 

 

.

Να είμαι…

.

γεμάτο κρύο νερό

ένα σταμνί

ευτυχισμένο

στη λιακάδα

.

Σ π ύ ρ ο ς   Η λ ι ό π ο υ λ ο ς

(1976)

.

Jorge Luis Borges : Ένα ποίημα, τρεις μεταφράσεις

.

.

.

Everness

Sólo una cosa no hay. Es el olvido.
Dios, que salva el metal, salva la escoria
y cifra en su profética memoria
las lunas que serán y las que han sido

Ya todo está. Los miles de reflejos
que entre los dos crepúsculos del día
tu rostro fue dejando en los espejos
y los que irá dejando todavía.

Y todo es una parte del diverso
cristal de esa memoria, el universo;
no tienen fin sus arduos corredores

y las puertas se cierran a tu paso;
sólo del otro lado del ocaso
verás los Arquetipos y Esplendores.

J o r g e  L  u  i  s   B  o  r  g  e  s

 http://www.lamaquinadeltiempo.com/poemas/borges01.htm

.

Everness

One thing does not exist: Oblivion.
God saves the metal and the dross, his key
Ciphers in his prophetic memory
The moons to come, and moons of evenings gone.

All there: reflections in the looking-glass
-Between the two huge twilights of the day-
That your face has gone leaving where you pass,
And those it will go leaving on your way.

And everything is part of that diverse
Crystal of memory, the universe;
Unending are the mazes it engenders

Of doors that seal themselves as you walk through;
Only from sunset’s farther side shall you
Behold at last the Archetypes and Splendors.

Translated by   A.  Z.  F o r e m a n

(From Spanish)

http://poemsintranslation.blogspot.com/2011/01/borges-everness-from-spanish.html

.

Everness

Μονάχα ένα πράγμα δεν υπάρχει: η λησμονιά.
Ο Θεός που περισώζει το μέταλλο, σώζει και τη σκουριά
κι εναποθέτει στην προφητική του μνήμη
τα περασμένα μαζί και τα μελλούμενα φεγγάρια.

Τα πάντα έχουν κιόλας γίνει. Οι μυριάδες αντανακλάσεις
που σκόρπισε ανάμεσα στη χαραυγή και στο σούρουπο
το πρόσωπό σου πάνω στους καθρέφτες
καθώς κι αυτές που ακόμα μέλλει ν’ αφήσει.

Κι όλα αυτά είναι μέρος του πολύμορφου κρυστάλλου
τούτης της μνήμης – του σύμπαντος,
δεν έχουν τέλος οι πολυδαίδαλοι διάδρομοι

κι οι πόρτες κλείνουν μόλις τις περάσεις,
μονάχα από την άλλη μεριά του δειλινού
θ’ αντικρίσεις τα Αρχέτυπα και τις Λάμψεις.

Mτφρ.  Δ η μ ή τ ρ η ς  Κ α λ ο κ ύ ρ η ς

http://poihshkaipoihtes.blogspot.com/2012/02/everness.html

.

Everness

Μόνο  ένα πράγμα δεν υπάρχει: Η λησμονιά.
Σώζει το μέταλλο, σώζει και τη σκουριά ο Θεός
και στην προφητική του μνήμη εναποθέτει Αυτός
τα παλαιά φεγγάρια μαζί με τα μελλοντικά.

Όλα είν’ εδώ:   Είδωλα  μυριάδες
που απ’ την  αυγή ώς το  σούρουπο   θ’ αφήσει
το πρόσωπό σου   στους καθρέφτες
κι αυτά που ακόμα μέλλει να  σκορπίσει.

Κι  είν’ όλα τούτα μέρος  του πολύμορφου  παντός
και του κρυστάλλου αυτής της μνήμης– του σύμπαντος∙
τους  πολυδαίδαλους διαδρόμους δε θα τους εξαντλήσεις

κλείνουν οι πόρτες μόλις τις περάσεις∙
μόνο  απ’ την άλλη τη μεριά του δειλινού σαν φτάσεις
τους Αρχετύπους  και τις Λάμψεις θ’ αντικρίσεις.

Μτφρ.  Σ π ύ ρ o ς   Η λ ι ό π ο υ λ ο ς   2012

(Μετάφραση από τα ισπανικά*)

*Με την πολύτιμη συνεργασία της Ξένιας Κακάκη

.

---

Ανδρέας Τσιάκος : Με συντροφιά τη μοναξιά του κόσμου – τρία ανέκδοτα ποιήματα

.

Paul Delvaux: L’ echo ou le mystere de la route

.

.

.

ΜΙΑ ΤΡΥΠΑ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

.

Σε λίγο καιρό,

αυτό το θαυμάσιο γέλιο

θα γίνει η ελπίδα να σου ξαναπώ

–σ’ ένα Γαλάζιο Δούναβη–

πως ό,τι μεταμορφώνεται σε ύπαρξη,

με ύψιλον κεφαλαίο,

δίνει στους επόμενους τη σιγουριά

πως κάτι υπήρχε πριν από τον θάνατο

εξίσου δυνατό με την ζωή.

.

.

 

ΗΡΘΑ ΕΔΩ

.

Ήρθα εδώ,

για ν’ ανατείλω από το φώς

που δίνει

η δεύτερη σκιά των πραγμάτων.

 

Προσωρινός διασκεδαστής του σύμπαντος

προσπαθώ να φέρω εις πέρας

το νούμερο που χειροκροτεί

ο γελαστός ηλικιωμένος

στα πίσω καθίσματα της ιστορίας.

 

Μοναδικός μου τρόμος

είναι να μην ξέρω για ποιόν ν’ αρρωστήσω.

 

.

ΜΕ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

 

(Αυτή η μελαγχολία

δεν ταιριάζει σε κανένα!)

Ενοχλητικές φοβίες.

Ο θάνατος που σε κάνει να μετανοείς.

–Πότε θα φύγεις για πάντα πατέρα;–

Οι δυστυχισμένοι,

οι κοπιαστικές δουλειές,

οι αναχωρήσεις που σου ξεσκίζουν τη καρδιά.

 

Τα κουρασμένα λόγια

τραμπαλίζουν στο κρεβάτι μου,

προσθέτουν το απέραντο

τεμαχίζοντας τις απαγορευμένες αγάπες.

 

Κι αυτός εκεί ο διαβάτης των νεκρών πεζοδρομίων,

γιατί εξακολουθεί να παίζει κρυφτό

στην εύθραυστη από καιρό,

εθνική οδό της μνήνης μου;

.

.

Α ν δ ρ έ α ς  Τ σ ι ά κ ο ς

.

Ο  Ανδρέας  Τσιάκος  γεννήθηκε το 1979 στο Άργος. Έχει δημοσιεύσει τις ποιητικές συλλογές: Πόσα ποιήματα χωράει ο σάκος; (2007) και Ασκήσεις Αναπνοής (2011), από τις εκδόσεις ΧΑΡΑΜΑδΑ.

Μίλτος Σαχτούρης : …υπάρχουν ακόμα …

 

.

Οι απομείναντες 

Όμως υπάρχουν ακόμα
λίγοι άνθρωποι
που δεν είναι κόλαση
η ζωή τους

υπάρχει το μικρό πουλί ο κιτρινολαίμης
η Fraulein Ramser
και πάντοτε του ήλιου οι απομείναντες
οι ερωτευμένοι με ήλιο ή με φεγγάρι

ψάξε καλά
βρες τους, Ποιητή!
κατάγραψέ τους προσεχτικά
γιατί όσο παν και λιγοστεύουν

λιγοστεύουν

.

Μ ί λ τ ο ς   Σ α χ τ ο ύ ρ η ς

 Aπό τη συλλογή Χρωμοτραύματα (1980)

 

Πηγή:

http://greekpoems.wordpress.com/2012/04/04/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BC%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%82-%CE%BC%CE%AF%CE%BB%CF%84%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B1%CF%87%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B7%CF%82/#more-1361

 

Γιάννης Ρίτσος : Γιὰ τὴν κόρη του

.

Ζωγραφική : Edward Burne-Jones

.

.

Πρωϊνὸ ἄστρο

Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι.
Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.

Εἶναι μακρὺς
μακρὺς
μακρὺς ὁ δρόμος.

Τὸ παιδί μου κοιμήθηκε
κι ἐγὼ τραγουδάω…

Δύσκολα εἶναι, κοριτσάκι,
στὴν ἀρχή.

Τί νὰ πεῖς, δὲν ξέρεις.
Δύσκολα εἶναι στὴν ἀρχή.

Γιατὶ δὲν εἶναι, κοριτσάκι,
νὰ μάθεις μόνο
ἐκεῖνο ποὺ εἶσαι,
ἐκεῖνο ποὺ ἔχεις γίνει.

Εἶναι νὰ γίνεις
ὅ,τι ζητάει
ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,
εἶναι νὰ φτιάχνεις, κοριτσάκι,
τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη
ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.

Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.

.

Γ ι ά ν ν η ς   Ρ ί τ σ ο ς

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/giannhs_ritsos/

.

Bertolt Brecht : δια το έθνος απειλή ολεθρία

.

.

.

Αυτή η ανεργία!

.

Κύριοι συνάδελφοι, η ανεργία

πρόβλημα είναι ακανθώδες.

Εφ’ ω και είναι ευκαιρία

το Συμβούλιόν μας το εργώδες

να της αφιερώση μίαν …  συζήτησιν

εφ’ όσον η εργασία δεν έχει ζήτησιν.

Διότι είναι καθαρά θεομηνία

δια το έθνος η ανεργία.

 

Αίνιγμα αποτελεί  δια πάντα τίμιον

πολίτην και υγιώς σκεπτόμενον

της ανεργίας το φαινόμενον.

Και επιπλέον, εξόχως επιζήμιον.

Κύριοι, οι καιροί ου μενετοί!

Θα απετέλει δε αδυναμίαν μας θανάσιμον,

εάν ημείς, του έθνους οι εκλεκτοί,

δεν εύρωμεν μίαν δικαιολογίαν βάσιμον,

 

και την εμπιστοσύνην ούτω χάσωμεν

του λαού, ήτις μας είναι λίαν χρήσιμος.

Πρέπει, λοιπόν, δεόντως ν’ αντιδράσωμεν.

Διότι θα είναι συμφορά μοιραία και κρίσιμος

εάν κρούσματα κοινωνικής έχωμεν αναταραχής,

ενώ ευρισκόμεθα επί ξηρού ακμής!

Θα ήτο δια το έθνος απειλή ολεθρία,

που το μαστίζει τόση ανεργία!

 

Δεν συμφωνείτε, κύριοί μου;

Το συμφερότερον, κατά την άποψίν μου,

είναι ν’ αποφασίσωμεν ότι το πρόβλημα ελύθη,

και να το παραδώσωμεν στη λήθη.

 

           Την άποψή σας να τη βράσουμε! Η ανεργία,

           πληγή και παιδεμός του τόπου,

           θα λείψει μοναχά τη μέρα όπου

           θα μπείτε  ε σ ε ί ς  στην ανεργία!

.

B e r t o l t  B r e c h t

Μετάφραση : Μ ά ρ ι ο ς  Π λ ω ρ ί τ η ς

.

 Bertolt  Brecht, Ποιήματα, μτφρ. Μάριου Πλωρίτη, Αθήνα, εκδ. Θεμέλιο, 2000, σελ. 31.

.

Ανέστης Εὐαγγέλου : τὰ μάτια σου πονεμένα μὲ θωροῦν

 

 

 

 

Σὰν τὰ παλιὰ εἰκονίσματα Ι

Σὰν τὰ παλιὰ εἰκονίσματα ποὺ ἀνάμεσα
ἀπ’ τὰ φθαρμένα χρώματα καὶ τὸ λιωμένο ξύλο
ἀπ’ τὴν πικρὴν ἁρπάγη τοῦ καιροῦ
κρατᾶν ἀκόμα ἀπείραχτα τὰ μάτια
καὶ βουρκωμένα σὲ θωροῦν, σοφὰ
ἀπὸ πολλὴ ἐπίγνωση μὲς τὴ σιωπή τους
ἀπὸ πολλὴν ἀκινησία καὶ ἀπὸ μόνωση –
ἔτσι μεσ’ ἀπὸ τὸν καιρό μου ἔρχεσαι τώρα
καὶ τὰ μάτια σου πονεμένα μὲ θωροῦν.

 

 

Σὰν τὰ παλιὰ εἰκονίσματα ΙΙ

Σὰν τὰ παλιὰ εἰκονίσματα ποὺ τὰ φυλάγουν
στὸ ἱερὸ βαθιά, στὴν πλέον
ἀπόκρυφη γωνιά του, καὶ μὲ ἄκρα
προσοχὴ τὰ πλησιάζουν καὶ τὰ προσκυνοῦν
καὶ τὰ προσέχουν σὰν τὰ μάτια τους
κι ἐκεῖνα κρατᾶνε μιὰ δροσιὰ παράξενη
κι εὐωδιάζουν τὸ ξύλο καὶ τὰ χρώματά τους–
σὰν τὰ παλιὰ εἰκονίσματα σὲ πῆρα
καὶ στὸ στῆθος μου σ΄ἔκρυψα βαθιά.

 

 

Α ν έ σ τ η ς   Ε υ α γ γ έ λ ο υ

http://www.myriobiblos.gr/greekliterature/evangelou_eikonismata1.html

http://www.myriobiblos.gr/greekliterature/evangelou_eikonismata2.html

Αικατερίνη Τεμπέλη : τ’ άσπρα σεντόνια

Hotel des Rouges

Αν κάτι έχω ζηλέψει στη ζωή μου, αυτό είναι τ’ άσπρα σεντόνια. Τα κολλαρισμένα άσπρα σεντόνια των ξενοδοχείων, που κοιμούνται πάνω τους τόσοι άνθρωποι, κλαίνε, γελάνε, κάνουν έρωτα, διαβάζουν, πεθαίνουν, κι όμως… Όταν πας εσύ, ο νέος πελάτης, σε υποδέχονται άσπιλα. Κουβαλούν κάτι απ’ τη σιωπή που σεργιανάει σ’ όλα τα ξενοδοχεία Γ΄ θέσης, κάτι απ’ τους γέρους κυρίους που σε κοιτούν υποψιασμένοι στη ρεσεψιόν, κάτι απ’ τα παλιωμένα έπιπλα με το γδαρμένο, τόπους-τόπους, ξύλο…

Το ξέρεις καλά πως κάτι κουβαλούν, αλλά στο δέρμα σου φαντάζουν τόσο αθώα, τόσο καινούργια, τόσο άπιαστα. Σέρνεις τα δάχτυλα πάνω τους και αισθάνεσαι την ικανοποίηση του να δημιουργείς πτυχές. Σε κυριεύει η ψευδαίσθηση ότι εσύ πρώτος θα τα τσαλακώσεις. Κι όμως, όταν φύγεις, καλά το ξέρεις, θα μπουν στο πλυντήριο, θα σιδερωθούν και θα επιστρέψουν στο ίδιο κρεβάτι, το ίδιο αθώα, όπως σου παρουσιάστηκαν και σένα.

Ζηλεύω που δεν είμαι ένα άσπρο σεντόνι ξενοδοχείου. Ζηλεύω που δεν μπορώ να ξεγράψω –τόσο εύκολα όπως αυτά–, τους ανθρώπους που κοιμούνται στην αγκαλιά μου, τους ανθρώπους που με τσαλακώνουν αλλά κι αυτούς που με χαϊδεύουν στοργικά κι ακουμπούν πάνω μου ξένοιαστα.

Θα ‘θελα να μην έχω μνήμη. Να κυλιέμαι σε μυρωδιές, γεύσεις, χρώματα, ήχους και να ‘μαι ευτυχισμένος. Κι ύστερα να κοιμάμαι αθώος, τον ύπνο ενός μικρού παιδιού και να ξυπνώ ξανά tabula rasa. Όχι τόσο, γιατί το παρόν είναι οδυνηρό, όσο γιατί το παρελθόν είναι αξεπέραστο.

Αλήθεια, ποιος ηλίθιος είπε, ότι ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές; Ο χρόνος μολύνει τις πληγές, ξανά και ξανά, έτσι που να αισθάνεσαι πως γεννήθηκες μαζί τους, πως θέριεψες μαζί τους και πως θα πεθάνεις μαζί τους. Αυτό το τελευταίο είναι που δεν αντέχεται. Κοιτιέσαι στον καθρέφτη, μετράς τις πρώτες άσπρες τρίχες, τις πρώτες αχνές ρυτίδες και τις ίδιες παλιές πληγές.

Λες θα σπάσω τον καθρέφτη, θα λυτρωθώ βλέποντας τα κομματάκια του γυαλιού να χοροπηδάνε δαιμονισμένα εδώ κι εκεί, κι ύστερα θα χορέψω ξυπόλητος ένα ζεϊμπέκικο, έτσι για την πάρτη μου και θα ξοφλήσω τους λογαριασμούς μου με τη ζωή. Χα! Aπό δω πήγαν κι άλλοι. Δεν βαριέσαι όμως… Πήγαν και ξαναπήγαν. Σιγά μην φτάνανε στο τέρμα.

Hotel des Rouges… Ένα κλαδί αγγίζει το μπαλκόνι μου. Γραπώνομαι πάνω του με μια πείνα πρωτόγνωρη. Χαζεύω τ’ αυτοκίνητα που τρέχουν δαιμονισμένα, το βουητό των περιστατικών, τα μπαλκόνια με τ’ απλωμένα ρούχα, τα λευκά σεντόνια… Κρατάω την ανάσα μου και θυμάμαι. Γίνομαι ένα με κείνο το ξερό κλαδί. Κολλάω πάνω του. Επιχειρώ τη Λήθη. Ταξίδι στο κέντρο της Μιλτιάδου…

Α ι κ α τ ε ρ ί ν η  Τ ε μ π έ λ η

Πηγή

http://greekpoems.wordpress.com/2012/03/20/hotel-des-rouges-aikaterini-tempeli-poiima-poiisi/